Strona · s. 3strona oryginału ↗
Polityka i Mustela putorius
Слово Просвіти, №20 за 2005 рік
wobec tej sytuacji i chętnie odnotowują kadrowe oraz ekonomiczne problemy nowej władzy: im gorzej, tym lepiej… Niestety, problemów nie brakuje. Pod koniec marca w „Słowie Proświty” (nr 11) została opublikowana moja artykuł „Problem gatunku epistolarnego”. Przypomnę, że chodzi o odpowiedź na listy pani W. Sołncewej z Charkowa, które otrzymałem pocztą. „Mało sympatyczny, mało piśmienny, niewyraźnie mówiący i do tego karany Janukowycz”, pisze korespondentka, został jej wybrańcem z takich a takich powodów, a ja podczas wyborów w gazecie proświtiańskiej napisałem to i owo niepoprawnie. Mniej więcej 10 dni po tej publikacji otrzymałem trzeciego listu od tej charkowskiej pani. I postanowiłem zostawić go „bez konsekwencji”. Po pierwsze, nie mam zamiaru poświęcać reszty życia korespondencji z nią, a po drugie… Po drugie, przypomniał mi się docent L., który na trzecim roku wykładał nam anatomię patologiczną i miał sympatyczny zwyczaj prowadzenia rozmów na tematy niezwiązane z programem. Otrzymawszy dyplom lekarski jeszcze za czasów dynastii Romanowów, zachował pewne cechy inteligenckiego wolnomyślicielstwa (przynajmniej w kwestiach medyczno-biologicznych). Już pisałem o tym godnym człowieku („Metamoja”, 1998), a teraz przypomniał mi się nowy epizod. Pewnego razu docent L. przedstawił nam swoją wizję ewolucji: — Kto jest szczytem świata zwierząt? — zapytał. — Homo sapiens! — chórem odpowiedzieliśmy. — Człowiek! — Bzdura. Zapiszcie, bo zapomnicie: Mustela putorius. Na szczycie żyje Mu-ste-la… Wiecie, kto to? Nie wiedzieliśmy. Wtedy, z chytrym uśmiechem, pan docent wyjaśnił, że osiągnięcia ewolucji należy cenić nie za inteligencję, lecz za rodzaj broni. Zęby, rogi, pazury, kopyta i pięści — to prymityw, bo ich użycie wymaga wydatku energii. Skuteczniejszą broń mają żmije: kropla jadu rozwiązuje wszystkie problemy. Ale i to nie jest ideał, bo taka broń wymaga kontaktu z ofiarą, co może być niebezpieczne. Zatem zwycięzcą ewolucyjnych zmagań jest Mustela pu- torius, czyli tchórz. Wlezie do obory, usiądzie w kącie i narobi smrodu, a kury spadają mu pod nogi z grzęd — bawże się, duszo! Zaczęliśmy mrugać oczami, rozważając taki darwinizm. A docent L. nieco nas pocieszył, wyjaśniając, że również ludzie robią coś podobnego, używając paskudnych słów, lecz ich broń działa tylko na innych ludzi, a tchórz, jeśli nie zabija, to odstrasza wszystkich bez wyjątku. Ze względu na osobliwości światopoglądu (czy wychowania) pani W. Sołncewa rozpoczęła swój list do mnie od rozległej, rymowanej obelgi wzorowanej na jednej z puszkinowskich epigramów. Proszę: nahal, frondeur, pozer, kłamca, sowiecki kołchoźnik, głupiec, partyjniak, prowokator. Zatem jakoś odpowiadać na trzeci list (12 stron) polemicznych wywijasów pod jednym jedynym i bardzo przejrzystym hasłem: „Z powrotem do Związku Radzieckiego…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
