Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Wasyl Hołoborodko. Wybrane listy…

Слово Просвіти, №20 за 2012 рік

Zakończenie. Początek w nr 18, 19 z 2012 r. 72. 20.03 1993 Dzień dobry, Witaliju! Dziękuję za list, za zakupione dla mnie książki. Szkoda, że znowu nie napisałeś, czy otrzymałeś moją brazylijską książkę i kilka stron mojej bibliografii, więc w następnym liście, jak będziesz pisał, napisz o tym koniecznie. Hryhoriwa mi kup, niech mu będzie wstyd za to, że nie domyślił się wysłać, oni o mnie wspominają (oni — czyli tzw. „Kijowska szkoła”) tylko wtedy, gdy bywam w Kijowie i im opłaca się mnie zauważać. Ale Bóg im sędzią! Iw. Semenenko też należał do tej szkoły, zobacz sam, ja już z tego wyrosłem, z jakiegoś powodu taka poezja mnie nie zadowala, czuję, że brakuje jej jeszcze czegoś nieistotnego, piszę tak pewnie o tym, bo sam mam cykl podobnych wierszy (w zbiorze „Kalina w Boże Narodzenie” rozdział „Sinia radość”). Dziecięcą W. Stusa — mam na myśli „Okna w poza przestrzeń”, lwowskiego Stusa Oracz trzyma dla mnie i chce wręczyć(!) osobiście Mykoła ŻULYNSKYJ, akademik NAN Ukrainy Zakończenie. Początek w nr 18, 19 z 2012 r. Najprościej zrzucić winę za wszystkie nasze narodowe porażki, straty, biedy i niepowodzenia na wrogów — ich umiemy wyszukiwać i piętnować słowem. Trudniej i moralnie boleśniej krytycznie spojrzeć na siebie, wytworzyć bezlitosny sąd nad sobą dla oczyszczenia narodowego ducha i wzniesienia się nad tym grzesznym ukraińskim światem. Tego domaga się Wasyl Hołoborodko, boleśnie przeżywając krach narodowych iluzji i romantycznych wizji. Dlatego też ostrzega: Nie pomylmy się, bracia, uważając, że tyrani lubują się tylko w pewnej barwie. Tyrani pojawiają się pod wszystkimi kolorami tęczy. Nie wykorzystany przez nikogo z tyranów kolor umożliwia jeszcze za życia przefarbować się. Niewyczerpane warianty łączenia kolorów otwierają tyranom nieskończoną perspektywę. („Kolor tyranii”). wy powstały, a i techniczne możliwości minimalne (taśma całkiem się zniszczyła, a nowej skąd tu dostaniesz, zaczynam pytać u znajomych). Odnośnie „Kijowskiej szkoły”. Niedawno zrobiłem wywiad dla czerniowieckiej gazety „Bukowynśke wicze”, tam mowa o tej szkole. Postaram się wysłać ci egzemplarz tej gazety. Jeszcze o niej pisał W. Ruban (publikowano w „Mołodij hwardiji” oraz w „Mołodi Ukrajiny”), napisane przez niego odbieram jako najbardziej pozytywne, chociaż inni „szkolniacy” gniewają się na niego za naświetlenie takiego zjawiska, jak Kijowska szkoła poetów. Jeśli nie znasz tych publikacji Rubana, to ja ci napiszę, gdzie je wziąć, czyli dokładne dane wyjściowe. Kiedy zapoznasz się z tym materiałem (Rubana i moim wywiadem), porozmawiamy o tej szkole dokładniej i szczegółowiej. Dobrze? Witaliju, proszę, pisz wyraźniej mój adres na kopercie, bo twój list bywał w Pierwomajsku, zamiast w rejonie Perewalskim. Wszystkiego dobrego! Szczerze W. Hołoborodko. Listy do Kijowa. 76. 23.02 2000 Drogi Witaliju! Dziękuję za list oraz za noworoczne pozdrowienia. Nie prenumeruję gazety, niestety, „Hołos Ukrajiny”, ale we wsi niektórzy ją prenumerują, dlatego od prenumeratorów dowiedziałem się o swoim zdjęciu, zamieszczonym w gazecie z 1 lutego, którą oni mi uprzejmie podarowali. Dziękuję ci za twoją uwagę dla mojej skromnej osoby. Jeszcze ci sami prenumeratorzy mówili, że w tej samej gazecie było coś i napisane o mnie, ale nie w tym roku, nie wiem, bo tej gazety nie widziałem. Jeśli ty rzeczywiście coś dawałeś o mnie w waszej gazecie, to prosiłbym łaskawie o kserokopię dla mnie, zawczasu dziękując. W swoim ostatnim liście piszesz, że coś napiszesz i o moich bajkach, z góry wdzięczny ci za ten zamiar. Nie wątpię, że zrobisz to, jak i wszystkie swoje wersy o mnie wcześniej, mistrzowsko, choć, jak zawsze z przedawkowaniem. Ale chciałbym, za twoim pozwoleniem i łaską, wtrącić się w twój zamiar, podpowiadając jeden temat, który jakoś warto byłoby w twój materiał wmieścić, jeśli będzie to stosowne (na twój, oczywiście, rozsądek). Mam na myśli jakoś ostrożnie podać o czyjejś (czyjej?) pomocy dla mnie w sprawie badania bajki, są różne fundusze, wiem, fundusz im. O. Olżycza nawet ma taką pozycję, jak udzielanie pomocy materialnej w nazwanych badaniach (moje rozważania trudno nazwać naukowymi, bo nie mam nawet wyższego wykształcenia, przynajmniej na dzisiaj, bo, być może, w tym roku uda się otrzymać w Ługańskim uniwersytecie pedagogicznym dyplom), a i inne pieniężne fundusze, być może, odpowiedziałyby. Wiem, że do tego musiałyby już być ważne publikacje i recenzje na nie (ustne przynajmniej, ale tych ludzi, których by posłuchali w tych funduszach), ale publikacji na razie nie przewiduje się, chociaż w „Ukr. kulturze” chcą coś podać z tej mojej broszury. Dajmy na to, Witaliju, naradzimy się z tobą, jak to zrobić, jeśli przystaniesz na moją myśl. Samemu zwracać się do tych funduszy uważam za jakoś niezręcznie, a i nie umiem, będę zwracać się do kogoś, kto mógłby za mnie poręczyć. Napisz, co ty o tym myślisz. Oczywiście, przenieść się do Kijowa, do bibliotek oraz do ekologicznie czystszego (ludzkiego) środowiska byłoby dobrze, ale … itd. Wszystkiego dobrego! Z poważaniem twój W. Hołoborodko. 77. 14.06 2002 Drogi Witaliju! Dawno nie miałem od ciebie listu. Dawno ja z tobą nie korespondowałem. Tak dawno, że i nie powiadomiłem cię o zmianie mojego adresu pocztowego, bo ja od września ubiegłego roku mieszkam w Ługańsku. Adres nowy — na kopercie. Tak, Witaliju, ja pamiętam twój list, w

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn