Strona · s. 3strona oryginału ↗
Pięć lat żyłem na Ukrainie
Слово Просвіти, №20 за 2012 рік
Nigdy nie byłem tak szczęśliwy, jak w dniach Pomarańczowej Rewolucji, kiedy obok swojej narodowej flagi widziałem gruziński sztandar, flagi republik nadbałtyckich, Białorusi, a nawet rosyjski „trójkolor”. Słyszałem słowa „starszego brata”, który trzymał tę flagę; przezwyciężywszy strach, wyszedł razem z nami, by nas, Ukraińców, wesprzeć. Głośno, nie wstydząc się łez, zwracał się do Boga: „Panie, daruj mi choć jeden taki dzień w Moskwie. Dzień Wolności i niepodległości. Zdejmij ze mnie piętno niewolnika. Czy Moskwa, moja Moskwa, kiedykolwiek dożyje takich dni?!”
Nigdy nie zapomnę też tych pomarańczowych poranków, kiedy cały lud Majdanu, budząc się, modlił się do Boga Pana. I wydawało mi się, że razem z Majdanem, razem z nami, Ukraińcami, modli się cały świat. I modli się za nas. Miliony ludzi na planecie żyły naszą rewolucją. Pokojową rewolucją pokojowego, dobrego, uśmiechniętego i wolnego narodu. Pamiętam dziewczynki i chłopców, którzy z okien samochodów machali pomarańczowymi chorągiewkami. W tamtych dniach bałem się tylko o tych maluchów. Ale kiedy tylko ukraińska milicja oświadczyła, że jest razem z narodem, kiedy generał armii oświadczył z trybuny, że armia też jest z ukraińskim narodem, zrozumiałem: ten naród jest niepokonany. Niepokonana była babcia, która niosła dwa wiadra ugotowanych ziemniaków i butelkę oleju i szczerze żaliła się, że butelka jest tylko jedna. Pamiętam jej kilka paczuszek soli, zawiniętych w gazę. Szła do sztabu, do Domu Związków Zawodowych.
Nigdy nie zapomnę tych dni. Oddychałem powietrzem wolności. Chciałem, żeby cały świat patrzył na nas, Ukraińców, którzy potrafią zwyciężać śmiejąc się. Wtedy wydałem pomarańczową książkę właśnie pod takim tytułem. A jeszcze przypominam sobie telefony z diaspory. Moi znajomi i nieznajomi opowiadali mi, że „wasze artykuły” (tak diaspora się wyrażała) czytają w soboty i niedziele w naszych ukraińskich cerkwiach. I kiedy teraz mi mówią: „Ja głosowałem za Juszczenką!”, chce mi się rzucić w twarz swojemu przeciwnikowi: „Ja nigdy nie głosowałem za Juszczenką. Nigdy nie głosowałem za Tymoszenko. Stałem za swoją wolą, za wolą i niepodległością swojego narodu. Stałem i na Majdan przywiódł mnie nie Juszczenko, nie Julia. Na Majdan przywiódł mnie Kuczma. Ten Kuczma, który wywołał na Ukrainie straszliwą bacyl dwujęzyczności, który zniszczył moją wieś — podstawę podstaw mojego państwa, za którego rządów zamordowano Gongadzego, który wraz ze swoją „rodziną” rozgrabił Ukrainę i zabił we mnie wolnego człowieka, a w moim wnętrzu osadził niewolnika”.
Tak, szedłem za hasłem „Ukraina bez Kuczmy”, bo nie chciałem już być niewolnikiem. Dlatego wyszedłem na Majdan i do dziś jestem z tego szczęśliwy. Z dumą mówię i będę mówić: „Pięć lat żyłem na Ukrainie!” Tylko pięć lat w wolnej Ukrainie, za ukraińskiego Prezydenta Wiktora Juszczenki. Za wielkiego Prezydenta. I teraz ani więzienie, ani lufa pistoletu przy moich skroniach nie odbiorą mi tego, co dał mi Majdan i Wiktor Juszczenko, którego ten
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
