Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «Zabójcę Symona Petlury uniewinniono dzięki służbom specjalnym ZSRR», s. 3

Zabójcę Symona Petlury uniewinniono dzięki służbom specjalnym ZSRR

Слово Просвіти, №21 за 2021 рік

Ukrainy zatwierdził moskiewski dokument i opracował swoje tajne „Środki w sprawie organizacji wykonania uchwały KC KPZR z 31 sierpnia 1978 r. „O dalszym doskonaleniu nauki i nauczania języka rosyjskiego w republikach związkowych”. Rada Ministrów Ukraińskiej SRR w odpowiedzi na uchwałę Rady Ministrów ZSRR z 13 października 1978 r. nr 835 „O środkach w sprawie dalszego doskonalenia nauki i nauczania języka rosyjskiego w republikach związkowych” przyjęła 2 listopada 1978 roku swoją uchwałę „O środkach w sprawie dalszego doskonalenia nauki i nauczania języka rosyjskiego w szkole ogólnokształcącej Ukraińskiej SRR”. Zrusyfikowani i zbolszewizowani Ukraińcy, zwolennicy tak zwanego „naturalnego zlania się pokrewnych i bliskich sobie Słowian”, otwarci i zamaskowani wrogowie ukraińskości „natchnienie i zorganizowanie” pod kierownictwem W. W. Szczerbyckiego i jego „pomocników” wykonywali tajną uchwałę KC KPZR i Rady Ministrów ZSRR z 26 maja 1983 r. nr 473 „O dodatkowych środkach w sprawie poprawy nauki języka rosyjskiego w szkołach ogólnokształcących i innych placówkach oświatowych republik związkowych”. Po kilkunastu dniach odpowiednią uchwałę przyjęły KC Kompartii Ukrainy i Rada Ministrów Ukraińskiej SRR. Dodatkowe środki dotyczące poprawy nauki języka rosyjskiego opracowało kolegium Ministerstwa Oświaty Ukraińskiej SRR (29.06.1983 r. nr 7/77). Wrogowie państwa ukraińskiego dobrze rozumieją, że „język, wypływając z niepoznanych głębi ludzkiej natury, staje się cementującym fermentem narodu – zaznaczała T. Pańko. – Z utratą pojęcia języka ojczystego ludzie tracą stałą psychiczną, zasady moralne, więź ze swoim rodem”, narodem, nacją, nie odczuwają potrzeby posiadania własnego państwa. I obecnie antyukraińskie siły na wszelkie sposoby ograniczają używanie języka ukraińskiego, aby nadal wykrwawiać naczynia intelektualne narodu, bo „język dla kultury jest tym samym, czym centralny układ nerwowy dla człowieka” (S. Lem). Rezygnacja z języka ojczystego nawet przez jakąś część narodu nie pozostaje bezkarna. Długotrwała antyukraińska polityka kremlowskich „braci” (czytajmy – „despotów”) oraz ich wiernych wasali-małorosjan doprowadziła do tego, że wśród obywateli Ukrainy jest, niestety, niemało takich, którzy uważają się za wykształconych inteligentów, zajmują wysokie stanowiska we władzy ustawodawczej, wykonawczej, sądowniczej, a nawet w instytucjach naukowo-pedagogicznych, żarliwie występują w radiu, popisują się w telewizyjnych talk-show, pracują w środkach masowego przekazu, ale ich wiedza o ukraińskich wartościach duchowych, moralnych, społecznych, narodowych, interesach narodowych, celach narodowych, o prawdziwej, a nie sfałszowanej przez wrogów historii Ukrainy, jest bardzo ograniczona. Tacy ludzie w judaizmie podpadają pod definicję „skradzionych dzieci”. Na Ukrainie „skradzionych dzieci” przez obcą rosyjską władzę jest dość dużo. Akademik Narodowej Akademii Nauk Pedagogicznych Ukrainy Heorhij Filipczuk obliczył, że w ciągu ostatnich 25 lat Ukraina straciła ponad 3 mln dzieci. Są to straty nie tylko fizyczne, ale co najstraszniejsze – narodowo-duchowe. Jedynie w 21% ukraińskich wyższych uczelni studenci zdobywają wykształcenie w języku państwowym, a w prawie 80% – w języku rosyjskim. Dzisiejsze „skradzione dzieci”, na Zakończenie. Pocz. na str. 3 Sowieccy agenci przenikają do otoczenia pierwszych osób Ukraińskiej Republiki Ludowej. Przechwytują tajną korespondencję. W ich dyspozycji znajdują się dziesiątki listów Petlury. W komunikacie z 10 lutego 1926 r. premier URL Andrij Ływycki z Warszawy informuje go, że w Polsce przygotowują zamach stanu marszałka Józefa Piłsudskiego, przyjaciela i sojusznika Petlury. Treść tego listu czekiści rejestrują: „Uważamy, że zwycięstwo będzie po stronie Piłsudskiego. Dlatego przez nas w odpowiednim czasie zostały podjęte kroki w celu ustanowienia ścisłego kontaktu naszego centrum z grupą marszałka Piłsudskiego. Tutaj należy wziąć pod uwagę, że zarówno marszałek, jak i jego współmyśliciele stoją za niepodległością Ukraińskiej Republiki Ludowej i za umową Rzeczypospolitej Polskiej z URL. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, przyjąwszy tezy Piłsudskiego, przyjdzie z pomocą w walce o wyzwolenie Ukrainy i zapewni jej niepodległość państwową”. W maju 1926 roku na czele Polski staje Józef Piłsudski. W polskich i ukraińskich kręgach politycznych mówi się o odnowieniu sojuszu ukraińsko-polskiego i nowej wyprawie przeciwko „sowietom”. Czekiści o tym wiedzą. Symon Petlura staje się jeszcze bardziej niebezpieczny dla władzy sowieckiej. Przygotowują jego fizyczną likwidację. 25 maja, około godziny 13:00, Petlura idzie na obiad do restauracji „Bouillon Chartier” przy ul. Racine – kilkaset metrów od hotelu. Wychodzi z niej po godzinie. Zatrzymuje się i ogląda wystawę książek sklepu na rogu ul. Racine i bulwaru Saint-Michel. Podchodzi do niego i strzela z rewolweru Samuel Schwarzbard. Trafia pięć z siedmiu wystrzelonych kul. Zabójca oddał się w ręce policjanta, według jednej z wersji. Według drugiej – zatrzymali go przechodnie, którzy chcieli dokonać samosądu. Petlurę odwożą do kliniki „Charité”. Umiera. „Od 1917–1918 roku nie było jeszcze wydarzenia, które tak niezwykle poruszyłoby całą ukraińskość – pisał dyplomata Ołeksandr Szulhyn w liście do Lidii Szyszmanowej, córki publicysty Mychajła Drahomanowa. – Ludzie strasznie opłakiwali i opłakują S. P. Uosabiał on w sobie ideę ukraińskiej państwowości i walki o nią. Na drugi dzień po zabójstwie stało się coś niespotykanego wśród emigracji: wszyscy się zjednoczyli. Olha Petlura z córką Lesią, Praga, 1920 rok Utworzono w Czechosłowacji Komitet ds. uczczenia pamięci i obrony honoru Petlury! Mnie jako przewodniczącego Komitetu delegowano na pogrzeb. To było coś znów niezwykłego – w Paryżu liczyliśmy 200–300 świadomych Ukraińców, ale na pogrzeb przyszło kilka tysięcy. Gdybyście widzieli, z jaką pobożnością chylili się oni przed trumną. Ze wszystkich końców świata telegraficznie zamówiono wieńce z cudownych kwiatów żółto-błękitnych, było wielu Francuzów, Kaukazów, Polaków. Na cmentarzu przemówień nie było, zaśpiewali tylko „Testament”, który wywarł w tych okolicznościach kolosalne wrażenie. Moi przyjaciele, starzy Francuzi, mówili, że takiego pogrzebu jeszcze nie widzieli. Nawet pogrzeb Victora Hugo wywierał mniej poruszające wrażenie niż te szczere, majestatyczne i milczące pożegnanie”. Nabożeństwo żałobne za Symona Petlurę odbyło się w rumuńskiej cerkwi prawosławnej św. Archaniołów 30 maja 1926 roku. Chowają go na cmentarzu Montparnasse. Jarosław FAJZULIN Od redakcji. Autor tej publikacji pan Jarosław Fajzulin podaje cytaty z dokumentów archiwalnych w języku oryginałów – rosyjskim. Niestety, bez tłumaczenia. Panachyda za Symonem Petlurą w 40. dzień po zabójstwie, lipiec 1926 roku. Stanica ukraińska w pobliżu obozu w Kaliszu, Polska

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn