Strona · s. 7strona oryginału ↗
POWIEŚĆ O PRZYSZŁOŚCI, KTÓRA NIE POWINNA NASTĄPIĆ?
Слово Просвіти, №25 за 2011 рік
Anatolij SZPITAL, Instytut Literatury imienia T. Szewczenki Narodowej Akademii Nauk Ukrainy
„Czy nie za dużo na świecie futurologii?” – pomyślałem kiedyś wiosną na Petriwce, gdy wzrok zatrzymał się na powieści F. Mirallesa „2013. Koniec czasów”. Dziwne, ten hiszpański autor nie zauważył proroctw Majów, które przypadają na grudzień 2012 roku. W końcu i my moglibyśmy nie zauważyć patologicznie agresywnych utopijnych pism przedstawicieli „starszobratniego narodu”, naszego strategicznego partnera na świecie, ale mimo wszystko warto się przy nich zatrzymać. Przecież to jak jakaś zaraza się zaczęła – w Federacji Rosyjskiej wychodzą książki, w których z jakimś sadystycznym zachwytem wysławia się wojny rosyjsko-ukraińskie, błyskotliwe zwycięstwa kremlowskich strategów. W serii „Wojna na progu” (!!! – A.Sz.) wyszła powieść G. Sawickiego „Pole bitwy – Ukraina. Złamany trójząb” (M., 2009), gdzie autor za powód wojny domowej podaje początek niszczenia ludności rosyjskojęzycznej. W takim samym stylu, z nieukrywaną nienawiścią do nieposłusznych „chochołów”, napisana jest też powieść F. Bieriezina „Wojna 2010. Front ukraiński” (M., 2009). Na niebie Ukrainy – natowska awiacja, a Rosja przychodzi z pomocą Krymowi. „Trzecia wojna światowa na progu! Światowy pożar zacznie się na Ukrainie” – z radością donosi autor. Głównym frontem przyszłej wojny stanie się Front Ukraiński – brzmi w kilku książkach tego samego typu. To nas nie dziwi – podczas wszystkich wojen światowych Ukraina była polem bitwy i ofiarą innych państw. Dziwi co innego. Pod te pisma przez „strategicznego partnera” na świecie podkładana jest wyraźna baza ideologiczna. W książce O. Siewiera „Wojny rosyjsko-ukraińskie” (M., 2009), która wyszła w serii „Wrogowie Rosji” (i taka jest! – A.Sz.), po prostu w sposób zombujący mówi się o niszczycielach słowiańskiego braterstwa, głównych wrogach prawdziwej Ukrainy i Rosji – od zdrajcy Mazepy po petlurowców i banderowców, ukraińskich nacjonalistów XIX wieku, którzy przeredagowali na brudno historię bratnich narodów, aż po „pomarańczowych” faszystów. To słowa z chełpliwej autorskiej adnotacji. A oto M. Kałasznikow i S. Buntowski w „badaniu” „Niepodległa Ukraina. Krach projektu” (M., 2009) walczą z „ukraińską mitologią”, gdzie twierdzi się, że Ukraińcy to nie Rosjanie, a szczególny naród, z własną dawną historią, kulturą i swoim językiem. I oto autorzy na 416 stronach próbują odpowiedzieć na pytanie, skądże pojawił się ten „drugi” nierosyjski naród? I szczególnie interesuje autorów, gdzie on powstał i kiedy przesiedlił się na ziemie Rusi Kijowskiej? Przecież, według historyka M. Karamzina (podajemy w języku oryginału): „W Rossii do wwiedienija christianskoj wiery pierwuju stiepien mieżdu idołami zanimał Pierun… Kumir jego stojał w Kijewie na chołmie… Pierunowym imieniem klialis rossijanie…”. Oczywiście, ci „Niemcy, co naszą historię nam opowiadają” (parafrazując T. Szewczenkę) nie wspomną Latopisu Suzdalskiego: „Lato 1180. Idzie Światosław z Połowcami i Czernihowcami z Rusi na Suzdal z wyprawą…”. Można by machnąć ręką na takie „twory”, ale niestety, wszystkie realia powieści J. Szczerbaka „Czas śmiertochrystów. Miraże 2077 roku” już mają swoje zalążki w naszej teraźniejszości. Ale w Rosji, w odróżnieniu od imperialno-szowinistycznej literatury, pojawiają się też utwory antyutopijne, których wartość prognostyczna jest bezdyskusyjna. One tak czy inaczej „korespondują” z powieścią ukraińskiego autora, do tego napisane są bez ideologicznego odurzenia. A to odurzenie już staje się ideologią. Jeden z najlepszych prozaików współczesnej Rosji A. Wołos w powieści „Alfawita”, rozmyślając o Rosjanach jako drodze światła, która równo jest darowana wszystkim językom i krajom, pisze: „Rosyjskie marzenie – zobaczyć Rosję wszechświatową, Rosję ogólnoludzką, prawdziwą świątynię dobra i braterstwa, w której rzeczywiście nie ma ani Hellena, ani Judejczyka”, dlatego że losem jej jest wchłaniać w siebie wszystkich tych, którzy tłoczą się wokół niej. Tak właśnie widzimy mieszkańców Republiki Czad w kosoworotkach i z bałałajkami w rękach. Ale my teraz nie o bałałajkowej ideologii, a o powieści, której prawdziwa artystyczno-społeczna doniosłość nawet w samej Rosji została oceniona dopiero po jej wyjściu w świat w innych językach i ocenie za granicą. To „Meczet Paryskiej Bogurodzicy” J. Czudinowej (M., 2005), utwór, którego nawet nie wpisano na krótką listę rosyjskiego „Nacbestu”. Swoją drogą, ta powieść również wyszła w serii „Wojny przyszłości”. Zostawiwszy gdzieś za horyzontem imperialno-prawosławną Rosję, autorka modeluje sytuację w Europie 2048 roku, która do tego czasu przekształciła się w Eurabię. Muzułmanie z Afryki i Bliskiego Wschodu zasiedlili Francję, Niemcy, Anglię, Włochy. Mieszkańcy zmuszeni są przejść na islam, kto jest przeciw – żyje w getcie. Chrześcijanie – w katakumbach, jak w Starożytnym Rzymie, Watykan przeniósł się do Polski, Serbowie przesiedlili się do Rosji, Grecja płaci daninę. A centralnym meczetem Europy stała się al-Frankoni – niegdyś Sobór Paryskiej Bogurodzicy, słynny Notre-Dame. W samym zaś Paryżu mają zniszczyć chrześcijańskie getto. I wtedy śmiałkowie decydują się zdobyć Główny Meczet i, zaminowawszy go, odprawić ostatnią mszę. Jedna z najbardziej poruszających scen powieści – w soborze brzmi (ostatni raz!) łacina, a po kole idzie Kielich, z którego popijają ludzie skazani na śmierć. Powieść wyszła w czasie młodzieżowych buntów w Paryżu, pogromów sklepów i palenia samochodów, kiedy młodzi „Francuzi” arabskiego pochodzenia pokazali swoją siłę. Swoją drogą, we wszystkich komentarzach odrzucano etniczny składnik tych pogromów, dopiero później wybrzmiało: „Świat zniszczy zgniła liberalna poprawność polityczna”. I tutaj przypomnijmy, że w powieści J. Szczerbaka profesor Weber napisał książkę „Paranoja poprawności politycznej i zagłada Europy” (2030). Trafny tytuł badania! Ale J. Czudinowa, choć przejawiała w powieści muzułmanofobię, wcale nie cieszy się, że rozpadła się i zginęła cywilizacja Zachodu. Jednak jak samotnym głosem brzmi to w Rosji, gdzie „syta Europa”, według słów najnowszych ideologów „Trzeciego Rzymu”, powinna zginąć, a „Duchowa Rosja” wzniesie się nad całym światem. I „rozbłyśnie”, jak pisze J. Chołmogorow, po Armagedonie, kiedy skończy się totalna wojna Nowego Porządku Świata przeciwko prawosławnej Rosji, w której Rosja, zniszczywszy całą „nieczystość”, przyłączy do siebie Ziemię Świętą. A jak piszą rosyjscy pisarze o przyszłości swojego państwa, co dalej będzie z krajem „suwerennej demokracji”, którą Jermak i Spółka nakarmili ziemskim bogactwem na stulecia? Co z nią będzie za jakieś dziesięć lat, spróbowała prognozować O. Sławnikowa w powieści „2017”. W tej antyutopii pokazano, jak wysokie technologie mimo wszystko zapewniły jakieś warunki każdemu, większość żyje w specjalnych strefach przemysłowych, które przypominają getta. Straszna przepaść dzieli biednych i bogatych, ci ostatni „z tłuszczu wariują”, wyszukując ekstrawaganckie sposoby rozrywki. Nienawiść do bogatych rośnie, jest to zauważalne tylko w spojrzeniach, którymi odprowadzają „Bentleye” i „Maybachy”… I oto właśnie na stulecie słynnego przewrotu, w 2017 roku zaczęło się coś, do czego pojęcie wojny domowej nie pasuje. Klasa upokorzonych powstała przeciwko krwiopijczej „elicie”. Zaczął się prawdziwy rosyjski bunt, ten, według Puszkina, „bezsensowny i bezlitosny”. „To wam, gady, za nasze szczęśliwe życie już dzisiaj” – jedno z haseł. Ale jak żyć dalej, po takiej maszynce do mięsa? Do tego pojawia się pytanie: jak mogli zjednoczyć się owi „prole” (według G. Wellsa), którzy siedzieli albo po norach, albo każdy w swojej niszy, żeby tak zorganizowanie zacząć rzeź „obrośniętych tłuszczem”? Być może potrzebna była tylko iskra, jak to w 1917 roku „Iskra”? O chińskim zagrożeniu dla Rosji od kilku lat krzyczy „słowik Sztabu Generalnego”, jak przezwali krytycy prozaika A. Prochanowa. I jakby w odpowiedzi na jego wołania w 2009 roku wyszła powieść A. Rubanowa „Chlorofilia”. Kiedy o powieści J. Czudinowej pisali, że to „nie masówka w literaturze”, to adnotacją unikalnej antyutopii stały się słowa „Ta książka wysadzi wasz mózg”. I to rzeczywiście tak jest. „Spełniło się wiekowe marzenie rosyjskiego narodu, a może i całej ludzkości” – ironizowali krytycy, przeczytawszy, jak Rosja, oddawszy w dzierżawę Chińczykom terytorium za Uralem, zaczęła żyć, sybarytyzując. Kto pozwolił sobie wszczepić w mózg elektroniczny chip, żyje w Moskwie, która rozrosła się do ogromnego megapolis. Domy tam mają sto pięter – na najwyższych żyją chińscy biznesmeni, na 80–90. – elita Rosji, niżej – klasa średnia, a na dolnych piętrach – biedota. A są jeszcze podziemne piętra – tam złodzieje i bezdomni bez chipów. A na obrzeżach Moskworosji (nazwa państwa!) błądzą w lasach dzikie głodne plemiona, sami zaś moskworosjanie mają wysoką trawę nieznanego pochodzenia, która nie tylko jest smaczna i zaspokaja głód, ale też ma właściwości narkotyczne – po niej jest dobrze, błogostan duszy i żadnych pragnień. Zwłaszcza gdy popić tę trawę bajkalską wodą… Ciekawie byłoby dowiedzieć się, czy czytał A. Rubanow „Słoneczną maszynę” W. Wynnyczenki? Ale to tak, na marginesie. W książce autor wyraźnie podkreśla: rosyjskie terytoria z ich naturalnymi bogactwami – główny kapitał narodu. My daliśmy ziemię w dzierżawę – a wy tam sami wydobywajcie ropę, gaz, metale. Chińczycy wszystko produkują dla Moskworosji, ale potem przychodzi Armagedon – wyczerpawszy wszystkie zasoby, zaczęli zbierać się do domu dzierżawcy. A jeszcze w czasach „trawojadztwa” wielu mieszkańców stolicy-państwa przeniosło się na „wolne ziemie” i w walce z dzikimi plemionami próbowało „zapuścić korzenie” – miało chatę i ogród pod żyto-pszenicę oraz warzywa-owoce. Wielu ginęło, ale mimo wszystko oni nie chcieli żyć na ulicach Gałkina, Pietrosiana, Dubowickiej i Ernsta, gdzie 25 konkurujących policji i wszędzie kamery telewizyjne… A trawa ma straszne działanie – rodzą się „zielone” dzieci, degradacji już nie zatrzymać. Przeżyją tylko ci, którzy „uciekli od szczęścia”. W ogóle zaś powieść napisana jest mistrzowsko, niektóre sceny po prostu porażają. Wspomnijmy jedną, kiedy w gości do starego dziennikarza przyszli koledzy i zobaczyli „antykwariat dawno minionego” – książki z papieru! Albo stosunek autora do pijaków – kto pije alkohol, ten nie je trawy, a zatem jest człowiekiem jeszcze tego, „przedtrawianego” świata, on jeszcze ostatecznie nie przepadł. Niestety, wyżej wymienionych utworów nie znajdziesz w naszych sklepach, nam przywiozą Doncową, a nie „Metro 2033”. Ciekawi tylko, czy pojawiają się w ukraińskich księgarniach książki serii „Życie wybitnych ludzi”, tomy „Arakczejew”, „Stalin”, „Putin”? Swoją drogą, „Stalin” pięć lat leżał w wydawnictwie i dopiero teraz „z samej góry” pozwolili wydać, czas przyszedł. I jeszcze – autor tego tekstu pozwala sobie rozszyfrować symbol tej trawy. Triada: trawa – zieleń – dolary. Coś jakby z MFW dymkiem powiało… Ale wróćmy do antyutopii J. Szczerbaka. Pewnie ten, kto ją czytał, wspomni scenę z powieści, kiedy główny bohater – generał wywiadu wojskowego Ukrainy Ihor Hajduk z samolotu widzi złamany czubek wieży Eiffla. I właśnie wtedy wojska Arabskiego Kalifatu oblegały Paryż, który już przemianowano na Lucecję. Obraz jak w powieści J. Czudinowej: miasto jakby wymarło, ślady zniszczenia na Polach Elizejskich, wypalone centralne kwartały… I to nie jest po prostu fabularny zbieg okoliczności – autorzy wiedzą o nieubłaganych tendencjach demograficznych. Wspomnijmy Niemcy – tam Turków i byłych Jugosłowian – miliony, a wystąpienie A. Merkel o krachu polityki multikulturalizmu w pewnej mierze było świadectwem bezsilności. Każdy z ekonomicznych lub geopolitycznych postulatów utworu ma swoje podłoże we współczesnym życiu, przecież autor – to nie tylko były minister i dyplomata, ma w dorobku dwie książki, które przyniosłyby zaszczyt i superpolitologom. To „Ukraina: wyzwanie i wybór” (2003) i szczególnie tom „Ukraina w strefie turbulencji” (2010), gdzie przeanalizowano faktycznie wszystkie układy Ukrainy w polityce międzynarodowej aż po słynne wielowektorowość i neutralny status, co doprowadziło do wydarzeń tamtego strasznego lata 2077 roku. W powieściach A. Rubanowa i J. Szczerbaka dość podobna sytuacja: ONZ uznała politykę władców Rosji za zgubną, która spowodowała katastrofę demograficzną, a część Syberii z jej naftowymi, gazowymi i leśnymi zasobami uznano za światowe dziedzictwo ludzkości i
Dokończenie na str. 10. 1 Szczerbak J. Czas śmiertochrystów. Miraże 2077 roku. // Kijów, Jarosławiw Wał, 2011. – 475 s.
s. 10 · strona oryginału ↗
Zakończenie. Początek na str. 7
Czarna Orda wprowadziła tam wojska. W listopadzie 2076 roku zniszczono pozostałości rosyjskiej państwowości — okupowano Moskwę, zdobyto Kreml. Nie pomogła nawet dywizja pancerna im. Ł. Berii, a oto opricznicy (pozdrowienia dla W. Sorokina za jego powieść „Dzień opricznika”), którzy byli podporą reżimu, wtedy „zachowali neutralność”. I upadło Imperium Dwugłowego Orła (Rosja), uciekł Sekretarz Generalny partii MARS (Marksistowskiego Stowarzyszenia Rosyjskich Stalinistów) Cyryl II, odnowiła się „przerwana tradycja historyczna i nastąpiło wejście Rosji do bratniej turkijskiej rodziny narodów”, nad Soborem Chrystusa Zbawiciela ustawiono półksiężyce i zrzucono krzyż… Swoją drogą, tylko niektórzy politolodzy gwarantują integralność Rosji. Czas krytyczny według ich prognoz — 2038—2042 r. A co z Ukrainą, „beznadziejnym krajem, przeklętym przez Boga”? To w niej przyroda jest cudowna, a ludzie wspaniali, ale „zarażona krew Moskowii tyle wieków truła Ukrainę, że w końcu nastąpiły nieodwracalne zmiany”. Od czasu, gdy agenci Moskwy zaczęli pracować dla Czarnej Ordy, następowała infiltracja we władze ich ludzi, którzy przejęli władzę na Ukrainie i ogłosili „status bezblokowy Ukrainy”, zamieniając państwo w czarną dziurę europejskiego bezpieczeństwa. W samym kraju — rywalizacja zwolenników Czarnej Ordy i grupy orientującej się na Europę, którą wspierają Wywiad Wojskowy i Ministerstwo Obrony Ukrainy. Prezydent (Hetman) Machun zajmuje ostrożną pozycję, nie pozwala żadnej grupie w pełni przejąć władzy. Z licznymi przygodami, na granicy śmierci przybywszy na Ukrainę, były Dyrektor ukraińsko-amerykańskiego Biura Ihor Hajduk dekretem Hetmana zostaje mianowany pomocnikiem ds. bezpieczeństwa narodowego i sekretarzem rady bezpieczeństwa narodowego. Na Ukrainie tamtego czasu przywrócono stroje kozackie, Hetman i cała elita chodzą w żupanach z buławami, szef DerżWaru (straży państwowej) Mereżko w mundurze generała armii korpusu żandarmów, ale z kozacką szablą. Rezydencja Hetmana — w Trypolu, pod ziemią w bunkrze. Tutaj znaleziono pierwsze osiedle Ukraińców, ale zapewne J. Szczerbak nie czytał S. Płaczyndy, bo napisał, że sześć tysięcy lat temu przyszli oni z Indii. Wręcz przeciwnie — powiedziałby Serhij Petrowycz i bardzo by się obraził. Ze znajomością tajnej „kuchni” polityki autor pokazuje, jak do nowego człowieka we władzy „depczą ścieżkę” przedstawiciele różnych ugrupowań. Bojar Moskiewski Basmanow, obywatel Ukrainy, Rosji, Białorusi, Kazachstanu i Czarnej Ordy, w rozmowie z Hajdukiem jest absolutnie otwarty: „Ukrainy już nie ma… W przededniu szczytu państw Czarnej Ordy w Batyj-grodzie musimy przyjąć historyczny akt o likwidacji tak zwanego narodu ukraińskiego i tak zwanego państwa ukraińskiego. Będziemy mieli inne państwo i inny — jedyny rosyjski — naród. JED-RON”. A przedstawiciel Czarnej Ordy podczas spotkania z Hetmanem wprost nalega, aby Ukraina dobrowolnie stała się Wielkim Kijowsko-Dnieprzańskim Ułusem Czarnej Ordy. To faktycznie ultimatum. A druga rozmowa — z oligarchą Fridmanem, członkiem światowego rządu w Locarno, który popycha Hajduka do przewrotu wojskowego i pilnego wejścia Ukrainy do Organizacji Globalnego Bezpieczeństwa, aby stać się swoistym barierą między Europą a Czarną Ordą. A potem po ogromnych inwestycjach, podźwignięciu gospodarki i przezbrojeniu armii, wystąpić do Wołgi, żeby rozgromić siły Ordy na podejściach do Europy Wschodniej. A jeszcze trzeba oczyścić Krym z Tatarów i przesiedlić tam część ludności, sił zbrojnych i urzędów państwowych Izraela, żeby stworzyć „narodowe ognisko narodu żydowskiego jako autonomicznej części narodu ukraińskiego”. Ciekawy typ — Prokurator Generalny Ukrainy, członek Areopagu Iwan Krejda. Ma on „Kanał złych wiadomości” (u Fridmana — „Kanał dobrych wiadomości”), stworzył USRAN („Ukraińską sekcję rosyjskiej akademii nauk”), która zbadała, że etniczni Ukraińcy są NIEDO-rosami i odróżniają się szeregiem recesywnych cech od PEŁNO-rosów. Czarna Orda zapewniła mu dostęp do narkotyków z Afganistanu, sam on produkuje depresyjne, suicydostymulujące narkotyki. W ogóle w każdym z ówczesnych działaczy państwowych widzimy cechy obecnych, które rozszerzyły się i pogłębiły do patologii. Niszczą tego, kto wchodzi w konflikt z władzą, „której mściwość równa się ich sprzedajności”. To — wtedy, a teraz? Mściwość — sprawy J. Łucenki, J. Tymoszenko i innych, sprzedajność — „tuszki”. I co robić w takiej sytuacji uczciwemu człowiekowi, który, choć ma jakąś władzę, ale któremu „okazały się obce interesy korporacyjne ukraińskiej elity”? Ihor Hajduk przygotowuje „Notatkę służbową” dla Hetmana Machuna, absolutnie tajnie, w jednym egzemplarzu. Kto uważnie czytał powieść, na s. 188 zauważył, że data złożenia „Notatki” to 16 czerwca 2010 roku (! — A.Sz.). W niej podaje się analizę zarówno geopolitycznej, jak i wewnętrznej polityki państwa na 2077 rok. Ale jakie to wszystko dzisiejsze! Świat na granicy Czwartej Globalnej wojny. Po zwycięstwie w wojnach ukraińsko-rumuńskiej (2048—2052 r.) i ukraińsko-moskiewskiej (2068—2070 r.) Ukraina tak i nie stała się członkiem jakiejś wspólnoty, jedynie „czarną dziurą” bezpieczeństwa, atrakcyjną ofiarą dla bliskich i dalekich sąsiadów. Wyznawała nieśmiertelną ukraińską ideę narodową „moja chata z kraja”, zapominając, że właśnie od krajów zaczynają palić chaty. Próba stworzenia Ukraińskiego państwa kozacko-wojskowego federacyjnego zawiodła. Gdyby nasi sternicy umieli uważnie czytać, to wypisaliby sobie: „Międzynarodowe doświadczenie uczy, że utrata przez państwo choćby 1 km kw. suwerennego terytorium prowadzi do rozpadu tego państwa. W świecie drapieżników każdy zraniony natychmiast staje się ofiarą”. Oligarchiczna budowa systemu władzy rożera państwo, poziom nienawiści do oligarchów krytycznie wzrósł aż do pragnienia ich zniszczenia. Rozłam społeczeństwa na śmierciochrystów i wskrzeszochrystów pogorszył klimat moralny, naród pozbawia się głównego duchowego dziedzictwa — wiary chrześcijańskiej. Chrystus — zwykły człowiek, on umarł, nigdy nie zmartwychwstanie, a zatem naruszony jest trójjedyny związek Boga-Ojca, Boga-Syna i Ducha Świętego. I ludzkość ma iść w niekomunikatywną, szczelnie zamkniętą strefę ciemnej energii. Nie ma więcej zastępcy Jezusa, który wstawiał się za ludźmi przed Ojcem Niebieskim. Przypomnijmy F. Dostojewskiego: „Boga nie ma — znaczy wszystko wolno”, albo F. Nietzschego — „Bóg umarł…”. Ale tutaj — głębiej i straszniej. Jakże strasznie stanie się głęboko wierzącemu, który przeczyta słowa A. Blizniuka, szefa Donieckiej obwodowej administracji państwowej, o stosunku do swoich wrogów: „Ja nie mogę ich sądzić. Słuchałem kazania Cyryla (Patriarchy Moskiewskiego), który powiedział: wy módlcie się za swoich wrogów, i im więcej będziecie się za nich modlić, tym szybciej Pan ich ukarze. Dlatego ja się modlę”. (UNIAN). Powróćmy do Ihora Hajduka. Mając pełny kompromat na kierownictwo państwa, trzyma go „w zapasie”. Na słowa ministra obrony, że trzeba zatrzymać ten marazm, w którym znajduje się kraj, jedynie zapytał siebie, jak on może brać na siebie odpowiedzialność za los kraju? Typowy Ukrainiec, który siedem razy odmierzy… i nie odetnie. Aresztowany jako szpieg, wrzucony do katowni, dopiero wtedy „przejrzał”. A stronnicy Czarnej Ordy zabijają Hetmana Machuna. Kto chce zrozumieć, jak został „sprzątnięty” minister J. Krawczenko, jak można było dwukrotnie strzelać do siebie, przeczytajcie o zmianie władzy na Ukrainie (s. 333—337). Ale nawet władza Hetmana jest iluzoryczna, wszystkim w państwie kieruje tajemniczy Szary Książę. Tacy książęta i teraz kierują Ukrainą… Ukraina podzielona jest na trzy brygady — centralną, wschodnią i zachodnią. Na czele tych brygad stoi Szary Książę. To głęboko zakonspirowana struktura jeszcze z lat czterdziestych ubiegłego wieku. Pierwszym księciem był Stalin, pachan w prawie, który oddał Związek we władzę międzynarodowych brygad: czerwonych — partii, czarnych — Czeka, szarych — kryminalnych autorytetów. „Co powie Książę — ja zrobię, inaczej, — i Hetman Machun rąbnął dłonią po szyi”. Stronnik Szarego Księcia generał pisarz Klinkiewicz zostaje nowym hetmanem Ukrainy. Niektóre serwery regionalne na wyborach pokazywały 120%, dlatego trzeba było przerzucać głosy do innych rejonów. Członkowie Areopagu i archonci, oligarchowie, właściciele ziemscy, kto miał nie mniej niż 10 000 chłopów pańszczyźnianych, zebrali się na inaugurację. I usłyszeli, że będzie ceremonia inauguracji Szefa Kijowsko-Dnieprzańskiego Państwa… „Lider wszystkich narodów terytorium Ukraina” pokornie uklęknął przed Magistrem kościoła Chrystusa Śmierci i skłonił głowę: „Błogosławcie, Wasza Świątobliwości”. Imieniem Ciemnej Energii Magister Sensizbajew pobłogosławił Klinkiewicza na walkę z judeo-chrześcijańską herezją i wymysłami o zmartwychwstaniu Chrystusa z martwych. Oprócz nowej nazwy Ukrainy — Kijowsko-Dnieprzańskie Państwo, Klinkiewicz wprowadził czarną gwiazdę do flagi i herbu, stworzył Dyrektoriat i „w celu wzmocnienia suwerenności” zaprosił na lewobrzeżne terytorium ograniczony kontyngent przyjaznych wojsk Czarnej Ordy, które „obronią demokratyczne zdobycze”. I, jako apoteoza, spod palców nowego Lidera wybrzmiała „Murka”. Wszystko było gotowe do oddania kraju: „Agenturze Czarnej Ordy udało się wejść do krytycznych punktów aparatu państwowego Ukrainy, przekupstwem i szantażem sformować potężny korpus zdrajców, delikatnie nazwany agentami wpływu, postawić „kretów” w organy wywiadu i kontrwywiadu, a co najważniejsze —
wykorzenić w społeczeństwie jakąkolwiek wolę oporu, zaszczepić obywatelom Ukrainy ideę eurazjatyckiej jedności”. Juriju Mykołajowyczu, czyżby to pan pisał o 2077 roku, przecież to nasze czasy! I operacja „Tamerlan” — ona przecież trwa, pracują liczne ośrodki badania Ukrainy, różne kierunki opracowują wszelkiej maści pułkownicy w rodzaju Korniłowa-Kisielowa, do okupacji zostały nieliczne dni… Ależ jak to wszystko jest zaaranżowane — w najlepszych wzorcach propagandy. „Wam wyciągają pomocną dłoń bracia, którzy przybyli z bezkresnego Eurazjatyckiego Stepu pod sztandarem wolności, równości wszystkich ludzi i gospodarczego dobrobytu”. Niosą oni narodom porządek i stabilność, spokój i pokój, osobisty dobrobyt… Jakie znajome słowa!.. Okupowana Ukraina (już Terytorium), trzystu studentów z liceum imienia I. Bohuna z granatników zestrzeliwało wrogie kolumny i zostało zniszczonych napalmem, utworzono Front Wyzwolenia Ukrainy, rozgromiono Ambasadę Konfederacji Państw Ameryki Północnej, skąd Hajduk wykradł swoją ukochaną, lecz 3 sierpnia nagle zaczęło się ochłodzenie i spadły deszcze. Ludzie plądrowali sklepy (Orda zakazała wódki i słoniny), został zerwany grafik wywozu produktów żywnościowych, przede wszystkim zboża, do Czyngis-Saraju i nie doszły do skutku uroczyste powitania „wyzwolicieli”. W jednym z wojskowych szpitali Ukrainy, umierając na białaczkę, kontradmirał Fieoktistow, który dowodził rosyjską flotą atomowych łodzi podwodnych, wydał rozkaz do ataku. Atomowe i wodorowe uderzenia w główne obiekty nie tylko na terytorium byłej Rosji (Niżny Tagił), ale też w Turcję, Pakistan i Iran zniszczyły techniczny potencjał i miejsce koncentracji wojsk Czarnej Ordy. Czwarta globalna wojna zakończyła się termojądrowymi uderzeniami w kosmosie, co doprowadziło do efektu „końca świata”. Wielki Błysk był nie tylko niszczycielski, ale i oczyszczający… W liście do Syna Bożego Jezusa Chrystusa („potajemnie”, „osobiście”) I. Hajduk, były generał wywiadu wojskowego Ukrainy, który cudem przeżył, pisze, że największą jego winą jest to, iż brał udział w przygotowaniu Wielkiego Błysku, nie obronił Ukrainy przed agresją Czarnej Ordy, nie wzniecił powstania przeciwko zdrajcom, którzy rządzili krajem, bezsilnie obserwował, jak Ukraina zmienia się w Dzikie Pola Europy. I nie odnalazł Szarego Księcia, a jedynie zbierał akta na jego sługi… Myśli na schodach, jak mówią Niemcy. Kończysz i myślisz: no cóż to za rozważania o powieści? Coś powiedziano, a ile jeszcze niedopowiedziano! Utwór wymaga prawdziwych konferencji naukowych poważnych politologów, badaczy procesów globalistycznych. Przecież to nie jest prosta antyutopia, tutaj uderza wielopłaszczyznowość utworu, jego intelektualne nasycenie. Każda scena, każdy obraz jest „obciążony” zarówno społecznie i problemowo, jak i moralnie oraz etycznie. Powieść-alarm dla kraju, ale dzwon nie po poległych, lecz dzwon do uśpionych obecnie, do zwątpionych, do wyglądających ze swoich mysich norek „przeciwwszystkich”, do ukołysanych (a co, jeśli on już działa? — A.Sz.) telewizyjnym wirusem, który wywołuje postępujący debilizm, emocjonalną tępotę i stan agresywnej nienawiści (s. 447 powieści). I jeszcze o wyroku historii. Pułkownik wywiadu wojskowego nie zdołał przypomnieć sobie nazwiska jednego z prezydentów Ukrainy, jedynie twardo wiedział, że on do drgawek, do zasinienia nienawidził swojego premiera. Sapienti sat. P.S. Moi przyjaciele naukowcy-technicy nie wierzą, że w 2077 roku będą już silniki plazmowe. Ale będzie Ukraina po 2077 roku. W to wierzą! Anatolij SZPITAL, Instytut Literatury imienia T. Szewczenki NAN Ukrainy
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
