Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «POWIEŚĆ O PRZYSZŁOŚCI, KTÓRA NIE POWINNA NASTĄPIĆ?», s. 7

POWIEŚĆ O PRZYSZŁOŚCI, KTÓRA NIE POWINNA NASTĄPIĆ?

Слово Просвіти, №25 за 2011 рік

Zakończenie. Początek na str. 7 Czarna Orda wprowadziła tam wojska. W listopadzie 2076 roku zniszczono pozostałości rosyjskiej państwowości — okupowano Moskwę, zdobyto Kreml. Nie pomogła nawet dywizja pancerna im. Ł. Berii, a oto opricznicy (pozdrowienia dla W. Sorokina za jego powieść „Dzień opricznika”), którzy byli podporą reżimu, wtedy „zachowali neutralność”. I upadło Imperium Dwugłowego Orła (Rosja), uciekł Sekretarz Generalny partii MARS (Marksistowskiego Stowarzyszenia Rosyjskich Stalinistów) Cyryl II, odnowiła się „przerwana tradycja historyczna i nastąpiło wejście Rosji do bratniej turkijskiej rodziny narodów”, nad Soborem Chrystusa Zbawiciela ustawiono półksiężyce i zrzucono krzyż… Swoją drogą, tylko niektórzy politolodzy gwarantują integralność Rosji. Czas krytyczny według ich prognoz — 2038—2042 r. A co z Ukrainą, „beznadziejnym krajem, przeklętym przez Boga”? To w niej przyroda jest cudowna, a ludzie wspaniali, ale „zarażona krew Moskowii tyle wieków truła Ukrainę, że w końcu nastąpiły nieodwracalne zmiany”. Od czasu, gdy agenci Moskwy zaczęli pracować dla Czarnej Ordy, następowała infiltracja we władze ich ludzi, którzy przejęli władzę na Ukrainie i ogłosili „status bezblokowy Ukrainy”, zamieniając państwo w czarną dziurę europejskiego bezpieczeństwa. W samym kraju — rywalizacja zwolenników Czarnej Ordy i grupy orientującej się na Europę, którą wspierają Wywiad Wojskowy i Ministerstwo Obrony Ukrainy. Prezydent (Hetman) Machun zajmuje ostrożną pozycję, nie pozwala żadnej grupie w pełni przejąć władzy. Z licznymi przygodami, na granicy śmierci przybywszy na Ukrainę, były Dyrektor ukraińsko-amerykańskiego Biura Ihor Hajduk dekretem Hetmana zostaje mianowany pomocnikiem ds. bezpieczeństwa narodowego i sekretarzem rady bezpieczeństwa narodowego. Na Ukrainie tamtego czasu przywrócono stroje kozackie, Hetman i cała elita chodzą w żupanach z buławami, szef DerżWaru (straży państwowej) Mereżko w mundurze generała armii korpusu żandarmów, ale z kozacką szablą. Rezydencja Hetmana — w Trypolu, pod ziemią w bunkrze. Tutaj znaleziono pierwsze osiedle Ukraińców, ale zapewne J. Szczerbak nie czytał S. Płaczyndy, bo napisał, że sześć tysięcy lat temu przyszli oni z Indii. Wręcz przeciwnie — powiedziałby Serhij Petrowycz i bardzo by się obraził. Ze znajomością tajnej „kuchni” polityki autor pokazuje, jak do nowego człowieka we władzy „depczą ścieżkę” przedstawiciele różnych ugrupowań. Bojar Moskiewski Basmanow, obywatel Ukrainy, Rosji, Białorusi, Kazachstanu i Czarnej Ordy, w rozmowie z Hajdukiem jest absolutnie otwarty: „Ukrainy już nie ma… W przededniu szczytu państw Czarnej Ordy w Batyj-grodzie musimy przyjąć historyczny akt o likwidacji tak zwanego narodu ukraińskiego i tak zwanego państwa ukraińskiego. Będziemy mieli inne państwo i inny — jedyny rosyjski — naród. JED-RON”. A przedstawiciel Czarnej Ordy podczas spotkania z Hetmanem wprost nalega, aby Ukraina dobrowolnie stała się Wielkim Kijowsko-Dnieprzańskim Ułusem Czarnej Ordy. To faktycznie ultimatum. A druga rozmowa — z oligarchą Fridmanem, członkiem światowego rządu w Locarno, który popycha Hajduka do przewrotu wojskowego i pilnego wejścia Ukrainy do Organizacji Globalnego Bezpieczeństwa, aby stać się swoistym barierą między Europą a Czarną Ordą. A potem po ogromnych inwestycjach, podźwignięciu gospodarki i przezbrojeniu armii, wystąpić do Wołgi, żeby rozgromić siły Ordy na podejściach do Europy Wschodniej. A jeszcze trzeba oczyścić Krym z Tatarów i przesiedlić tam część ludności, sił zbrojnych i urzędów państwowych Izraela, żeby stworzyć „narodowe ognisko narodu żydowskiego jako autonomicznej części narodu ukraińskiego”. Ciekawy typ — Prokurator Generalny Ukrainy, członek Areopagu Iwan Krejda. Ma on „Kanał złych wiadomości” (u Fridmana — „Kanał dobrych wiadomości”), stworzył USRAN („Ukraińską sekcję rosyjskiej akademii nauk”), która zbadała, że etniczni Ukraińcy są NIEDO-rosami i odróżniają się szeregiem recesywnych cech od PEŁNO-rosów. Czarna Orda zapewniła mu dostęp do narkotyków z Afganistanu, sam on produkuje depresyjne, suicydostymulujące narkotyki. W ogóle w każdym z ówczesnych działaczy państwowych widzimy cechy obecnych, które rozszerzyły się i pogłębiły do patologii. Niszczą tego, kto wchodzi w konflikt z władzą, „której mściwość równa się ich sprzedajności”. To — wtedy, a teraz? Mściwość — sprawy J. Łucenki, J. Tymoszenko i innych, sprzedajność — „tuszki”. I co robić w takiej sytuacji uczciwemu człowiekowi, który, choć ma jakąś władzę, ale któremu „okazały się obce interesy korporacyjne ukraińskiej elity”? Ihor Hajduk przygotowuje „Notatkę służbową” dla Hetmana Machuna, absolutnie tajnie, w jednym egzemplarzu. Kto uważnie czytał powieść, na s. 188 zauważył, że data złożenia „Notatki” to 16 czerwca 2010 roku (! — A.Sz.). W niej podaje się analizę zarówno geopolitycznej, jak i wewnętrznej polityki państwa na 2077 rok. Ale jakie to wszystko dzisiejsze! Świat na granicy Czwartej Globalnej wojny. Po zwycięstwie w wojnach ukraińsko-rumuńskiej (2048—2052 r.) i ukraińsko-moskiewskiej (2068—2070 r.) Ukraina tak i nie stała się członkiem jakiejś wspólnoty, jedynie „czarną dziurą” bezpieczeństwa, atrakcyjną ofiarą dla bliskich i dalekich sąsiadów. Wyznawała nieśmiertelną ukraińską ideę narodową „moja chata z kraja”, zapominając, że właśnie od krajów zaczynają palić chaty. Próba stworzenia Ukraińskiego państwa kozacko-wojskowego federacyjnego zawiodła. Gdyby nasi sternicy umieli uważnie czytać, to wypisaliby sobie: „Międzynarodowe doświadczenie uczy, że utrata przez państwo choćby 1 km kw. suwerennego terytorium prowadzi do rozpadu tego państwa. W świecie drapieżników każdy zraniony natychmiast staje się ofiarą”. Oligarchiczna budowa systemu władzy rożera państwo, poziom nienawiści do oligarchów krytycznie wzrósł aż do pragnienia ich zniszczenia. Rozłam społeczeństwa na śmierciochrystów i wskrzeszochrystów pogorszył klimat moralny, naród pozbawia się głównego duchowego dziedzictwa — wiary chrześcijańskiej. Chrystus — zwykły człowiek, on umarł, nigdy nie zmartwychwstanie, a zatem naruszony jest trójjedyny związek Boga-Ojca, Boga-Syna i Ducha Świętego. I ludzkość ma iść w niekomunikatywną, szczelnie zamkniętą strefę ciemnej energii. Nie ma więcej zastępcy Jezusa, który wstawiał się za ludźmi przed Ojcem Niebieskim. Przypomnijmy F. Dostojewskiego: „Boga nie ma — znaczy wszystko wolno”, albo F. Nietzschego — „Bóg umarł…”. Ale tutaj — głębiej i straszniej. Jakże strasznie stanie się głęboko wierzącemu, który przeczyta słowa A. Blizniuka, szefa Donieckiej obwodowej administracji państwowej, o stosunku do swoich wrogów: „Ja nie mogę ich sądzić. Słuchałem kazania Cyryla (Patriarchy Moskiewskiego), który powiedział: wy módlcie się za swoich wrogów, i im więcej będziecie się za nich modlić, tym szybciej Pan ich ukarze. Dlatego ja się modlę”. (UNIAN). Powróćmy do Ihora Hajduka. Mając pełny kompromat na kierownictwo państwa, trzyma go „w zapasie”. Na słowa ministra obrony, że trzeba zatrzymać ten marazm, w którym znajduje się kraj, jedynie zapytał siebie, jak on może brać na siebie odpowiedzialność za los kraju? Typowy Ukrainiec, który siedem razy odmierzy… i nie odetnie. Aresztowany jako szpieg, wrzucony do katowni, dopiero wtedy „przejrzał”. A stronnicy Czarnej Ordy zabijają Hetmana Machuna. Kto chce zrozumieć, jak został „sprzątnięty” minister J. Krawczenko, jak można było dwukrotnie strzelać do siebie, przeczytajcie o zmianie władzy na Ukrainie (s. 333—337). Ale nawet władza Hetmana jest iluzoryczna, wszystkim w państwie kieruje tajemniczy Szary Książę. Tacy książęta i teraz kierują Ukrainą… Ukraina podzielona jest na trzy brygady — centralną, wschodnią i zachodnią. Na czele tych brygad stoi Szary Książę. To głęboko zakonspirowana struktura jeszcze z lat czterdziestych ubiegłego wieku. Pierwszym księciem był Stalin, pachan w prawie, który oddał Związek we władzę międzynarodowych brygad: czerwonych — partii, czarnych — Czeka, szarych — kryminalnych autorytetów. „Co powie Książę — ja zrobię, inaczej, — i Hetman Machun rąbnął dłonią po szyi”. Stronnik Szarego Księcia generał pisarz Klinkiewicz zostaje nowym hetmanem Ukrainy. Niektóre serwery regionalne na wyborach pokazywały 120%, dlatego trzeba było przerzucać głosy do innych rejonów. Członkowie Areopagu i archonci, oligarchowie, właściciele ziemscy, kto miał nie mniej niż 10 000 chłopów pańszczyźnianych, zebrali się na inaugurację. I usłyszeli, że będzie ceremonia inauguracji Szefa Kijowsko-Dnieprzańskiego Państwa… „Lider wszystkich narodów terytorium Ukraina” pokornie uklęknął przed Magistrem kościoła Chrystusa Śmierci i skłonił głowę: „Błogosławcie, Wasza Świątobliwości”. Imieniem Ciemnej Energii Magister Sensizbajew pobłogosławił Klinkiewicza na walkę z judeo-chrześcijańską herezją i wymysłami o zmartwychwstaniu Chrystusa z martwych. Oprócz nowej nazwy Ukrainy — Kijowsko-Dnieprzańskie Państwo, Klinkiewicz wprowadził czarną gwiazdę do flagi i herbu, stworzył Dyrektoriat i „w celu wzmocnienia suwerenności” zaprosił na lewobrzeżne terytorium ograniczony kontyngent przyjaznych wojsk Czarnej Ordy, które „obronią demokratyczne zdobycze”. I, jako apoteoza, spod palców nowego Lidera wybrzmiała „Murka”. Wszystko było gotowe do oddania kraju: „Agenturze Czarnej Ordy udało się wejść do krytycznych punktów aparatu państwowego Ukrainy, przekupstwem i szantażem sformować potężny korpus zdrajców, delikatnie nazwany agentami wpływu, postawić „kretów” w organy wywiadu i kontrwywiadu, a co najważniejsze — wykorzenić w społeczeństwie jakąkolwiek wolę oporu, zaszczepić obywatelom Ukrainy ideę eurazjatyckiej jedności”. Juriju Mykołajowyczu, czyżby to pan pisał o 2077 roku, przecież to nasze czasy! I operacja „Tamerlan” — ona przecież trwa, pracują liczne ośrodki badania Ukrainy, różne kierunki opracowują wszelkiej maści pułkownicy w rodzaju Korniłowa-Kisielowa, do okupacji zostały nieliczne dni… Ależ jak to wszystko jest zaaranżowane — w najlepszych wzorcach propagandy. „Wam wyciągają pomocną dłoń bracia, którzy przybyli z bezkresnego Eurazjatyckiego Stepu pod sztandarem wolności, równości wszystkich ludzi i gospodarczego dobrobytu”. Niosą oni narodom porządek i stabilność, spokój i pokój, osobisty dobrobyt… Jakie znajome słowa!.. Okupowana Ukraina (już Terytorium), trzystu studentów z liceum imienia I. Bohuna z granatników zestrzeliwało wrogie kolumny i zostało zniszczonych napalmem, utworzono Front Wyzwolenia Ukrainy, rozgromiono Ambasadę Konfederacji Państw Ameryki Północnej, skąd Hajduk wykradł swoją ukochaną, lecz 3 sierpnia nagle zaczęło się ochłodzenie i spadły deszcze. Ludzie plądrowali sklepy (Orda zakazała wódki i słoniny), został zerwany grafik wywozu produktów żywnościowych, przede wszystkim zboża, do Czyngis-Saraju i nie doszły do skutku uroczyste powitania „wyzwolicieli”. W jednym z wojskowych szpitali Ukrainy, umierając na białaczkę, kontradmirał Fieoktistow, który dowodził rosyjską flotą atomowych łodzi podwodnych, wydał rozkaz do ataku. Atomowe i wodorowe uderzenia w główne obiekty nie tylko na terytorium byłej Rosji (Niżny Tagił), ale też w Turcję, Pakistan i Iran zniszczyły techniczny potencjał i miejsce koncentracji wojsk Czarnej Ordy. Czwarta globalna wojna zakończyła się termojądrowymi uderzeniami w kosmosie, co doprowadziło do efektu „końca świata”. Wielki Błysk był nie tylko niszczycielski, ale i oczyszczający… W liście do Syna Bożego Jezusa Chrystusa („potajemnie”, „osobiście”) I. Hajduk, były generał wywiadu wojskowego Ukrainy, który cudem przeżył, pisze, że największą jego winą jest to, iż brał udział w przygotowaniu Wielkiego Błysku, nie obronił Ukrainy przed agresją Czarnej Ordy, nie wzniecił powstania przeciwko zdrajcom, którzy rządzili krajem, bezsilnie obserwował, jak Ukraina zmienia się w Dzikie Pola Europy. I nie odnalazł Szarego Księcia, a jedynie zbierał akta na jego sługi… Myśli na schodach, jak mówią Niemcy. Kończysz i myślisz: no cóż to za rozważania o powieści? Coś powiedziano, a ile jeszcze niedopowiedziano! Utwór wymaga prawdziwych konferencji naukowych poważnych politologów, badaczy procesów globalistycznych. Przecież to nie jest prosta antyutopia, tutaj uderza wielopłaszczyznowość utworu, jego intelektualne nasycenie. Każda scena, każdy obraz jest „obciążony” zarówno społecznie i problemowo, jak i moralnie oraz etycznie. Powieść-alarm dla kraju, ale dzwon nie po poległych, lecz dzwon do uśpionych obecnie, do zwątpionych, do wyglądających ze swoich mysich norek „przeciwwszystkich”, do ukołysanych (a co, jeśli on już działa? — A.Sz.) telewizyjnym wirusem, który wywołuje postępujący debilizm, emocjonalną tępotę i stan agresywnej nienawiści (s. 447 powieści). I jeszcze o wyroku historii. Pułkownik wywiadu wojskowego nie zdołał przypomnieć sobie nazwiska jednego z prezydentów Ukrainy, jedynie twardo wiedział, że on do drgawek, do zasinienia nienawidził swojego premiera. Sapienti sat. P.S. Moi przyjaciele naukowcy-technicy nie wierzą, że w 2077 roku będą już silniki plazmowe. Ale będzie Ukraina po 2077 roku. W to wierzą! Anatolij SZPITAL, Instytut Literatury imienia T. Szewczenki NAN Ukrainy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn