Strona · s. 15strona oryginału ↗
KOZACKA ZWIĄZANA BATURYNA
Слово Просвіти, №25 за 2011 рік
Ogólnoukraińskie święto kozackie odbyło się tradycyjnie w drugą niedzielę czerwca w Baturyniu. Zostało poświęcone 20. rocznicy Niepodległości Ukrainy. A także dokładnie dwie dekady minęły od czasu, gdy czernihowski Ruch i „Proświta” zapoczątkowali odrodzenie Baturyna w naszej historycznej pamięci, organizując tu pierwsze Ogólnoukraińskie święto kozackie.
Piotr ANTONIENKO Zdjęcia autora
Prawie trzy stulecia carska i komunistyczna imperia dążyły do wymazania z pamięci hetmańskiej stolicy Ukrainy, którą Baturyn był przez ponad 40 lat. Miasto czterech hetmanów, wśród których jest sławny Iwan Stepanowycz Mazepa, który przez 22 lata rządził stąd Ukrainą. Próba hetmana odrodzenia niezależnego kozackiego, hetmańskiego państwa zakończyła się spaleniem Baturyna w listopadzie 1708 roku przez wojsko moskiewskie, zagładą 14 tysięcy mieszkańców Baturyna, prawie całej ludności tego, jak na ówczesne europejskie miary, dość dużego miasta.
W ciągu ostatnich kilku lat w Baturynie zrealizowano zainicjowany przez Wiktora Juszczenkę wielki program państwowy odrodzenia hetmańskiej stolicy. Głównymi obiektami Narodowego Rezerwatu „Hetmańska Stolica” stały się odbudowana „od podstaw” Cytadela — twierdza hetmańskiego Baturyna, a także wreszcie odrestaurowany Pałac Kyryła Razumowskiego, ostatniego hetmana Ukrainy.
Święto tradycyjnie rozpoczęło się na Cytadeli, w odbudowanej hetmańskiej cerkwi, nabożeństwem żałobnym za baturyńczyków poległych w 1708 roku. Następnie uczczenie ich pamięci kontynuowano obok, przy Krzyżu — pomniku ofiar tragedii baturyńskiej. Dalej odbył się uroczysty przemarsz świątecznej kolumny główną ulicą Baturyna do miejskiego stadionu, obecnie przebudowanego na Śpiewające Pole.
Tutaj, w starodawnym parku Kociubejowskim, odbyły się główne imprezy święta. Były wystawy ludowych rzemieślników, kozackie zabawy. Ozdobą święta stał się koncert gości z Chmielnickiego, co dodatkowo świadczy o jedności ukraińskich ziem. Wystąpił laureat licznych międzynarodowych i krajowych konkursów, Akademicki Zespół Pieśni i Tańca „Kozacy Podola”.
Ale nie obyło się bez posmaku smutku. I nie chodzi jedynie o to, że Baturyn — to dla nas symbol kozackiej waleczności, ale, niestety, także klęsk,
wywołanych przede wszystkim niezgodą wśród Ukraińców. Historia się powtarza. Przykre jest, że tegoroczne święto, jubileuszowe, wyjątkowe, odbyło się praktycznie przy całkowitej nieobecności przedstawicieli narodowo-demokratycznych sił. Gdzie oni byli, nasi prawdziwi ruchowcy, którzy zaczynali odrodzenie Baturyna? Niech nawet 12 lat temu dawny potężny Ruch Ludowy się rozłamał, ale przecież nie było przedstawicieli ani większego odłamu o nazwie UNP, ani mniejszego, niemal już niewidocznego NRU. A gdzie byli przedstawiciele licznych nowych i narodowych, i demokratycznych, i ludowych, i bardzo ukraińskich partii? Czy naprawdę oddają naszą historyczną pamięć na prywatyzację władzy — wiadomo dziś, jakiej? Oczywiście ta władza, prywatyzując święto, nie dałaby na wiecu ani słowa powiedzieć żadnemu przedstawicielowi opozycji. Mimo to nasi demokraci powinni byli pojechać, uczcić pamięć poległych baturynców, spotkać się z ludźmi — ich potomkami. Władze obwodowe i rejonowe, złożywszy kwiaty na Cytadeli pod pamiątkowym Krzyżem, nawet nie zostały tu na nabożeństwie żałobnym za ofiary tragedii. Czy władcy uciekli od Krzyża, bo ten został postawiony w 2004 roku staraniem Wiktora Juszczenki i jego współpracowników? Przecież wśród tych przedstawicieli
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
