Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Dokonać podkopu pod własną ignorancję

Слово Просвіти, №25 за 2017 рік

Orest KRASIWSKYJ, doktor nauk historycznych, profesor, kierownik katedry integracji europejskiej i prawa Lwowskiego Regionalnego Instytutu Administracji Publicznej Narodowej Akademii Administracji Publicznej przy Prezydencie Ukrainy. Jak wiadomo, książki są nasycone naparem uzdrawiającej Wiedzy. I to skłania człowieka, by za każdym razem uczyć się czytać na nowo. Szczególnie dotyczy to literatury intelektualnej, która zmusza do myślenia i zastanowienia. Bo przecież ludzie głupieją, gdy przestają myśleć. I tym przyjemniej, gdy do rąk trafia wydanie współbrzmiące stylem pisania i poziomem duszy, jakby potwierdzając, że wszystko w tym życiu zależy od właściwego czasu i szczęśliwego zbiegu okoliczności. Mowa o nowej książce pisarza i dziennikarza, zasłużonego pracownika kultury Ukrainy Mykoły Pawłenki o intrygującym tytule „Strumieniujące przez nas Życie bezgraniczne, albo Prawo do nieśmiertelności” (wydawnictwo „Uspich i karjera”, 2016 r.). Pierwsze wrażenie — nieoczekiwane wizje futurologiczne na tle rzeczywistości. Ten gatunek opowieści o osiągnięciach naukowo-technicznych autor określa jako „realna fantastyka”. Ponieważ uważa (i, sądzę, nie bezpodstawnie), że wyłożona w utworze przyszłość z czasem jednak zostanie wcielona w życie. Chodzi przede wszystkim o bioenergoinformacyjną medycynę integralną, jej możliwości w przedłużaniu życia człowieka, aż do osiągnięcia przez niego nieśmiertelności, podniesienia poziomu duchowości przeciętnej jednostki i jej moralnej doskonałości na tle bezlitosnej ruiny ekologii Ziemi i podłej natury oligarchatu. Kosmiczna istota — Świetlisty Hierarcha i ziemski uczony Demiurg przychodzą z pomocą, aby zrealizować swój projekt ratowania zdegradowanej społeczności Ziemskiej, dokonując uśmiertelnienia ludzkości zarówno fizycznie, jak i duchowo, opierając się na tym, że ziemianie to już nie ludzie, to „koszmar Darwina, rozjaśniony zaburzeniem neurologicznym i psychicznym”. I tutaj powiem szczerze i bezbłędnie, samego talentu autora byłoby za mało, więc wrodzonej Mykole Pawłence edukacji niczym nie zastąpisz. Niekiedy odczuwa się mimowolny opór wobec napisanego, ale niechcący przyjmuje się jego wskazówki i życzenia dotyczące konieczności pozbycia się życiowego negatywu, nawet nie w etycznym, a czysto energetycznym rozumieniu: nie pluć na ziemię, bo tym samym człowiek pozbawia swój organizm wapnia; nie używać przekleństw, bo to w perspektywie — impotencja i choroby nowotworowe; nie gniewać się, nie denerwować, nie okazywać wściekłości i szaleństwa. Bo cały ten emocjonalny negatyw wstrzymuje komponent intelektualny w mózgu człowieka, a także sprzyja niekontrolowanemu napływowi do organizmu „złego” cholesterolu. I takimi przykładami obfituje niemal każda strona utworu. I to niemała praca autora, by wyodrębnić z całego dostępnego obecnie hiperzbioru informacji rzeczy naprawdę wartościowe, ważąc przy tym istotne ziarno wiecznych prawd. Można z pewnością stwierdzić, że twórcze życie Mykoły Pawłenki jest oświetlone promieniem wysokiej idei — uczynienia z człowieka wysokoduchowej, moralnej jednostki, co prześledzić można w jego poprzednich książkach „Okulary dla Rozumu”, „Viagra dla Rozumu”, „Biblia Rozumu”… Jak zaznaczał Doncow — prawdziwym Ukraińcom od zarania dziejów przyrodzony jest „Czysty odruch bojowego koguta (tegorocznego symbolu — Aut.), integralny nacjonalizm i ukrainofilstwo”. Albo, jak wyraził się w tej kwestii działacz społeczny Stanów Zjednoczonych Ameryki: „Ma rację czy nie, ale to mój kraj!”. Na koniec dodam, że autor, opracowując góry literatury specjalistycznej i ogólnej, wyszukując prawdziwe (nie internetowe) ziarenka prawdy, wydaje unikalne teksty, pełne prawdy i poruszające myśli, które rozwinęły Wiedzę, skąpo ukrytą przed ogółem, bo przede wszystkim dominuje tu talent. Mam nadzieję, że i wszyscy inni czytelnicy, opanowawszy ten utwór, doświadczą pewnej zmiany paradygmatu myślenia, zachowując przy tym transparentność intencji! Jak mawiał swego czasu Mitterrand: „Dajcie czasowi czas”, a utwór Mykoły Pawłenki, naznaczony gatunkową oryginalnością i nowoczesnością obrazowego myślenia naukowo-artystycznego, z pewnością znajdzie swojego wdzięcznego czytelnika.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn