Strona · s. 4strona oryginału ↗
Chór „Proświta” w rodzinnej wsi maestro
Слово Просвіти, №28 за 2017 рік
opowieść Tamary Macydon, uczestniczki od początków działalności chóru, o licznych koncertach, osiągnięciach, nagrodach, koncertowych podróżach po Ukrainie i europejskich miastach z rodzimą pieśnią. Zabrzmiały utwory Iwana Kobylańskiego: pieśń „Haliczyna”, „Starodawna cerkiewka”, „Lato odgwiazdowało”, „Chata mojego dzieciństwa”. Ciepłe uczucia i wspomnienia wzmacniał ekran, na którym demonstrowano fotografie z dzieciństwa i młodości Iwana. Ze łzami w oczach słuchano ulubionych pieśni muzyka-ziomka „Łódź się chwieje…”, galicyjskiej pieśni „Płynie rzeka” w opracowaniu dyrygenta Mychajła Mjakusza. Wspomnieniami o ojcu podzieliła się córka Iryna, nauczycielka klas początkowych szkoły-kolegium w Tarnopolu, a także wnuczka Kateryna — córka syna Ołeha. O dzieciństwie Iwana, jego zamiłowaniu do kolęd, muzyki ze wspomnień swojej matki opowiedziała nauczycielka szkoły, wykładowczyni Tarnopolskiego Uniwersytetu Pedagogicznego im. W. Hnatiuka Olha Szewczuk-Barna. O zaproszeniu do chóru, które otrzymał w swoim czasie od współmieszkańca, będąc studentem Tarnopolskiego Instytutu Medycznego, z humorem opowiedział lekarz Mychajło Czerkasow. W unisono ze wspomnieniami zabrzmiała pieśń „Drogie dziedzictwo” w wykonaniu solistki chóru Jewhenii Szewczuk. W obchodach 100-lecia bitwy Strzelców Siczowych na górze Łysonia brał udział także ludowy amatorski chór im. Iwana Kobylańskiego, na jubileuszu wykonał pieśń do słów i muzyki Romana Kupczynskiego „Kiedyś, dziewczyno miła”. Z podniosłym nastrojem dyrygował Mychajło Mjakusz zarówno męską grupą chóru, jak i zgranym śpiewem słuchaczy na sali podczas wykonywania kozackiej pieśni „Hej, lata orzeł”. Sala była oczarowana a cappella wykonaniem pieśni „Oj jedna, ja jedna” przez solistkę Ludmyłę Czerwinską, laureatkę ogólnoukraińskich festiwali-konkursów. Z duszą brzmiała „Noc taka księżycowa”, podarowana słuchaczom przez proświtianina, docenta Przykarpackiego Uniwersytetu im. W. Stefanyka Wołodymyra Kwaszczuka. W złotym funduszu repertuaru chóru jest pieśń „Czekanie” („Leć, moja mewo”), którą witano na stojąco, wszak w latach 80—90 i chór nauczycielski wiejskiej szkoły mistrzowsko ją wykonywał. Aktywny udział w wydarzeniu dla wsi okazał także weteran „Proświty”, przewodniczący obwodowego towarzystwa im. B. Łepkiego Bohdan Kusień, który osobiście podarował portret maestro oraz fotografie z rodzinnego albumu. Uczniom szkoły zaproponował kilka rzadkich książek do nauki historii i literatury. Krótko także poinformował o działalności kierowanego przez siebie towarzystwa i przeczytał wiersz „Duch Mazepy w nas żyje”. Na zakończenie święta chór wraz z salą wykonał „Ryczy i jęczy Dniepr szeroki”, w hołdzie naszemu Prorokowi Tarasowi Szewczence. Wszyscy uczestnicy święta szczerze dziękowali kierownikom wspólnoty Biłobożnicy oraz szkoły średniej, którzy zorganizowali niezapomniane spotkanie w rodzinnej wsi Iwana Kobylańskiego. Po długich dziesięcioleciach jego pieśni rozbudziły w duszach słuchaczy głębokie uczucia wdzięczności dla utalentowanego muzyka-ziomka, wlały wiarę w to, że ludowy amatorski chór im. Iwana Kobylańskiego i nadal będzie z sukcesem tworzył dla uwiecznienia duchowych skarbów narodu, dla utwierdzenia niepokonaności naszego państwa.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
