Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

«Legendy o hospitalierach» – życiowy wyczyn 22-letniej Jany Zinkiewicz

Слово Просвіти, №28 за 2017 рік

Jewhen CYMBALUK, obwód rówieński W ramach ogólnoukraińskiego almanachu filmowego o bohaterstwie zwykłych ludzi w Równem zaprezentowano film „Legenda o hospitalierach”. Postać głównej bohaterki autorzy (to grupa młodych scenarzystów, reżyserów i operatorów z Kijowa) wzięli od 22-letniej mieszkanki Równego, Jany Zinkiewicz. Stąd też w fabule taśmy pojawiają się wydarzenia z życia Jany. Ona, jak wiadomo, założyła ochotniczy batalion medyczny „Hospitalierzy”, który ratował i nadal ratuje ukraińskich żołnierzy w strefie ATO; osobiście wyciągnęła i uratowała ponad dwieście rannych ukraińskich żołnierzy z linii frontu; w strefie ATO doznała urazów; znalazła się na granicy życia i śmierci, a przez kilka miesięcy lekarze walczyli o jej życie; po rehabilitacji porusza się na wózku inwalidzkim; zakochała się, wyszła za mąż, została matką; otrzymała ordery „Za zasługi”, „Za ocalenie życia”, „Bohater Ukrainy”, a obecnie kontynuuje swoją działalność wolontariacką i w dalszym ciągu planuje skupić się na medycznej i psychologicznej rehabilitacji rannych żołnierzy... „Legenda o hospitalierach” – film krótkometrażowy. Jednak, jak zapewniają jego autorzy, w przyszłości może stać się pełnometrażowy. Ku temu są dwie ważne przesłanki: to, że widzowie obejrzeli taśmę z zapartym tchem, za jednym posiedzeniem, oraz to, że nie cały materiał zmieścił się w ramach krótkometrażówki. autorski tekst — podpis pod obrazem. Nierzadko są to fragmenty ludowych pieśni. Tematyka i motywy prac Iwana Honczara odsłaniają pierwotne podstawy, na których opiera się ukraińska ziemia i cały wielki ukraiński ród — są to Miłość, Piękno i Praca: miłość dziewczęca i chłopięca, rodzina, macierzyństwo, gospodarowanie. Wszystko zgodnie z etnograficznymi osobliwościami, typami antropologicznymi, strojem (krojem i haftem) oraz męskim nakryciem głowy różnych stref etnograficznych. Ponieważ prace powstały na podstawie zapisów i szkiców z wypraw badawczych, nie ma żadnych wątpliwości co do autentycznej wiarygodności prac „Para weselna z Żytomierszczyzny”, „Młody i młoda z Południowego Podola”, „Para weselna z Lubimiwki na Polesiu Kijowskim”, „Tradycyjny obrzęd weselny na Czerkaszczyźnie”, „Wesele. Hopak”. Postać dziewczyny subtelnie oddano w obrazach „Lniarka”, „Podolanka”, „W rodzinnym kraju”. Wezwaniem do powrotu do utraconego można uznać płótna „Randka”, „Przyjaciółki”, „Gospodarz”. Wszystkie przedstawione prace odzwierciedlają obrzędy cyklu wiosenno-letniego.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn