Strona · s. 2strona oryginału ↗
Poroszenko i język ukraiński: 10 kroków zlania się z «ruskim mirem» Z okazji rocznicy cyrkularza wałujewskiego z 18 lipca 1863 roku
Слово Просвіти, №28 за 2017 рік
Iryna FARION, doktor nauk filologicznych, profesor
Dalekiego 2005 roku jako szef RNOB Ukrainy P. Poroszenko oświadczył:
“Będziemy koordynować wysiłki organów władzy po to, aby zatrzymać proces zamykania rosyjskich szkół. Po to, aby przywrócić grupy w wyższych uczelniach z rosyjskim językiem nauczania… Będziemy rzeczywiście zajmować się tym, aby rosyjskojęzyczni obywatele Ukrainy mieli swój kanał telewizyjny, aby była w pełni zapewniona ochrona ich konstytucyjnych praw, po to, aby nie dać ani w 2006-tym, ani w 2009-tym, ani w kolejnych latach po raz kolejny rozegrać kartę języka, jak w 1994-tym, 1999-tym i jak próbowano to zrobić w 2004 roku” (gazeta “Szliach peremohy”, nr 21, 26. 05. 2005, s. 2).
Stawszy się Prezydentem z pomocą swoich oddanych popleczników (BPP, NF, Samopomoc i in.) i, oczywiście, pożytecznych idiotów, zaczął realizować swój program zwijania państwowego statusu języka ukraińskiego. Oto one, 10 kroków językowej putinizacji Ukrainy od Poroszenki-prezydenta:
1. Poparł ustawę językową
Putina pod nazwiskami ukrainofobów Kiwałowa-Kolesniczenki, bo pierwszym zaczął znakować swoje wyroby cukiernicze językiem okupanta.
2. Po raz pierwszy w historii Państwa Ukraińskiego podczas prezydenckiej inauguracji w murach parlamentu przy świętej Ewangelii Peresopnickiej zwrócił się do Ukraińców językiem okupanta.
3. Po raz pierwszy w najnowszej historii podczas noworocznego powitania w czasie strasznej wojny Ukrainy z Rosją, którą on nazywa ATO, “witał” Ukraińców językiem okupanta.
4. Po raz pierwszy zaproponował szczególnie podstępny sposób zniszczenia państwowego statusu języka ukraińskiego poprzez wniesienie do parlamentu Ustawy Ukrainy “O wprowadzeniu zmian do Konstytucji Ukrainy” (wych. N1-1/488 z 2 lipca 2014 roku). Zgodnie z tą ustawą, zaproponował wprowadzenie zmian do 143 artykułów Konstytucji Ukrainy, które polegają na prawie miejscowych organów władzy do zmieniania statusu języka ze szczególnym wyróżnieniem w tym języka rosyjskiego (i to w czasie rozpalonej wojny z Rosją!): “Artykuł 143. Organy samorządu terytorialnego oraz ich urzędnicy rozstrzygają kwestie samorządu terytorialnego, zaliczone ustawą do ich kompetencji. Rady wiejskie, osiedlowe, miejskie, rejonowe, obwodowe mogą w trybie określonym ustawą nadawać w granicach odpowiedniej jednostki administracyjno-terytorialnej status specjalny językowi rosyjskiemu, innym językom mniejszości narodowych Ukrainy”.
W ten sposób Prezydent próbuje zadowolić obecność Putina w Donbasie, ponieważ właśnie pod jego naciskiem Rada Najwyższa VII kadencji (oprócz WO “Swoboda”) zagłosowała za Ustawą Ukrainy “O szczególnym porządku samorządu terytorialnego w poszczególnych rejonach obwodów donieckiego i ługańskiego”, gdzie w 4 artykule powiedziano: “Państwo gwarantuje zgodnie z Ustawą Ukrainy “O zasadach państwowej polityki językowej” prawo językowego samookreślenia każdego mieszkańca w poszczególnych rejonach obwodów donieckiego i ługańskiego w odniesieniu do języka, który uważa za ojczysty, wyboru języka komunikacji, swobodnego korzystania z języka rosyjskiego i każdego innego języka w życiu publicznym i prywatnym, nauki i wspierania języka rosyjskiego i każdego innego języka…” (16 września 2014 roku). O języku ukraińskim nie ma tam ani słowa.
5. 31 sierpnia 2015 roku RN pod naciskiem Poroszenki i jego popleczników z BPP, NF, Samopomocy, Bloku Opozycyjnego, Partii Odrodzenia, Woli Narodu (łącznie 265 deputowanych) te zmiany, które nazwano “decentralizacją”, a w rzeczywistości — “zalegalizowaną OKUPACJĄ”, wprowadzono do Konstytucji w pierwszym czytaniu. Protesty WO “Swoboda” i innych sił pod RN zatrzymały dalszy proces wprowadzania tych zmian, przez co wybrano drogę niszczenia państwowego statusu języka ukraińskiego poprzez ustawy oświatowe sposobem podniesienia statusu języków mniejszości narodowych i demonstracyjnego unieważnienia statusu języka państwowego.
6. W lipcu 2014 roku z inicjatywy L. Hrynewycz, partnerki z NF, do projektu ustawy “O szkolnictwie wyższym”, art. 46, wprowadzono bezprecedensowo zgubne uzupełnienie z warunków ZNO o możliwości pisania testów wstępnych językami mniejszości narodowych (punkty 11, 12). Tylko dzięki WO “Swoboda” wywalczono poprzez potwierdzenie w pierwszym czytaniu sformułowanie, że “językiem wykładowym w wyższych uczelniach jest język państwowy”, pomimo propozycji komitetu ds. oświaty i nauki “państwowy oraz inne”.
7. Jeszcze w maju 2014 roku zainicjowałam wniosek deputowany do Sądu Konstytucyjnego, aby uznać ustawę językową Kiwałowa-Kolesniczenki za niekonstytucyjną. Dopiero 13—14 grudnia 2016 roku odbyły się otwarte ustne przesłuchania w tej sprawie z absolutną bazą argumentacyjną o jej niekonstytucyjności i antypaństwowości. Do tej pory SK nie podjął decyzji w tej sprawie, bo na to NIE MA woli Prezydenta, którego przedstawiciel ani razu nie był obecny na procedurze przesłuchań, choć przewiduje to procedura sądowa.
8. 6 października 2016 roku 277 deputowanych RN zagłosowało w pierwszym czytaniu Ustawę o oświacie (3491-d z 04.04.2016) autorstwa konsekwentnych językowych herostratów czy po prostu małorosjan: L. Hrynewycz (minister oświaty i nauki, kwota z NF), O. Skrypnyk (Samopomoc), W. Łytwyn (Wola Narodu), T. Kremiń (Front Ludowy), I. Kyryłenko (Batkiwszczyna). W 7-m artykule językowym pod dekoracyjnym szyldem języka państwowego w procesie oświatowym w trzech punktach z 7-miu mowa o językach mniejszości narodowych, którym będzie nadawane prawo do oświaty w języku ojczystym kosztem Państwa Ukraińskiego. Oznacza to, że ten obcojęzyczno-oświatowy proces będzie realizowany kosztem wypierania języka państwowego z procesu naukowo-dydaktycznego.
Już w drugim czytaniu w czerwcu 2017 roku w komitecie ds. oświaty i nauki projekt ustawy do tego wszystkiego otrzymał bezprecedensową poprawkę od L. Hrynewycz: “Na życzenie osób zdobywających wykształcenie zawodowe i wyższe placówki oświatowe stwarzają możliwości do nauki przez nich języka mniejszości narodowych jako dyscypliny w zakresie, który pozwala prowadzić działalność zawodową w wybranej dziedzinie z wykorzystaniem tego języka” (punkt 5).
9. Ideę prowadzenia procesu nauczania językami mniejszości narodowych, jak to obiecywał Poroszenko jeszcze w 2005 roku, poprzez wprowadzone poprawki do drugiego czytania do projektu ustawy O oświacie poparli tacy deputowani: Parubij A. W., Juryneć O. W., Kyryłenko I. H., Spiwakowski O. W., Heraszczenko I. W., Syrojid O. I., Podolak I. I., Bereziuk O. R., Skrypnyk O. O., Jełeński W. Je., Kiral S. I., Pastuch T. T., Wojcechiwska S. M., Friz I. W., Bryhineć O. M., Hopko H., Sobolew S., Kremiń. Czyli mamy całkowicie logiczną symbiozę partii władzy – BPP, NF, Samopomoc — bezideowe, kłamliwe, pustosłowne, chciwe, obłudne HYBRYDY, które całkowicie nakładają się na pewną atmosferę polityczną społeczeństwa. Oni są właśnie tymi, na których jest najwięcej pseudo-europejskiego pudru przy absolutnym braku treści narodowej i interesu. A taki odmieniec z Samopomocy, jak deputowany Skrypnyk O.O. wprowadza absurdalne pojęcie “oświaty obywatelskiej” zamiast, oczywiście, “narodowej” (art. 3, poprawka N52), co, na szczęście, zostało odrzucone przez komitet.
Natomiast sformułowanie
„osobom należącym do mniejszości narodowych zapewnia się prawo do nauki języka ojczystego” zaproponowali jako poprawkę następujący deputowani ludowi: wszyscy członkowie Swobody — Lewczenko Ju., Il-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
