Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Sto lat języka ukraińskiego w Mariupolu

Слово Просвіти, №29 за 2018 рік

Ołeksandr Pomeński 8–9 kwietnia 1918 r. hajdamacy 24. pułku zapasowego wyparli bolszewików z Mariupola i wywiesili nad miastem żółto-niebieską flagę. Mariupol stał się pierwszym miastem na wschodzie Ukrainy, które samo uwolniło się od czerwonej zarazy. Pod koniec kwietnia w Mariupolu był już ukraiński komendant, najpierw pułkownik Kremiański, potem pułkownik Łytwynenko. To właśnie Łytwynenko podpisał 3 maja 1918 roku rozkaz, bardzo aktualny także dziś: od 1 czerwca 1918 r. całe prowadzenie spraw urzędowych w Mariupolu miało odbywać się w języku ukraińskim. I nikt wtedy nawet nie pisnął o „przymusowej” ukrainizacji! Rodowita mariupolanka, znana pisarka Ludmiła Kowalenko, która pracowała w sądzie powiatowym (w budynku jednego z domów „ze szpicami”) jako tłumaczka, wspominała, że mariupolscy urzędnicy przechodzili na język ukraiński w urzędowaniu z zgrzytem, ale jednak przechodzili. Minęło dokładnie sto lat, i znów stoimy wobec tych samych zadań: patrioci prowadzą ciężką walkę o wprowadzenie języka ukraińskiego w ukraińskim Mariupolu.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn