Strona · s. 12strona oryginału ↗
Synowie i pasierbowie luhańskiego szkolnictwa uniwersyteckiego
Слово Просвіти, №29 за 2018 рік
A brak przedmiotów humanistycznych również rozwiązano z właściwą im „dumą i stanowczością”, bo do składu niedawnego instytutu maszynowego „wcielono” Ługański Państwowy Instytut Pedagogiczny im. T. H. Szewczenki, który kształcił kadry pedagogiczne od 1921 roku. Oto tak starszyzna, czyli, mówiąc obrazowo, ojciec wyższego szkolnictwa w Ługańsku, z urzędniczej woli i rozkazu stał się synem, a potem, jak się okazało, także pasierbem instytutu maszynowego. Tak trwało aż do września 1998 roku. Warto zaznaczyć, że stosunki syna z „przybranym ojcem” nie były łatwe. Tak więc brak kadr do przedmiotów humanistycznych na młodym uniwersytecie również rozwiązywano „rewolucyjnie”, masowo zatrudniając absolwentów pedagogicznego. Autorowi tych wierszy najbliższa jest ukrainistyka, dlatego mogę powiedzieć, że w katedrze języka i literatury ukraińskiej SNU im. W. Dala pracowali wyłącznie byli wykładowcy lub absolwenci instytutu pedagogicznego. Pod koniec minionego i na początku obecnego stulecia, kiedy liczba absolwentów na kierunku „język i literatura ukraińska” w ŁNU im. Tarasa Szewczenki (w kwietniu 2008 roku stał się uniwersytetem klasycznym) sięgnęła 250 osób (studia dzienne i zaoczne), to w sąsiednim SNU im. W. Dala nabierano ich nie więcej niż dwudziestu. Po tragicznych wydarzeniach wiosny i lata 2014 roku katedry filologii ukraińskiej SNU im. W. Dala znalazły się w Siewierodonecku i zlokalizowały się w dawnym podziale strukturalnym — instytucie technologicznym. Należy jednak zauważyć, że znaczna część ich wykładowców pozostała w Ługańsku i, mając już doświadczenie „przejścia”, bez żadnych trudności ponownie „przeszła” i zaczęła wykładać na kierunku „język i literatura rosyjska” w duchu ideologii tzw. ŁRL. W Siewierodonecku, gdzie głównie w uczelniach kształcono chemików-technologów i programistów, postanowiono połączyć aż trzy katedry i utworzyć jedną — filologii ukraińskiej i dziennikarstwa, a deficyt kadr z stopniami naukowymi uzupełniono kosztem tegoż ŁNU im. T. Szewczenki, ponieważ w mieście Starobielsk (tam obecnie działa wydział filologii ukraińskiej) oraz w przyległych wiejskich rejonach liczba potencjalnych kandydatów na studia jest znacznie mniejsza niż w Siewierodonecku, Łysyczańsku, Rubiżnem. Ponadto żaden z etatowych wykładowców katedry języka ukraińskiego ŁNU im. T. Szewczenki nie pozostał pracować w Ługańsku (jeden doktor nauk, profesor, pozostali —
kandydaci nauk, docenci), czyli przestrzega zasad akademickiej rzetelności, choć z powodu niewielkiej liczby studentów jest zmuszony pracować na część etatu. Jaka przyszłość czeka ukraińską filologię na Ługańszczyźnie? To, że trzeba kształcić takich specjalistów, zwłaszcza nauczycieli języka i literatury ukraińskiej, nie budzi wątpliwości, podobnie jak fakt, że zapotrzebowanie na nich szczególnie wzrośnie po naszym powrocie na terytorium, które tymczasowo nie podlega kontroli Ukrainy. To właśnie nauczyciele-słownicy najbardziej przyczyniają się do wychowania narodowo-patriotycznego. Czy w Siewierskodonecku istnieją do tego niezbędne warunki? Jednoznacznie stwierdzamy — nie. Aby się o tym przekonać, warto choćby zapoznać się z zasobami bibliotecznymi SNU im. W. Dala, a zwłaszcza z prenumeratą czasopism specjalistycznych za ostatnie dziesięć lat. Nie znajdziesz ich tutaj. Nieprzypadkowo także laboranci na katedrze filologii ukraińskiej i dziennikarstwa nie mają nawet specjalnego wykształcenia, a jedyna doktor nauk od czwartego roku okresowo przyjeżdża z Ługańska… Proces łączenia nie będzie łatwy, jednak obiektywne przesłanki do tego dawno dojrzały, na długo przed przymusową ewakuacją z Ługańska.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
