Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Pamięci Honorowego Proświcianina

Слово Просвіти, №29 за 2018 рік

Wołodymyr SEMYSTIAHA, przewodniczący Ługańskiego Obwodowego Oddziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki. Jeszcze na kilka dni przed czarną wieścią aktyw prośwician omawiał działania z okazji zbliżającego się 90-lecia Honorowego członka Ługańskiego obwodowego oddziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” Łewka Łukjanenki. Z okazji urodzin, które zbiegają się z Dniem Niepodległości Ukrainy, Łewkowi Hryhorowyczowi tradycyjnie składaliśmy życzenia co roku. A on zawsze przypominał, jak wielką cenę zapłacono za zdobycie Niepodległości. Błogosławił i wzywał „niewolników owych niemych”, których w Donbasie jest niemało, by powstali z kolan i stali się częścią aktywnego ukraiństwa. I nie były to puste słowa. Za nim zawsze stały konkretne czyny. Mało kto wie, że część swojego życia Łewko Hryhorowycz poświęcił Ługańszczyźnie, o czym ługańczanie nigdy nie zapomną. Kierując ukraińską ambasadą w Kanadzie, wspólnymi siłami z przyjaciółmi Ukrainy w Toronto aktywnie wspierał, aby w Ługańsku 22 stycznia 1993 r. otwarto pierwsze w państwie Ukraińsko-Kanadyjskie Centrum „Odrodzenie” z 200-tysięcznym księgozbiorem. W czasie istnienia Centrum wychowano tu wielotysięczny rdzeń patriotów, którzy wspierali ukrainizację regionu. Zresztą sam Ł. H. Łukjanenko wielokrotnie odwiedzał centrum, występował przed społecznością Ługańska i podarował miejscowym proświcianom część własnej biblioteki. Pamiętnymi dla ługańczan stały się zorganizowany przez niego i z jego udziałem moto-rowerowy rajd „Soborna Ukraina—2002”, konferencje naukowo-praktyczne zorganizowane przez niego i z jego udziałem w Ługańskim Narodowym Uniwersytecie im. T. Szewczenki, spotkania z wykładowcami i studentami tej uczelni 8 listopada 2002 r., 12 maja i 13—14 września 2005 r., w 2008, 2009 r., gdzie rozpatrywano problemy postrzegania idei narodowej i woli narodowej itp. Inną część własnej biblioteki Łewko Hryhorowycz podarował także zespołowi uczniowsko-pedagogicznemu Ługańskiej Szkoły Średniej nr 59, gdzie wielokrotnie bywał i rozmawiał z zespołem. A podczas jego wystąpień w radiu obwodowym i telewizji na żywo nie było końca chętnym do zadawania pytań i podjęcia dyskusji, do których odnosił się tolerancyjnie i udzielał przekonujących, wyczerpujących odpowiedzi. Z początkiem rosyjskiej agresji w Donbasie Łewko Hryhorowycz nie stał z boku. Do jednostek wojskowych przekazywano biblioteczki książkowe, paczki żywnościowe, pieniądze, które rozdzielano przez prośwician Ługańszczyzny. Ostatnia podróż Ł. H. Łukjanenki na Ługańszczyznę odbyła się w 2016 r. Błyskotliwe wystąpienia podczas spotkań i rozmów w Siewierodoniecku, Lisiczańsku, Rubizznym z zespołami pracowniczymi, uczniowskimi, studenckimi, urzędnikami obwodowej administracji wojskowo-cywilnej, siewierodonieckiej rady miejskiej, wojskowymi, twórczą inteligencją inspirowały do przekonującej wiary w triumf ukraińskiej idei narodowej, zwycięstwo Ukrainy nad agresorem oraz powrót w jej łono tymczasowo okupowanych przez wroga terytoriów. Patriotyzm, wiara w zwartość i niezniszczalność narodu, obiektywizm rozpadu „wielkiej Rosji”, które bazowały na znajomości historii i procesów historycznych, brzmiały podczas jego wystąpień w radiu i telewizji, które transmitowano na całe terytorium obwodu i inspirowały ługańczan do zwycięstwa nad agresywnym wrogiem. Już nigdy nie będzie Łewka Hryhorowycza w Ługańsku, nie odwiedzi tych miejsc, gdzie spotykał się z ługańczanami. Może to uczynić jego żona Nadija Iwaniwna (pochodząca z obwodu iwanofrankiwskiego), która w czasach powojennych mieszkała w Kamianym Brodzie w Ługańsku. Ale wierzymy w niezniszczalność jego ducha oraz jego lekcje i wskazówki dla przyszłych pokoleń. Jesteśmy przekonani również o tym, że na mapie obwodu ługańskiego, w jego toponimice pojawi się imię Ł. H. Łukjanenki. Pokoju i spokoju Panu, wielki ukraiński działaczu! pułku kozackiego. W różnych czasach w świątyni modlili się hetman Iwan Mazepa, ostatni koszowy Petro Kałnyszewski, pisarze Hryhorij Skoworoda, Taras Szewczenko, Pawło Hrabowski. Pierwsze nabożeństwa w świątyni Zmartwychwstania Pańskiego, zwróconej Ukraińcom, odbyły się w 1996 roku. Mykoła Sribniak (biskup Metody) w swoich listach opowiada o powrocie słobożańskich Ukraińców do ojczystego (ukraińskiego) języka, do ukraińskiej wiary i wyraża wdzięczność za wsparcie: listy, prezenty, czasopisma. Mychajło Borejko stale przesyła książki wydane przez Rówieńską „Proświtę” oraz inną literaturę oświatową. Za niezłomną i twardą postawę na ciernistej drodze budowy państwa ukraińskiego i Ukraińskiego Kościoła decyzją miejskiego oddziału towarzystwa „Proświta” Mykole Sribniakowi, byłemu przewodniczącemu ziomkostwa Ukraińców Syberii Wschodniej w Irkucku, obecnie zarządzającemu eparchią sumską, arcybiskupowi sumskiemu i ochtyrskiemu przyznano tytuł honorowego członka Rówieńskiej „Proświty”. Kończąc posłowie do zbioru poezji Pawła Hrabowskiego „Przebiśnieg”, członek rady Rówieńskiego Miejskiego Towarzystwa „Proświta”, naukowiec Lilija Owdijczuk pisze: „Obecnie, w XXI wieku, zbiór toruje drogę do czytelników, do potomnych, aby wspomnieć i uczcić poetę oraz tych, którzy odważyli się rzucić wyzwanie dwugłowemu orłowi i przybliżyli wolność dla Ukrainy”. To o takich patriotach Ukrainy, jak Mykoła Sribniak (arcybiskup sumski i ochtyrski – Metody) oraz Mychajło Borejko.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn