Strona · s. 15strona oryginału ↗
Kobiece obrazy Rudakowej
Слово Просвіти, №29 за 2018 рік
Artystyczna przestrzeń „Lera Litvinova galleri” zaprezentowała wystawę członkini NSChU Kateryny Rudakowej „Autoportret kobiecości”. Ten ośrodek wystawienniczy jest znany ze swoich projektów nie tylko na Ukrainie, ale także w Niemczech, Belgii, USA… Jednym z priorytetów centrum jest popularyzacja twórczości młodych ukraińskich artystów.
Eduard OWCZARENKO Zdjęcia autora
Artystka urodziła się na Białorusi. Dzieciństwo spędziła w Dniepropetrowsku (obecnie Dniepr). W tym mieście zaczęła zdobywać wykształcenie artystyczne, a naukę kontynuowała w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych i Architektury Ukrainy w Kijowie. Katerina nie tylko od wczesnego dzieciństwa pasjonuje się rysunkiem, ale także bardzo kocha teatr. Jak można połączyć te dwie dziedziny sztuki? Pomogło tu przeznaczenie, które zetknęło artystkę z Narodowym Akademickim Teatrem Dramatycznym im. Iwana Franki. I oto już od 15 lat ona
Romana CZEREMSZYŃSKA, dyrektor Etnograficzno-Memorialnego Muzeum Wołodymyra Hnatiuka
Julian Iwanowicz Pankiewicz – ukraiński malarz, grafik, historyk sztuki – urodził się 4 lipca 1863 roku we wsi Ustia-Zelene w rejonie monastyryskim na Tarnopolszczyźnie. Początkowe wykształcenie zdobył w miejscowej szkole. W 1884 roku ukończył gimnazjum w Berezanach. Malarstwa uczył się w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, gdy jej dyrektorem był wielki polski mistrz pędzla Jan Matejko (1839–1893); uczyli go najlepsi profesorowie – Izydor Jabłoński, Leopold Löffler, Władysław Łuckiewicz, Florian Cynk. W 1896 roku Julian Pankiewicz namalował kompozycję „Trójca” dla cerkwi we wsi Iwane koło Zaliszczyk. Od 1898 roku pracował we Lwowie w Towarzystwie dla Rozwoju Sztuki Ruskiej i w Towarzystwie Naukowym im. Szewczenki miał sposobność spotykać się z Iwanem Frankiem oraz ze swoim zemakiem Wołodymyrem Hnatiukiem. Dzięki Frankowi Pankiewicz zyskał możliwość zaprezentowania się ukraińskiej społeczności Galicji jako dobry ilustrator: w 1903 roku ukazała się antologia ukraińskiej liryki od czasu śmierci Tarasa Szewczenki „Akordy”, której redaktorem i wydawcą był Iwan Franko, a wydał ją w „Ukraińsko-ruskiej Spółce Wydawniczej” we Lwowie nasz zemak z Wielesnia Wołodymyr Hnatiuk. Ceniąc Juliana Pankedekorator wiodącej sceny dramatycznej kraju. Brała udział w oprawie spektakli „Solo na zegarek z dzwonkiem”, „Ech, muszkieterowie, muszkieterowie”, „Szakuntala”, „Natalka Połtawka” i wielu innych. Również artystka aktywnie współpracuje z Kijowskim Teatrem Dramatycznym „Bravo”. Tutaj jako scenograf występowała przy spektaklach „Pamela, czyli jak wykończyć staruszkę”, „Paul Gauguin”, „Wiedźma o imieniu Mawka”, „On, żona, kochanka”, a tę listę można by kontynuować. K. Rudakowa często bierze udział w plenerach i uważa je za pożyteczne dla rozwoju osobowości twórczej, a dwutygodniowe obcowanie z artystami z innych krajów – zawsze za odkrycie. Na przykład podczas jednego z takich plenerów odkryła dla siebie Rumunię z jej niepowtarzalnymi krajobrazami. Poznała ciekawych artystów z Białorusi, Litwy, Nepalu. A ponadto zdąża wykładać na katedrze reżyserii i sztuki aktorskiej teatru lalek Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Iwana Karpenki-Karego. Z galerią „Lera Litvinova galleri” artystka zapoznała się w mediach społecznościowych. Podczas rozmów z przedstawicielami centrum artystycznego pojawiło się
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
