Strona · s. 5strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu «Czego pragnie putinowska propaganda?», s. 2
Czego pragnie putinowska propaganda?
Слово Просвіти, №29 за 2021 рік
Zakończenie. Początek na str. 2-3. Kyryło Stecenko, przewodniczący kijowskiej „Proświty”, artysta ludowy Ukrainy: „Nam mimo wszystko udało się wywalczyć ruch na rzecz wdrożenia Ustawy o funkcjonowaniu języka ukraińskiego. 16 lipca nastał nowy etap tej ustawy, który kontroluje pracę organizacji artystycznych, telewizji, kina. Bardzo ważne jest to, że mimo wysiłków wrogów ukrainizacji, udało się to zrobić siłami naszych patriotów i dzięki aktywności publicznej Ukraińców. Mityngi pod Radą Najwyższą pokazały, że dla nas ma to znaczenie. Prowadzimy naszą konferencję bardzo w porę – już cztery dni po tym, jak pojawił się osławiony artykuł Putina. W odróżnieniu od naszych politologów, którzy mówią, że nie warto zwracać na to uwagi. W rzeczywistości jest to bardzo ważny moment czołowego zderzenia między światami „ruskiego miru” i świata ukraińskiego. Tutaj bardzo kapitalnie i bardzo systemowo przedstawiona jest koncepcja, która adresowana jest do rosyjskiej ludności w Rosji po to, aby ją zmobilizować, aby poczuła wewnętrzną słuszność swojej walki i potencjalność wojny. Przypomina mi to ostrzał artyleryjski przed puszczeniem piechoty. Jest ona zwrócona także do piątej kolumny na Ukrainie, aby wzmocnić jej pozycje i zorganizować ją światopoglądowo. Artykuł Putina przypomniał mi „Krótki kurs WKP(b)” Stalina. Są to dokumenty, które mają wyrobić światopogląd „ruskiego miru”, którego zadaniem jest „przywrócić historyczną sprawiedliwość”. Wstyd, że my, Ukraińcy, w 30. roku naszej niepodległości nie dokonaliśmy rewolucji kulturalnej, która miałaby kompleksową strukturę. Jednym z kierunków tej rewolucji powinno być przemyślenie historii z ukraińskiej pozycji. Dlaczego tak się nie stało? Pracuje Narodowa Akademia Nauk Ukrainy, istnieje system obrony dysertacji, autorytety, tradycje. Ale tradycje – radzieckie. (Jeśli człowiek może zaproponować coś innego, to musi być spoza granic nauki akademickiej. To jest nieprawidłowe). Wszystko, co dotyczy idei narodowej oraz miejsca narodu ukraińskiego i państwa, które są instrumentami w realizacji tego celu, nie udało się z różnych przyczyn. To piąta kolumna, ukraińska bojaźliwość i pobłażliwość. Ale cokolwiek by się nie działo, otrzymaliśmy teraz w twarz bardzo poważny cios, który trudno wytrzymać. Przeciwko nam działa system innego widzenia świata, który tworzył się wiekami. Możliwe, że mało kto będzie czytał ten artykuł. Ale jakie wnioski zostaną wyciągnięte? Nasza akademicka nauka historyczna, wszyscy, którzy zajmują się kierunkiem humanistycznym, nie zrobili przez 30 lat tego, co powinni zrobić. Nie zdołali rozwiązać tych węzłów, na których wszędzie pasożytuje Putin, głoszący mity, które kultywowano w czasach carskich, radzieckiej Rosji i teraz wszystkie wypełzły na zewnątrz. Mało mówimy o tym, że istnieje ogromna różnica między językiem pisanym a mówionym. To to samo, co łacina dla Europy, która była językiem pisanym kościoła, ale nie była ojczystym ani dla Francuzów, ani dla Hiszpanów. Język starobułgarski nie mógł być ojczystym dla kijowian, którzy mówili między sobą językiem staroukraińskim. Nasza nauka mogłaby oczyścić te poradzieckie, poimperialne mity. To samo z mitem o wspólnym pochodzeniu. Nie zburzyliśmy mitu, że Moskwa to nie Ruś, a Ruś to nie Moskwa. Potrzebne są zmiany na poziomie świadomości. Musi to być poparte dużą liczbą źródeł. Jeszcze jeden mit o Aleksandrze Newskim, Juriju Dołgorukim, pretensjach Moskwy do Rusi Kijowskiej. Jeszcze jedno pytanie: czy nasza państwowość zaczyna się od Rusi Kijowskiej? Co było wcześniej? Jestem przekonany, że istniało tu wiele państw. Ale okres tysiąclecia przed Rusią Kijowską jest mało zbadany. A Rosjanom nie opłaca się wiedzieć, że przed Rusią coś było. Wtedy powstaje pytanie: kim oni są i po co? I w odniesieniu do samej nazwy „Ukraina”. Putin twierdzi, że to obrzeża. Ale wiemy, że przedrostki u i w wskazują na centrum. Zatem Ukraina – to, co w centrum”. Wałerij Franczuk, laureat nagrody im. Szewczenki, artysta ludowy Ukrainy: „Po raz pierwszy do mojej świadomości dotarła ich imperialna wielkość, kiedy służyłem w Moskwie na Szeremietiewie. Dowódca naszej kompanii zapytał, dokąd chcę pojechać. Odpowiedziałem, że na Ukrainę. Powiedział: „Jedź do swojej chochlandii”. Od tamtej pory pojawiła się u mnie do nich „miłość”. Potem zrozumiałem, czym jest Hołodomor. Pomogła mi w tym mama. Moja koncepcja artystyczna obrazów o Hołodomorze – pokazać diabelską istotę Moskali. Nazywają nas „braćmi”, a pożerają żywcem. Starałem się zwalczyć ich rosyjski faszyzm niemal w każdym swoim dziele. Co dalej? Dla nas tylko chwała i zwycięstwo. Będziemy iść tą drogą. A takie zgromadzenie daje nam możliwość zamanifestowania swojego protestu”. Mykoła Szkurko, przewodniczący Niżyńskiego oddziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”: „W 1990 roku powstało Towarzystwo Języka Ukraińskiego im. Tarasa Szewczenki – jedyna demokratyczna, patriotyczna organizacja. Dzięki TUJ uformował się skład Rady Najwyższej, który przyjął brzemienne w skutki „Deklarację o suwerenności państwowej Ukrainy” oraz „Akt ogłoszenia Niepodległości Ukrainy”, wiele innych ustaw, które legły u podstaw naszej dalszej pracy. Nie zmniejszyło się znaczenie „Proświty” także we współczesnej Ukrainie. Inna sprawa, że nie zajęła ona w państwie należnego miejsca. Weźmy doświadczenie naszych najbliższych sąsiadów – Słowaków. Mają Macierz Słowacką – pierwowzór naszej „Proświty”. To instytucja, której państwo deleguje część swoich funkcji, dotyczących instytutów, muzeów, kinematografii z odpowiednim finansowaniem państwowym. I przy tym wszystkim – jest to stowarzyszenie społeczne, które wybiera swoje kierownictwo. To nie mianowani urzędnicy, a instytut społeczny w swojej formie. Czego potrzebujemy, kiedy mamy już 30 lat państwowości? Czas, abyśmy zamanifestowali o sobie na wysokim szczeblu państwowym. Możemy wziąć na siebie te funkcje, których państwo nie może wypełnić, zwłaszcza w dziedzinie ideologiczno-informacyjnej. „Proświta” musi iść do władzy i brać na siebie część tej władzy”. Własna inf.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
