Strona · s. 5strona oryginału ↗
JEŚLI TRZEBA BĘDZIE BRONIĆ OJCZYZNY…
Слово Просвіти, №32 за 2011 рік
— Dziękuję Wszechmogącemu za długie, choć nie łatwo przeżyte lata. W 1945 roku uczyłem się u mistrza Iwana Czopyka. Był to tak zwany „polski krawiec”, który szył ubrania dla inteligencji, a kiedy go po cichu poproszono, wykonywał zamówienia także dla wojowników UPA. Szyliśmy im kostiumy z zielonej angielskiej tkaniny. Dobrze pamiętam tych trzech młodych bohaterów, którzy w tych ubraniach polegli w nierównej walce z enkawudzistami na Rohatynszczyźnie. Od młodych lat pasjonowałem się sztuką. Oto moje dzieło — ikona Iwana Chrzciciela, na krzyżu niebiesko-żółta wstęga — datowane na styczeń 1952 roku. Namalowałem wtedy także chorągwie dla cerkwi we wsi Dołynjany w rejonie rohatyńskim. Za to aresztowano mnie. Z bedy wyratowali mnie z wielkim trudem członkowie cerkiewnego komitetu wsi. Pan Jarosław przez 55 lat aktywnej pracy wniósł swój wkład w sprawę walki o niepodległość Ukrainy. W 1989 roku, kiedy dla Ukraińców na horyzoncie zajaśniał blask wolności, wstąpił do chóru „Czerwona kalina”, w którym śpiewał przez ponad dziesięć lat, brał udział także w oprysziweckim chórze „Widrodżennia”. Ponadto projektował szkice i pomagał szyć kostiumy sceniczne dla chórzystów. Za własne pieniądze zakupił 250 metrów bieżących kolorowych wstążek do ozdobienia 62 kostiumów scenicznych, a także uszył dla zespołu amatorskiego krajki (pasy) i harasiwkę. Te narodowe ozdoby bardzo upiększyły i urozmaiciły stroje chórzystów. W czasach demokratycznego odrodzenia naszego społeczeństwa żadne święto, żadna impreza na Prykarpaciu nie obywały się bez tego zespołu. Kiszeniuk zebrał sporo pieniędzy od rohatyńskich przedsiębiorców, aby chór mógł wyjeżdżać na występy daleko poza granice obwodu. Z tym zespołem objechał niemal całą Ukrainę, dał setki koncertów — od Opery Narodowej po górskie wsie i przygraniczne placówki. A na Dzień Zjednoczenia uszył tyle narodowych flag, że stało się możliwe utworzenie „żywego łańcucha” od Iwano-Frankiwska do Kałusza. — Pieniądze za tę pracę przekazałem Towarzystwu Języka Ukraińskiego im. T. Szewczenki na jego dalszy rozwój — opowiada J. Kiszeniuk. — Kiedy Ruch Narodowy Ukrainy dopiero nabierał rozpędu, przeznaczyłem na tę organizację społeczną 10 tysięcy kuponokarbowańców. Wykonałem chorągwie dla cerkwi wsi Pomoniata w rejonie rohatyńskim, w której się urodziłem, zostałem ochrzczony i przyjąłem pierwszą komunię, a także dla cerkwi świętych Włodzimierza i Olgi we Iwano-Frankiwsku, potem — feloniony dla cerkwi w Opryszowcach i Martynowie. Następnie pan Jarosław zabrał się za wykonanie mitr dla już, niestety, zmarłego władyki Pawła Wasylyka oraz duchownego i działacza społecznego ks. Andrzeja Kyjaka. I wyszły one nie gorsze niż znane w czasach radzieckich prace mistrzów z miasta Sofrino pod Moskwą. J. Kiszeniuk zdołał też odrodzić zapomnianą tradycję szycia mitry halickiej (a ta jest podzielona na osiem segmentów, co zasadniczo różni ją od rosyjskiej). Przekazał środki na budowę cerkwi Tarasa w Kaniowie, brał udział w ruchu społecznym „Ukraina bez Kuczmy”. A w dniach Pomarańczowej Rewolucji pomagał karmić tych, którzy w mrozie, deszczu i śniegu protestowali na placach Iwano-Frankiwska i Kijowa. Ponadto pan Jarosław opiekował się swoją leżącą 95-letnią matką, która niedawno odeszła w wieczność. I choć sam ma już ponad 76 lat, nadal prowadzi aktywną działalność. Z okazji 75-lecia urodzin zarząd Iwano-Frankiwskiej obwodowej organizacji OUT „Proświta” im. Tarasa Szewczenki przyznał J. Kiszeniukowi dyplom i cenny prezent, wręczyliśmy mu książki od „Proświty” i serdecznie pogratulowaliśmy. „Przyjaciele, uzdrowiliście mnie i wlaliście wiarę w przyszłość — powiedział pan Jarosław. — Ale jest też i przykrość. Oddajemy Ukrainę obcym. Jeśli trzeba będzie, jestem gotów ją bronić wraz z wnukiem i zięciem”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
