Strona · s. 9strona oryginału ↗
GDZIE UNOSI SIĘ DUCH MIŁOŚCI I MODLITWY
Слово Просвіти, №32 за 2011 рік
Wiara w Boga jest zdolna odrodzić, uleczyć, tchnąć spokój. Jednoczy ona ludzkość w czasach niezgody, wojny i duchowego pragnienia. Na Ukrainie jest mnóstwo świątyń, z których każda ma swoją historię. Jednak oaza duchowości na Rówieńszczyźnie — Korecki Żeński Monaster Świętej Trójcy — nie może być do niczego porównana. Pozostawił on szczególny ślad w pamięci. Tutaj błogosławioną aurę swoją miłością i modlitwą chronią niestrudzone siostry. Korecki Żeński Monaster Świętej Trójcy. Uliana WOLIROWSKA, Korzec, obwód rówieński. Zdjęcie autorki. „Najważniejsze, co mamy — rozpoczyna rozmowę mniszka Nadija — to ciche i spokojne życie”… Ale nie zawsze panowała tu taka idylla i harmonia. Warto tylko dotknąć historii. Korecki żeński monaster ma 390 lat. Pierwszą siedzibę w tym miejscu założył Czcigodny Warłaam jeszcze w 1064 roku. Od tamtej pory świątynie niszczyli mongolscy Tatarzy, a prawosławni je odbudowywali. Obecny budynek wzniósł korecki książę Samuel. Jest to czwarty monaster w tym miejscu, który zachował się do dziś. Podczas powstania polskiego w 1831 roku monaster płonął. Trzydzieści lat po pożarze zaczęto go odbudowywać i w 1880 roku poświęcono. Od tamtej pory siedziby już nie zamykano, ale spokojnego życia w niej prawie nie było. Problemy zaczęły się wtedy, gdy świątynię próbowano zamknąć za władzy radzieckiej. Ale nie zrobiono tego przez dzieci-sieroty, które wychowywały się w szkole-przytułku przy monasterze. Kiedy zaś Zachodnia Ukraina weszła w skład Polski, odbywały się liczne procesy sądowe z katolikami: do kogo ma należeć monaster. Mimo wszystko pozostawiono go prawosławnym. Wkrótce — wojna. Niemcy przychodzili do siedziby szukać partyzantów i grabili cenne mienie, które można było wynieść. Już po wojnie rok po roku monaster zaczął się odradzać… Na terenie monasteru pochowana jest Anna Aleksiejewna Andro, z domu Olenina. Annę wielokrotnie opiewał w wierszach A. Puszkin, którego narzeczoną była. Jednak za mąż wyszła po śmierci klasyka. Ze swoim mężem przeprowadziła się do Warszawy, a po jego śmierci wróciła dożyć swoich dni do majątku córki, hrabiny Uwarowej, który znajduje się niedaleko. Odwiedzała monaster i szczodrze pomagała, była jego dobrodziejką. Przed śmiercią prosiła, by pochować ją właśnie tutaj. Za dobrodziejkę w siedzibie codziennie się modlą, tak jak za mniszki, które całe życie przeżyły tutaj. Tak Anna weszła w historię monasteru. Wznosi się jeszcze jedna świątynia, ku czci Narodzenia Jana Chrzciciela. Zbudowano ją w 1890 roku. Jak opowiedziała mniszka Nadija, tutaj praktykę liturgiczną odbywają studentki Szkoły Regentów i Katechetów, które zdobywają wykształcenie regentów chórów cerkiewnych. (W szkole dziewczęta uczą się trzy lata. Jedne na regentów — by kierować i śpiewać w chórze, a inne — na cerkiewne szwaczki). Wchodzę do świątyni Trójcy Świętej, w której modliły się mniszki… Główną jej świętością jest ikona Matki Bożej „Wspomożycielka grzesznych” Korecka. Ten obraz był rodową ikoną książąt Koreckich. Tutaj jest on już 390 lat. „Istnieje legenda, że ikonę napisał jeszcze za czasów Jezusa Chrystusa apostoł Łukasz. Jest ona błogosławioną ikoną. Największe świętowanie w monasterze odbywa się po Trójcy. Pierwszy czwartek po Trójcy jest poświęcony Ikonie Matki Bożej „Wspomożycielce grzesznych” Koreckiej” — podkreśliła mniszka. Niejednokrotnie ikona uzdrawiała. Pewnego razu do świątyni przyszedł chłopak o kulach. Tak szczerze modlił się do Matki Bożej, że później po powrocie do domu poczuł, iż ona mu pomogła. Uwagę przyciąga „Płaszczenica”, własnoręcznie wyhaftowana przez siostry w 1880 roku na dzień odrodzenia monasteru. Starożytna technologia tego złotego haftu zachowała się do dziś. Szczególnie poraża historia ikony „Sobór Świętych Kijowsko-Pieczerskich”. Była ona bardzo ciemna, na niej prawie nie było widać wizerunku. Kiedy decydował się los ikony, ona w dziwny sposób zaczęła się odnawiać. Stało się to ponad 30 lat temu. Teren monasteru po prostu kąpie się w zieleni. Niedaleko studnia. Tutaj od wieków szli ludzie po świętą uzdrawiającą wodę. Jest tu też starodawna komora, gdzie przechowują ziarno, które siostry uprawiają na polu. Tuż obok niewielki szary domek — to piekarnia i miejsce wypieku prosfor. Tutaj piec na pół pokoju. Rozpalają go drewnem, które starannie złożone jest na ulicy. Nawiasem mówiąc, technologia wypieku klasztornego chleba jest unikalna i dawna. „Smak chleba — to smak dawności. Nasz klasztorny chleb — jest szczególny” — uśmiecha się siostra Nadija. A oto i luksusowy ogród, który ciągnie się do rzeki. Tutaj, nawiasem mówiąc, jest i pasieka. I co szczególnie poraża — pośrodku pasieki stoi miniaturowa cerkiew-ul. To dokładna kopia wielkiej świątyni. W ulu żyje 5 rodzin pszczół. Tak symbolicznie zrobiono — tutaj żyją i pracują pszczółki, a w świątyni modlą się mniszki i zwykli ludzie. Ciekawie było dowiedzieć się, co skłania ludzi do rezygnacji ze świeckiego życia? Według słów siostry Nadiji, myśl o tym, że mniszkami zostają kobiety, którym coś nie wyszło w życiu, jest błędna. Tutaj przypadkowych ludzi nie ma. Obecnie w siedzibie jest 90 mniszek w wieku od 15 do 90 lat. Przyjmują do monasteru tylko za błogosławieństwem rodziców. I w okresie nowicjatu człowiek musi ostatecznie określić się z wyborem. Jednak często bliscy nie mogą go zrozumieć… Nawiasem mówiąc, w monasterze swego czasu mieszkały mniszki, które ani jednego dnia nie były w świecie. To wychowanki szkoły-przytułku, które na zawsze tutaj zostały. „To byli niezwykli, boży ludzie, prawdziwe anioły, które po prostu nie rozumiały wszystkiego, co marne i świeckie. I nigdy go nie widziały i nie znały. Z nimi niezwykle ciekawie było rozmawiać — dzieliła się przemyśleniami siostra Nadija. — I takimi samymi bożymi odeszły w wieczność”. Siostry żyją po dwie w celach. Rdzeniem ich życia jest nabożeństwo i modlitwa. Codziennie o szóstej rano — poranna służba, po której rozpoczyna się posłuszeństwo. To znaczy, że każda z mniszek wykonuje określoną pracę. I do każdej pracy siostry przystępują z miłością i modlitwą. Świadczą o tym harmonia i spokój, które panują tutaj… A o piątej — wieczorna służba. Jednak w siedzibie jest miejsce, gdzie modlitwa rozbrzmiewa nieprzerwanie. Zmieniając się nawzajem, siostry i w dzień, i w nocy czytają Psałterz — za cały świat.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
