Strona · s. 10strona oryginału ↗
PAMIĘĆ RODU — NAJWYŻSZY DAR
Слово Просвіти, №32 за 2011 рік
Raul CZIŁACZAWA
KAMO GRJADESZI, GRUZIJO?
Dokąd zmierzasz, moja Gruzjo, drogą usłaną cierniem? Dokąd wzywasz moją duszę, przeszytą bólem nieznośnym? Na co twoje kolchidy i karty mają nadzieję, wziąwszy się za ręce? Czy nie zapomniały one, jak cię bezcześcili seldżucy? Mętnieją ikony, świece dogasają w świątyni twojej. Łza bogarodzicy gardło kurczy, słona aż do bólu. Krzyczą: “My nie złodzieje!” — ci, co cię całe życie okradali. Krzyczą: “Nie mankurty my!” — ci, co pieśni twoje zapomnieli. Przybysz, któremu gościnnie kiedyś otworzyłaś drzwi, Dzisiaj sobie pozwala winiarstwa nauczać Iberów. “Nie warto, — radzi, — zważać na sól w rozjątrzonej ranie”. Mleje, smutne głosy nasłuchując, Tawparawani. “Nie należy się śpieszyć”, — poucza przybysz, i niektórzy z jeźdźców Już przesiadają się z koni na kuce, co wzrostem jak owce. Dokąd idziesz, moja Gruzjo, — matko moja smutnooka? Dokąd on się podział, grzywo budowniczego, czyli Dawida? Ja tętent kopyt jego słyszę w stukocie serca twojego. Dokąd prowadzisz mnie, Gruzjo, — losie mój i drogo? No jak cię pocieszyć w smutku twoim, jeśli na uwięzi W stajni twojej niepokornie rżą zaledwie kuce?
Przekład A. Kyczynskiego
MODLITWA
Panie nasz, niegodny i grzeszny twój syn ufność pokłada w tobie, Póki nad nami Ojczyzny ponure, bez prześwitu niebo, Póki w naszych czunguri bolą przemęczone struny — Każdy ich dźwięk zagłuszają wciąż ci sami jak nie scytowie, to hunowie, Póki w naszym kominku ogień dusi się i gaśnie, W Cchumi i Cchinwali gruzińskie ślady zatarto zawczasu. Póki istniejemy rozdrobnieni, jakbyśmy przegrali bitwę, Póki w kaplicy dusza umiera, zapomniawszy modlitwę, Póki krwawo kwitnie przy drodze w Saken nasz smutek,
Póki nie wiemy czyje nasze wieczne góry, i morze, Póki jeszcze niektórzy czekają: półksiężycem wypłynie miesiąc z Inguri, Póki krwawią ślady, jak tysiące tych Tabackuri… Panie, nam pomóż i wesprzyj, prześwietny nasz Boże, Wyciągnąć nasz wóz z błota nikt przecież nie pomoże… Jasne kwieciste ubranie wyszywane złotem-kwiatami Wynieś tym na drogę, którzy Gruzji stali się synami. Panie nasz, Bogarodzicy ty dziękuj przy każdym słowie, Znowu miłość ześlij, Iberia niech znowu zmartwychwstanie w miłości.
NIEBO I ZIEMIA
Straciliśmy i niebo… Ptaki nadziei Już pod celownikiem w rodzinnej krainie. Tylko w marzeniu, tylko w marzeniu Widzę jedyną Ojczyznę swoją.
Niebem gruzińskim my przysięgamy, Ja zaś wam powiem, wielcy i mali: “Tyle nam nieba swojego zostało, Ile i ziemi!..”
Przekłady P. Zasenkę
W CZEKANIU NA SĄD BOŻY
Na pół naszą wieś rozdzieliła rzeka smołowa. Biesiątko małe urodziła tu kobieta jedna.
Mówią ludzie, ciężarna kąpała się w rzece smołowej, Trumną czółno kołysze się cicho na niej.
Oddzieliła się czarnym płotem wieś — i smutna Nad kołyską Sądu Bożego czeka ona.
Nas rzeka smołowa rozdzieliła na dwa brzegi. I Tutaszkia tam, a Zarandia tu… Wrogowie.
JA KARZĘ SIĘ Z TOBĄ, GRUZJO!
Ja, Gruzjo moja, w smutku byłem z tobą. W duszy twoja żałoba odezwała się żałobą.
Z tobą ja szukałem do światła drogi przez chmury. Karzą mój naród — ja nie uciekam od kary.
Ja zasłużyłem na nią — za to, że w chwili rozpaczy, Ja nie wołałem, milczałem o wszystkich przyszłych mękach.
Za to, że wrogowie świętości depczą nasze, Dzisiaj, kraju mój, ja piję z twojej czaszy.
PRZELOT ANIOŁÓW
Śmignęły na niebie ich śmiałe skrzydła, One jakby śpieszą na czyjś rozkaz. Ojczyzny góry — ich drogowskaz, Ludzkie modlitwy — ich niepowstrzymana siła.
Odlot — pożegnalna chwila duszy i ciała. Został bez strażników Kaukaz, I chleb zakwitł, wino skwaśniało nagle, I każdy dym stał się martwy, jak mogiła!
Już nad Martwili przelatuje klucz, Krzyk pisklęcia słychać w pogoni: “Wracajcie! Wam do Gruzji droga,
Bo w domu żadne biedy nie straszne!” I słyszy się w tym głosie mi: Wszystko się spełni, o co modliłem się do Boga!
HISTORIA
Okrutności nie zna jako takiej Historia: synonimy one. Uśmiechają się z książek, z dawnych czasów W krzyżach, gwiazdach i swastykach bohaterowie.
Tworzyła się dla nas z ognia i broni Ta mieszanka bredni i dziwowiska. Ratują nie ofiarne barany, Chyba że czas od prostoty świętej.
Kto połączył słowa “państwo i prawo?” Kto obok umieścił ogień i lód? Dlaczego Temidzie, zapomniawszy wstyd,
Oszust mruga łukowato? Podstępna, pełna zła i marności, Historio — wężowa skóra ty.
ODRODZENIE
“Kim my jesteśmy i kim powinniśmy być?” — Stare pytanie męczy, jak koszmar. — “Kto właścicielem naszych porzuconych stad I pastwisk w tę godzinę zamętu?”
Już wypito do kropli kielich trucizny, Ale tego, kto widział drogę zza chmur I pamięć rodu, jak najwyższy dar, Zachował, my nie poznaliśmy, bałamuty.
Znów żegnamy się nie w porę i wierzymy w cud, I sami siebie pytamy pospiesznie: U kogo jest dla ofiary syn-młodzieniec?
Pokornie czekamy smutnego losu,
W sytym niewolnictwie czy w głodnej wolności Narodu wybór — nie zrozumiemy nijak.
ABORDAŻ
Kraju mój, jak zdobyta szkuta dzisiaj, I pirat na nas patrzy z masztu pogardliwie, My, co straciliśmy wszystko, spoglądamy pokornie, Jak o kość obgryzioną biją się głodni.
No, czyż my tacy? My przecież byliśmy bardzo śmiali, Bardzo dumni — a staliśmy się starcami nędznymi. Omija nas los okrężnymi drogami, I strzelba strzela do nas mimo celu.
Lecz nadzieja nam mówi: nigdy nie jest za późno, Jak mieczem, przebija ciemność swoim promieniem, I przekleństwo wczorajsze zajmuje się płomieniem, Kogut dzień nowy już wita, Ojczyzno!
Przekłady S. Borszczewskiego
Z NARIKAŁY
Ja za katarynką nie płaczę nad Kurą I nie upijam się przy biesiadzie na tratwach. I mimo to mnie wołają za sobą — Jak psa myśliwy woła w lasach — Te groźne fale, spiętrzone górą.
Ja muszę być w tej starodawnej cytadeli, Która mnie czeka już dawno: Ja tu odgonię myśli niewesołe, Duszy boleść osiada na dno, W koronie słońca dni idą do domostw.
Tbilisi rodzinne, z piersi twoich cierpiących Znów owocuje drzewo pokoju i dobroci. Szczycę się tobą — wiecznym i niezmordowanym; Ty — oś moja, i biegun honoru — ty, Tobie składam mój pokłon do ziemi.
Grzmi lira Maczabieli w dumnej sławie — Tam bitew echo wzlatuje aż do gwiazd, Lecz nagle mijają myśli kędzierzawe. I znów Kura przyciąga mój wzrok, I Aragwińcy: ich usta krwawe.
Przekład W. Łuczuka
OJCZYZNA
Ojczyzna… W każdym języku na świecie Słowo to — przejmujące i piekące. Jak żar w dłoniach. Jak gwiazda, na piersiach wypalona. Najpierw, Jak i wszystkie na świecie słowa, Ono wyobcowane i niezrozumiałe, Lecz z czasem, Z biegiem lat, Obnaża się, Jak kabel wysokiego napięcia: Ustami czujesz, Jaka siła w nim pulsuje. Najpierw Ono maleńkie, jak ziarenko piasku, Lecz z czasem, Z biegiem lat, Rośnie, rozszerza się, Niby kręgi Od bryły, rzuconej w rzekę, A potem Całe życie twoje — Tylko niekończący się strach: Byle tylko nie zmniejszyły się, nie znikły Te kręgi, Byle tylko znaleźć się Przed zatopioną bryłą…
Przekład I. Rymaruka
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
