Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

UPALNE LATO POLITYCZNE NA UKRAINIE, czyli BUMERANG LECI W PRZYSZŁOŚĆ

Слово Просвіти, №32 за 2011 рік

Mychajło SŁABOSZPYCKI w W Kijowie jest gorąco. Wydaje się, że znacznie goręcej niż w całej Ukrainie, nawet na jej samym południu. To wrażenie nieokiełznanego upału w stolicy Ukrainy wynika najpewniej z wysokiego napięcia politycznego. Chyba nigdy (może poza ponad dwadzieścia lat temu, podczas GKČP) latem nie obserwowano takiego zjawiska. Lato jest tradycyjnie porą „bezwietrzną”. Wesołe desanty posłów, działaczy państwowych, urzędników państwowych, milionerów, a także wszystkich innych, którym w kieszeniach nie hula wiatr, wylegują się pod słońcem znanych zagranicznych kurortów lub, w gorszym wypadku, na krymskich plażach. Z reguły latem Kijów jest wyludniony, spokojny i cichy. Kronika życia politycznego w tym czasie w mediach jest skromna do nieprzyzwoitości. Zazwyczaj są to kilkuzdaniowe komunikaty o jakimś oficjalnym przedsięwzięciu… Tymczasem obecnie społeczeństwo obserwuje napięty wątek politycznego serialu, który nazywa się procesami byłej premier Ukrainy Julii Tymoszenko oraz byłego ministra spraw wewnętrznych, dawnego legendarnego „dowódcy polowego” Pomarańczowej Rewolucji Jurija Łucenki. W tych wydarzeniach, jak w kropli wody, odbijają się wszystkie cechy struktury chwili, gdy Partia Regionów z zapałem wciela się w togę tępego rewanżysty. Oprócz tego, że nawet u osoby zupełnie odległej od prawa pojawiają się setki zasadnych pytań do ukraińskiej Temidy, a zwłaszcza do tych, którzy za nią stoją i którzy zamienili ją w swoją posłuszną marionetkę, każdemu nienaiwnemu wydaje się, że nawet nie zamaskowany drugi plan tego demagogiczno-spekulacyjnego sądu. Oczywiście władcy muszą za wszelką cenę nie dopuścić Julii Tymoszenko do kolejnych wyborów parlamentarnych jesienią 2012 roku. Bez niej partia „Batkiwszczyna” zostanie wykrwawiona i straci wiele głosów. Zatem Tymoszenko trzeba jakoś oryginalnie skazać. Na przykład warunkowo. Albo naprawdę, ale z odroczeniem wykonania wyroku. Najważniejsze, by na czas wyborów miała status, który nie pozwoli jej ubiegać się o mandat deputowanej. Oczywiście trzeba nie dopuścić na wybory także charyzmatycznego Jurija Łucenki, który zawsze stanowi wielkie niebezpieczeństwo dla swoich przeciwników politycznych. Nawiasem mówiąc, postać Łucenki jest w ukraińskim świecie politycznym wyjątkowa przede wszystkim tym, że nie jest zamieszany w żadne schematy korupcyjne, łapownictwo ani polityczne zdrady i kompromisy dla własnej korzyści. Toteż Łucenko po prostu jest skazany na pozostanie politykiem o wysokim poziomie poparcia, który łatwo wejdzie do parlamentu. I choć jak bardzo starają się słudzy Temidy w todze sędziowskiej udowodnić jego przestępstwa właśnie z kategorii korupcyjnych, wszystko to wygląda śmiesznie i żałośnie. Niemal każdy na Ukrainie wie, że Borys Kolesnikow „ze towarzyszami” postanowił ukarać byłego ministra spraw wewnętrznych za swój areszt i przetrzymywanie w areszcie. I tylko naiwniak nie rozumie, że w ten sposób władza próbuje wychowywać społeczeństwo: patrzcie, jeśli z taką brutalnością i samowolą traktujemy czołowych przedstawicieli ukraińskiego świata politycznego, z niezwykle popularnymi w Ukrainie ludźmi, to wyobraźcie sobie, co możemy zrobić z każdym z was pierwszym lepszym… Jednym słowem, w ten sposób dochodzi również do totalnego zastraszania ukraińskiego społeczeństwa. Donieccy muzycy polityczni umieją grać tylko na jednej strunie. Nie ma tu mowy o orkiestrze — nie potrafią nawet opanować jakiegokolwiek jednego instrumentu. Jeszcze raz wracając do Peczerskiego Sądu Rejonowego, w którym rozpatruje się sprawy Julii Tymoszenko i Jurija Łucenki, trzeba powiedzieć, że pod jego drzwiami nie brakuje gorących bitew słownych, a czasem wręcz bójek, tylko w dni, gdy nie ma posiedzeń sądowych. Oburzeni haniebnym sądem zwolennicy Tymoszenko i Łucenki przychodzą tu, by psychologicznie ich wesprzeć i wyrazić swoje gniewne protesty. A zwerbowani przez regionałów wolontariusze (mówi się, że po 40—50 hrywien każdy) podsycają falę słownego oburzenia pod adresem oskarżonych i żądają dla nich jak najsurowszej kary. Wystarczy nawet jedno spojrzenie na ten kontyngent, by się przekonać, że to w większości zdegradowani marginesi, gotowi za czterdzieści srebrników sprzedać nawet własną matkę. Taka jednak jest rzeczywistość ukraińskiej polityki: często taranem siłowym — w większości ze strony regionałów — jest właśnie ten kontyngent. Widzieliśmy ich na wszystkich antymajdanach, blokowali pracę CWK podczas różnych wyborów parlamentarnych, a także prezydenckich. Jak szarańcza na plantacjach, nagle pojawiali się w stolicy Ukrainy, zadziwiając swoją brutalnością, agresywną frazeologią i daleką od elementarnego savoir-vivre'u manierą. Element plebsokratyczny jest aktywnym uczestnikiem ukraińskiej polityki; tę destrukcyjną siłę, Zakończenie na str. 2 „KRĄG MIASTECZKA BERESTECZKA...” …KIEDY PRZYJDĄ ZŁOTE ŻNIWA

s. 2 · strona oryginału ↗

Zakończenie. Początek na str. 1 gotową zmieść ze swojej drogi wszystko i wszystkich, tak chętnie wypuszczają na arenę regionałowie, ani trochę nie przejmując się tym, że kiedyś ona może się obrócić także przeciwko nim. Zresztą o sądach i sprawach karnych. Ostatnio tego jest bardzo dużo. Ożywiło się rozpatrywanie udziału byłego prezydenta Leonida Kuczmy w sprawie Heorhija Honhadze, zainspirowanej taśmami majora Melnyczenki. Efektownie aresztowano przewodniczącego Państwowej komisji do spraw regulacji rynków usług finansowych Wasyla Wołhę, któremu zarzuca się przyjęcie łapówki w kwocie 500 tysięcy dolarów. Całkiem prawdopodobne, że staniemy się świadkami kolejnych głośnych spraw. Wszystko to ma wywrzeć wrażenie na Europie: patrzcie, mówiąc krótko, u nas nie ma osób nietykalnych, wszyscy są jednakowo równi wobec prawa i mogą stanąć przed sądem. Ale to bajeczka dla naiwnych. Po pierwsze, regionałowie swoich nie wydają. A wśród nich, zdaje się, jest nie jeden, którym powinna zainteresować się ukraińska Temida. Wszyscy, którzy obecnie stają przed sądem, to albo polityczni opozycjoniści regionałów, albo poplecznicy, którzy starają się prowadzić samodzielną grę, wykorzystując wyłącznie swój tymczasowy sojusz z regionałami. Do takich należy zwłaszcza wyjątkowo ambitny Wołha, który, wypuszczając pąki- Mykoła TABORYT Zdaje się, że kucharze – politechnolodzy czy pomocnicy głowy państwa – znów nam wcisnęli kutię z miodem. Z politycznej kuchni, która znajduje się na Pieczerskim pagórku, zapachniało smażeniną, wręcz zaśmierdziało. Przyczyną stał się kolejny skandal wokół niezdarnej próby świty przedstawienia Janukowycza białym, puszystym i z niebieską kokardką z boku. Chodzi o list ukraińskiej inteligencji rzekomo popierający Prezydenta i jego „zdecydowaną” walkę z korupcją. Kilka dni temu opublikowały go dwie agencje informacyjne – Ukrinform i UNN. Świstek rzekomo podpisały znane osobistości Ukrainy, takie jak Witalij Korotycz, prezes AN Ukrainy Borys Patona, prezydent Narodowego Uniwersytetu „Kijowsko-Mohylańska Akademia” Serhij Kwit, dyrektor Międzynarodowego Les TANIUK Ostatnimi dniami, podczas mojej choroby i długiej nieobecności w Kijowie, w prasie i środkach masowego przekazu zaczęło figurować moje nazwisko w związku z listem do Szysia od politycznie zbankrutowanych socjalistów, zakłada swój „Związek Sił Lewicy”, a potem skacze (byle tylko dopaść deputowackiego biuletynu) do pociągu regionałów. Kuczma to przypadek wyjątkowy także dlatego, że jego sądowy wątek może potwierdzać eksponowaną przez ekipę Janukowycza bezstronność wobec tych, kim zainteresowała się Temida. Są tu również czynniki subiektywne, na które wskazują ukraińskie media. Po pierwsze, Janukowycz żywi urazę do byłego prezydenta za to, że ten rzekomo pomógł ukraść mu zwycięstwo w wyborach prezydenckich 2004 roku. Mówi się również, że zięć Leonida Kuczmy, oligarcha Wiktor Pinczuk, ma podzielić się majątkami z otoczeniem Janukowycza. Wtedy sprawa powiązania Leonida Kuczmy ze śmiercią Gongadzego zostanie zakończona. Sprawy sądowe nie przesłaniają społeczeństwu innych, na swój sposób znaczących wydarzeń. Oto znowu na Ukrainie pojawił się „Żyrinowski w sutannie”, jak trafnie ochrzczono ekscentrycznego, narcystycznego i demagogicznego moskiewskiego patriarchę Cyryla, który zapragnął jeździć na Ukrainę, jakby do siebie do domu. Marzy mu się tu „russkij mir”, który ma pochłonąć nie tylko ukraińskie cerkwie, ale całą Ukrainę. No cóż, prawdziwy komisarz-emisariusz Kremla w sutannie i jaskrawych atrybutach bogactwa, na wzór zegarka wartego dwadzieścia tysięcy dolarów, na który od razu zwrócili uwagę przedstawiciele mediów. Nieprzyzwoity, amoralny przepych jednostki, która pretenduje do statusu sługi Pańskiego. Koszmar, teatr absurdu, wodewil, cyrk. Z jednej strony krzyż, z drugiej glamourowe błyskotki, z trzeciej złośliwe słowa, zupełnie niezgodne z deklarowanym statusem nieproszonego gościa. Ale to już inny temat, o którym porozmawiamy następnym razem. We wszystkich wydarzeniach, które dziś się dzieją, jest nie tylko przeszłość, w której znajdziemy motywacje i wyjaśnienia tego, co współczesne. Są w nich także przyszłość, która rodzi się w nich już dziś. Łatwo wyobrazić sobie te sądy nad dzisiejszymi wysokimi urzędnikami, które wstrząsną Ukrainą za kilka lat. Janukowycz i jego zespół stworzyli precedens sądowej rozprawy nad swoimi politycznymi rywalami i poprzednikami, zupełnie nie przypuszczając, że biorą do ręki bumerang. Wszystko to powtórzy się dokładnie na odwrót, gdy to oni będą oskarżonymi, a ich równie bezlitośnie i demonstracyjnie demagogicznie będą sądzić ich przeciwnicy. Janukowycz i jego zespół złamali niepisaną zasadę, która dotąd triumfowała na Ukrainie,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn