Strona · s. 14strona oryginału ↗
Mykoła SEMENIUK: Mykoła SEMENIUK:
Слово Просвіти, №33 за 2018 рік
Widnokrąg
Każdą grudką ziemia zagląda w twarz — i nie wiesz, czego się po niej spodziewać
W jej spojrzeniu dzień przemknie albo lata; nieznane staje się znanym, a znane — jeszcze bardziej zagadkowym
Ryby w niej, porzuciwszy wody, pływają, ptaki, porzuciwszy powietrze, lecą…
Nie zatrzymać się w niej i nam — bo droga daleka…
Czekają na nas i ryba, i ptak, i wodny żółw, bo bez nas nie podołają temu światu
Nie powiedzieć im „nie!”, bo nasza mowa to tylko drobiazg, jedynie początek czegoś, co jeszcze siebie nie wypowiedziało…
Wszystko, co będzie, już się w nas dokonało; idziemy, przepełnieni falami i jękiem wiatru, a nienasycone drzewa przeszywają nas gałęziami i wołają korzeniami
Zapamiętaj, gdzie było twoje słońce — obok ciebie czy gdzieś w oddali, i nie trzeba przekazywać słów, one odeszły bez słowa, zostawiwszy piasek piaskiem, trawę trawą, a drzewa drzewami
Przeczekajmy choćby jakąś chwilę, byśmy stali się bliżej nich, by niebo w nas się dokonało i szczytem, i upadkiem, by wiedzieli — czas idzie, który odwoła początki — więc nikt nie czeka na siebie, zostawiwszy ten dzień za sobą
Wieczór
W popiele dnia słońce się wykąpało… Nie wiem, gdzie jestem — bo dzień dogasł, a nocy jeszcze nie ma
Te bezsenne lasy, suche bez deszczów, stoją — dlaczego zwą się drzewami
Co powiem — z kim pogadam — wszystko wielkie w wielkim się dokonało: dzień odszedł — z tym zostaliśmy
***
Nikt nie buduje tych ścian — same wyrastają po prostu z powietrza
Chodzisz, chodzisz — i nagle natrafiasz na ścianę, oto ona tutaj, obok, namacujesz ją, rozmawiasz z nią w myślach…
A ona nie pozwala iść dalej, poruszać się, dokąd zechcesz. Myślałem, że to żart, a nie — wszystko zbyt poważne
***
Nie obejdziesz się beze mnie — powiedziała — tu, między brzegiem a wodą, chcesz zostać, tu znalazłeś szczęście, chcesz żyć jak muszla, jak trzcina…
Lecz gdy wracaliśmy do domu, odpowiedziałem jej: nie spiesz się, bo tam, dokąd idziemy — już byliśmy, a w gościnie u muszli, trzciny — po raz pierwszy
Swoje ślady zostawić tutaj nie każdy jest gotów na mokrym piasku, gdzie rozkosznie rozrasta się korzeń trzciny, gdzie muszla ma swój dom za cały wszechświat
To ją zmieszało, rozejrzała się dookoła, lecz nic dla siebie interesującego nie znalazła
Powtórzyłem — poczekaj no, dokąd się śpieszymy — byliśmy tu już, a teraz może po raz pierwszy
Chata
1. I przyglądała mi się milcząca chata, z studnią z boku, z ganiem, gdzie pszczoły swojego roju teraz doglądają, nie zatrzymała się na pagórku, lecz poszła nad rzekę, by przywitać się z rybakami, posłuchać słowika w wierzbinie
W jej oczach pozostałem małym: siedziałem na ławie i nieumiejętnie rysowałem studnię, furtkę, podwórze, sąsiadów i swoich rodziców, i dziadka, i babcię, a czas zostawił tylko portret mamy, zielonkawy, malowany farbami olejnymi
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
