Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

Imperialny syndrom Budapesztu

Слово Просвіти, №33 за 2018 рік

Nieprzyjazna polityka naszego zachodniego sąsiada, Węgier, coraz bardziej przybiera cechy rewizjonizmu. Wybuch emocji Budapesztu wokół ukraińskiej ustawy „O oświacie” (faktycznie — ingerencja w wewnętrzne sprawy naszego kraju) niedawno zyskał ciąg dalszy: rząd Węgier wprowadził stanowisko ministra odpowiedzialnego za rozwój Zakarpackiego obwodu i zatwierdził program rozwoju przedszkoli w miejscach zwartego zamieszkania Węgrów. Nasze MSZ wezwało czasowo pełniącego obowiązki chargé d’affaires Węgier na Ukrainie i wręczyło notę z żądaniem oficjalnego wyjaśnienia, dlaczego suwerenna część Ukrainy została objęta kompetencjami ich władz. Niegasnące imperialno-rewizjonistyczne nastroje węgierskiego premiera Wiktora Orbana, zwłaszcza ostatnie wydarzenie, oraz ospała reakcja oficjalnego Kijowa skłoniły przedstawicieli ukraińskiej opinii publicznej do pilnego zwołania w Ukrinformie konferencji prasowej pod tytułem „Bezpieczeństwo narodowe: Kto dąży do destabilizacji na Zakarpaciu?” Oprócz Towarzystwa „Proświta” w jej pracach wzięli udział Ogólnoukraińskie Forum „Ukraińska Alternatywa”, Partia Polityczna „Patriot”, stowarzyszenia społeczne „Ukrainie — pomiestną prawosławną Cerkiew”, „Majdan” oraz przedstawiciele inteligencji twórczej. ...z zachodnimi promoskiewskimi marionetkami w sprawie podziału Ukrainy. Dymu bez ognia nie ma. Możemy jedynie się domyślać, że plan rozbioru Ukrainy istnieje i może być całkiem realny. Niezależna, silna gospodarczo i potężna militarnie Ukraina nikomu nie odpowiada. Zatem przy pobłażliwości niektórych krajów pragmatycznej Unii Europejskiej (czego potwierdzeniem jest budowa „Nord Stream 2”) Rosja próbuje w praktyce realizować swoją agresywną politykę wobec Ukrainy, o czym świadczą wypowiedzi Viktora Orbána. Jak mówią w Rosji: „Swój swojaka widzi z daleka”. Próba przywłaszczenia Zakarpacia przez Węgry jest wyraźnym sygnałem spisku Putina i Orbána. Dlatego uczestnicy konferencji prasowej w swoich wystąpieniach żądali od Prezydenta, jako Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych Ukrainy, natychmiastowego rozmieszczenia w Zakarpaciu odpowiednich sił wojskowych, by zapobiec agresji Węgier wobec Ukrainy. Taki wariant rozwoju wydarzeń jest całkiem realny, biorąc pod uwagę praktykę ignorowania aktów prawa międzynarodowego przez imperialnie zaślepionych przywódców zarówno Moskwy, jak i Budapesztu. Ale tym sposobem problemu Zakarpacia, niestety, nie da się rozwiązać. Jerzy FILIPCZUK, akademik NAPU, współprzewodniczący Ogólnoukraińskiego Forum „Alternatywa Ukraińska”, który przez długi czas zajmował ważne stanowiska w obwodzie czerniowieckim, być może najlepiej spośród obecnych uczestników konferencji prasowej orientuje się w problemie pracy z mniejszościami narodowymi, zwłaszcza na Bukowinie. Dlatego od razu zaakcentował, że poruszony temat jest nie tylko niezwykle aktualny, ale także bardzo złożony. Dotyczy to zarówno władz ukraińskich, całego naszego społeczeństwa, jak i Europy, w polityce międzynarodowej wracają bowiem stare wyzwania. Ich korzenie sięgają głębi historii i jeśli dziś pretekstem stała się kwestia językowa na poziomie artykułu 7 Ustawy „O edukacji”, to nie powstała ona dzisiaj. Przyczyny polityczne, geopolityczne, duchowe i humanitarne są znacznie głębsze i trzeba nie tylko analizować je w bardziej systemowy sposób, ale też odpowiednio działać. — Przede wszystkim — podkreślił Jerzy Filipczuk — chodzi o język. Problem języka państwowego, rodzimego Kościoła — tych rdzennych filarów, które podtrzymują każde państwo, zwłaszcza takie jak nasze, które dopiero w 1991 roku odzyskało utraconą niepodległość — u nas wciąż nie został rozwiązany. Grają na tym nasi wrogowie, którzy zdają sobie sprawę, że język i Kościół chronią nas i dają perspektywę rozwoju państwa i narodu. Przypomnijmy przy okazji dawny kontekst historyczny. Ukraina, Ukraińcy, byli zaciśnięci między dwoma imperiami. Z jednej strony — Austro-Węgry, z drugiej — Rosja. Ze strony naszego północnego sąsiada od kilku wieków już trwa szalony opór przeciwko naszej tożsamości narodowej. Nie będę mówić o problemach Cesarstwa Rosyjskiego, kiedy bezpaństwowi Ukraińcy starali się zachować swoje bezpaństwowe narodowe „Ja”. Zachowaliśmy je i dziś mamy państwo, które dziś jest zdolne na innym stopniu, na innym poziomie poważnie i mocno rozwiązywać te problemy. Bo dziś, przypominając swoje stare żądanie z 2014 roku, pierwsza konferencja prasowa Towarzystwa „Proświta” po Majdanie była poświęcona temu, że Ukraina potrzebuje innej postawy władz wobec Ukraińców poza granicami ojczyzny. Obecnie poza granicami Ukrainy jest już nie 20 milionów, lecz być może 30. Nie dostrzegać poza granicami rodzinnej Ojczyzny 30 milionów Ukraińców i uważać, że jesteśmy zdolni skonsolidować ukraiński naród polityczny i być poważnym podmiotem na arenie międzynarodowej i w polityce międzynarodowej, się nie uda. Dlatego ogromną wadą obecnej sytuacji, a więc obecnych decyzji władz, jest to, że wbrew Konstytucji Ukrainy zapomnieliśmy o państwowym programie narodowym „Rodak za granicą”. Takiego programu nie ma. Nasi zagraniczni bracia-Ukraińcy są porzuceni na pastwę losu. To fatalna sytuacja. Tego programu nie można zastępować dwiema deklaracjami, które zostały podpisane najpierw przez jednego premiera, a potem przez innego. To jest moje pierwsze stanowisko. Innym aspektem wizji sukcesywnej i szanowanej na świecie Ukrainy jest problem Instytutu Ukraińskiego. Proponowaliśmy go utworzyć i nazwać imieniem naszego narodowego geniusza Tarasa Szewczenki. Tak jak Hiszpanie mają Instytut Cervantesa, Niemcy — Goethego, Polacy — Mickiewicza, Węgrzy — Petőfiego, Rosjanie — Puszkina. Zakończenie na str. 2

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn