Strona · s. 3strona oryginału ↗
Cyrk „walki z korupcją”
Слово Просвіти, №33 за 2018 рік
Petro ANTONENKO. Swego czasu lider Singapuru, reformator Lee Kuan Yew, pod którego wodzą to miasto-państwo zrobiło gigantyczny krok w rozwoju gospodarczym, ogłosił ciekawy aforyzm. Zauważył, że po dojściu do władzy lider takiego czy innego kraju powinien „posadzić trzech swoich przyjaciół” — posadzić za kraty. Wszak „i on wie, za co ich sadza, i oni to wiedzą”. Cóż, nasza nowa władza (nowa w momencie jej przyjścia z Majdanu, a obecnie ta władza ma już 5 lat!) szybko posadziła swoich przyjaciół, i nie trzech, a znacznie więcej. Posadziła — w wysokie fotele urzędnicze. Jednakże trzeba było kogoś posadzić i za kraty. Bo czyż nie głównym atutem polityki wewnętrznej stała się u nas „walka z korupcją”, co dla mas ludowych miało stać się symbolem „walki o sprawiedliwość”. I oto jedna typowa historia takiego „sadzania za kraty”. Prawda, na razie warunkowego. Bo obecnie zakończyła się ona tym, że stołeczny Sąd Apelacyjny zezwolił Boczkowskiemu na przywrócenie się w Gabinecie Ministrów. To decyzja sądu z 7 sierpnia. Co ją poprzedziło — pamiętają wszyscy. A preludium tego było niemal trzy i pół roku temu. Pamiętacie to show na żywo, przed kamerami telewizyjnymi? 25 marca 2015 roku wprost na posiedzeniu rządu funkcjonariusze organów ścigania zatrzymują kierownika Państwowej Służby ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Serhija Boczkowskiego (a to, w istocie, ranga ministra, członka rządu) oraz jego zastępcę Wasyla Stojeckiego. Odczytano im oskarżenia, założono kajdanki i wyprowadzono z sali. Wysokim urzędnikom zarzucono organizację korupcyjnego schematu przetargowego zakupu paliw i smarów po zawyżonych cenach. Jednak minęły dwa z okładem lata śledztwa i latem 2017 roku stało się wiadomo, że przynajmniej Boczkowskiego oskarża się o zupełnie inne epizody: wymuszanie pieniędzy od szefów jednostek terytorialnych DSNS z groźbą zwolnienia oraz roztrwonienie pieniędzy podczas zakupu wykrywaczy metali. Cóż, też poważne oskarżenia — łapownictwo, nadużycie stanowiska służbowego. A zaraz po zatrzymaniu Gabinet Ministrów swoją decyzją zwolnił Boczkowskiego ze stanowiska — za złamanie przysięgi urzędnika państwowego. Delikatna sytuacja. Z jednej strony urzędnik jest oskarżony o poważne przestępstwa, trwa śledztwo. Z drugiej — temu śledztwu nie widać końca, ciągnie się już 4. rok — typowy obraz dla naszej „walki z korupcją”. A ponieważ sprawy karne nie zostały zakończone wyrokiem sądu, oznacza to, zgodnie z prawem i Konstytucją, że człowieka nie można prawnie nazwać przestępcą. Za co więc zwalniać ze stanowiska? Adwokaci Boczkowskiego zaskarżyli w sądzie decyzję Gabinetu Ministrów o zwolnieniu Boczkowskiego. Nasze sądy się nie śpieszą. I mimo wszystko 26 kwietnia 2018 roku Okręgowy Sąd Administracyjny Kijowa uchylił zwolnienie Serhija Boczkowskiego ze stanowiska szefa DSNS. Jedna z motywacji — wniosek MSW o zwolnienie Boczkowskiego rząd rozpatrzył w sposób nienależyty. Następne działanie. Tutaj już i MSW, i DSNS, i ogólnie rząd składają apelację od tej decyzji sądu. I oto wspomniany wyżej ostatni werdykt sądu z 7 sierpnia, który zresztą również można zaskarżyć, więc ciąg dalszy nastąpi… Zatem Sąd Apelacyjny nie tylko poparł kwietniową decyzję Sądu Administracyjnego o przywróceniu Boczkowskiego na stanowisko, ale i doprecyzował, jaką rekompensatę ma mu wypłacić państwo. Oto decyzja: „Ściągnąć na korzyść Boczkowskiego z DSNS odpowiednie kwoty średniego zarobku za czas przymusowego przestoju od 25 marca 2015 roku do 26 kwietnia 2018 roku w wysokości 546 tysięcy 273 hrywny 72 kopiejki”. W kwietniu Sąd Administracyjny naliczył Boczkowskiemu „tylko” 463 583,48 hrywny, więc nowy sąd doliczył tak, że suma przekroczyła pół miliona. Wszystko jest prawnie poprawne: skoro orzeczono, że urzędnik został zwolniony nielegalnie, trzeba wypłacić mu nieotrzymaną pensję za ponad 3 lata. Zapewne wspomniane wysokie urzędy zaskarżą w nowym sądzie i tę ostatnią decyzję Sądu Apelacyjnego — zarówno w kwestii rekompensaty pieniężnej, jak i zwolnienia-przywrócenia Boczkowskiego na stanowisko. Nie na darmo przedstawiciele MSW oświadczyli w sądzie, że Boczkowski nadal przebywa w statusie oskarżonego z trzech artykułów Kodeksu karnego, wśród których jest otrzymanie łapówki. Na co sąd zareagował rozsądnie: powiedzmy, niech sobie przebywa, a wy prowadźcie śledztwo dalej. Już czwarty rok z rzędu… w okresie II wojny światowej. 2. Josyp Struciuk (1943 r.), prozaik ukraiński, autor powieści z historii ukraińskiej Chełmszczyzny. Naturalnie nasuwa się pytanie: czy miał prawo jakiś chłopak, który urodził się dwa miesiące później niż tragedia, która wydarzyła się w jego wsi, cokolwiek wspominać o niej? A ja przecież w tamtym czasie byłem znacznie starszy (ur. 1934 r.). Nie inaczej, jak polski pismak świadomie pomylił cyfry, by podważyć moje wspomnienia. O tym, że jestem tylko „autor powieści z historii ukraińskiej Chełmszczyzny”, przemilczę. Bo nie opłaca się wspominać o moim dorobku na temat chełmski. Ciekawe, że Strzelce to „do 1947 r. wieś ukraińska w powiecie chełmskim”, a dalej: „W dniu 26 maja 1943 r. polskie oddziały partyzanckie dokonały mordu zbiorowego na Ukraińcach zamieszkujących Strzelce. Ofiarami padło ok. 70-70 (może wystarczy jedna cyfra) osób. Ukraińcy zostali zmuszeni do ucieczki ze swej wsi do Ukraińskiej SRR w dniu 1 listopada 1944 r.”. Nasuwa się pytanie: to Ukraińcy wysiedleni byli w 1944 czy 1947 roku? Gdzież jest prawda? I to w 7 wierszach polskiej informacji tyle nieścisłości. I na koniec spójrzcie, co zostało z dawnych mieszkańców tej wsi na ich, wiekami zamieszkanych, terenach. Przed wami pozostałości cmentarza prawosławnego, bo we wsi katolickiego nie było. Te kilka rodzin murawiaków i Polaków chowało swoich w innej wsi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
