Strona · s. 3strona oryginału ↗
Przy pensji wynoszącej 1 milion 350 tysięcy — czy nie będą kraść?
Слово Просвіти, №33 за 2018 рік
Petro ANTONENKO
Głośne oświadczenie złożył kolejny „głośny” uczestnik sprawy karnej. To były szef Państwowej Służby Podatkowej Ukrainy Roman Nasirow, czyli główny podatkowiec państwa. Urodził się w 1979 roku w Czernihowie, piastował wiele znaczących stanowisk, był deputowanym Rady Najwyższej obecnej kadencji z Bloku Petra Poroszenki i zrzekł się mandatu w związku z powołaniem na stanowisko szefa DFS w maju 2015 roku. 2 marca 2017 roku Narodowe Biuro Antykorupcyjne zatrzymało Nasirowa, przedstawiając mu zarzut poważnej zbrodni. Jednak już po dwóch tygodniach wyszedł za kaucją w wysokości 100 milionów hrywien, którą wpłacili jego żona i teść. Z zajmowanego stanowiska Nasirow został zawieszony praktycznie od razu, jednak przez cały ten czas domaga się przywrócenia na nim i, rzecz jasna, odrzuca wszystkie zarzuty o popełnienie przestępstwa. A NABU oskarża Nasirowa o nadużycie władzy i stanowiska służbowego, co doprowadziło do strat w wysokości około 2 mld hrywien. Według danych śledztwa, na stanowisku szefa DFS podejmował on decyzje w interesie pozafrakcyjnego deputowanego Ołeksandra Onyszczenki, w sprawie którego prowadzone jest postępowanie w związku z podejrzeniem o machinacje z gazem. Tutaj śledztwo przebiegało szybciej niż w sprawie Boczkowskiego. Sprawę już przekazano do sądu. Ale na razie Nasirow jest prawnie nieskazany, wolnym obywatelem, dlatego ma także gwarantowane Konstytucją prawo do wolności słowa. Z czego też korzysta. Tymczasem Nasirow niedawno oświadczył, że również zastanawia się nad kandydowaniem na prezydenta Ukrainy w przyszłym roku. Oczywiście, jeśli go nie skażą. Albo odwrotnie — skażą, a potem uniewinnią: dość korzystna sytuacja do kandydowania u nas. I w ogóle — wrażenie, że na prezydenta będą kandydować wszyscy, komu tylko przyjdzie na to ochota. Ale teraz o czymś innym. Niedawno w eterze telekanału „112 Ukraina” Roman Nasirow przedstawił swój przepis na walkę z korupcją na Ukrainie. Mówiąc wprost — nie jest on nowy. Polega na podwyższeniu pensji urzędnikom, wtedy, jak mówi, nie będą kraść. Nowe są jedynie liczby podane przez Nasirowa. Po co już tu „drobnić” na jakieś jałmużny w wysokości 20 — 30 tysięcy hrywien. Nasirow oświadczył, że pensję deputowanym parlamentu trzeba ustalić w wysokości 20 — 30 tysięcy DOLARÓW, ministrom — 50 tysięcy, także dolarów. Przeliczmy to przy naszym kolejnym spadku wartości narodowej waluty — hrywny, gdy dolar na początku sierpnia kosztował już ponad 27 hrywien. Zatem 30 tysięcy dolarów to 810 tysięcy hrywien, 50 tysięcy to 1 milion 350 tysięcy hrywien. To szalone sumy w kraju, w którym zdecydowana większość obywateli znajduje się na granicy biedy albo i poniżej niej, gdzie nawet oficjalną pensję „malują” nam gdzieś na poziomie 7 tysięcy hrywien, przy czym około 80 procent obywateli nawet nie widzi takiej pensji. A nawet jeśli ktoś ją widzi, to porównajcie 7 tysięcy i 1 milion 350 tysięcy! A co najważniejsze — chodzi nawet nie o same sumy: 30 tysięcy hrywien będzie otrzymywał deputowany i minister, 300 tysięcy, milion czy 5 milionów. Rzecz w tym, że to całkowicie błędna filozofia — „Damy więcej, to nie będzie kraść”. To głupota potwierdzona wiekami i tysiącleciami. Tymczasem taka filozofia jest dość żywotna. Zaczynając od dawnych zebrań kołchozowych, gdzie zastraszeni chłopi często wybierali tego samego starego przewodniczącego kołchozu, dobrze wiedząc, że to złodziej. Rozumowali prymitywnie: „Ten już ukradł, a wybierzmy nowego — też zacznie kraść”. Ale nie ukradł! Natura ludzka jest taka, że żądza złodzieja jest bezgraniczna. Praktycznie nie zdarzyło się jeszcze, żeby złodziej powiedział: „Dość, na tym koniec, do środy będę kraść, a od czwartku zacznę uczciwie żyć”. Temu nie ma końca, a ludności po prostu czasem trudno wyobrazić sobie zachcianki złodziei, to, jak one rosną. Wydawałoby się, że już ukradł i na tamten świat nic ze sobą nie zabierze, myślą prostaczkowie. Ale złodziejowi ważny jest nie tamten, lecz ten świat. A prostaczkowie po prostu nie potrafią sobie wyobrazić, że złodziejowi zechce się pić coraz droższe szampany, a potem zechce kąpać swoje prostytutki w wannie z szampanem. I tak dalej… Gdy głowa państwa objęła urząd, miała jedną rezydencję służbową, potem dwie, trzy, a potem siedem. To o naszej ukraińskiej rzeczywistości, nie podając nazwisk. I o tym otwarcie mówiły środki przekazu. A nasz lud się dziwił — po co siedem rezydencji, po co tyle samolotów? Po co deputowanemu czy ministrowi zegarek na ręce za 50 tysięcy dolarów? Złodzieje, łapówkarze, urzędnicy na służbie państwowej przestają kraść zupełnie nie od podwyżek pensji, lecz od kary prawa, od nietolerancji społeczeństwa wobec złodziei. A nie od „smarowania” urzędników coraz większymi pieniędzmi kosztem tego samego narodu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
