Strona · s. 5strona oryginału ↗
Jaskrawy symbol epoki Pamięci Lewka Łukjanenki
Слово Просвіти, №34 за 2018 рік
Anatolij KOWALCZUK, członek Proświty z miasta Boryspol
Skazany za działalność patriotyczną na karę śmierci, 32-letni Łewko (nie morderca, nie zabójca, nie terrorysta, a spokojny, inteligentny, wysoko wykształcony człowiek!) 72 doby spędził w celi śmierci — ciemnym, ponurym, przypominającym grób kazamacie, w każdej chwili oczekując rozstrzelania. Ponad dwa miesiące przebywał w niezrozumiałym dla większości ludzi stanie psychoemocjonalnym, kiedy każda minuta, godzina i każdy dzień życia odbierane są jako ostatnie. Jednak władza komunistyczna, niespodziewanie demonstrując „wielki humanitaryzm” wobec młodego wykształconego Ukraińca, łaskawie oszczędziła go, uchylając wyrok śmierci (istnieje wersja, że za swojego rodaka wstawił się ówczesny prokurator generalny ZSRR Rudenko, również pochodzący z Czernihowszczyzny). Ale okupanci bali się wypuścić na wolność niezłomnego Ukraińca, dlatego nie uznali go za niewinnego, nie uniewinnili. Zamiast tego uczestnika działań wojennych w II wojnie światowej, prawnika z dyplomem wydziału prawa Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego na 15 lat wtrącono do obozu koncentracyjnego. Długie 27 lat — prawie jedną trzecią swojego życia — wycierpiał Ł. Łukjanenko w komunistycznych katowniach. I za co? Za niechęć bycia niewolnikiem i sługusem sowieckiego antyukraińskiego reżimu, za próbę w praktyce zrealizowania gwarantowanych ówczesną Konstytucją praw ludzkich i narodowych. W szczególności — prawa do wyjścia Ukrainy ze składu ZSRR. Czym drogi jest dla nas Łewko Łukjanenko, za co my, Ukraińcy, jesteśmy bezgranicznie wdzięczni jemu i wielu setkom jego towarzyszy broni, mężnym patriotom i obrońcom praw człowieka — byłym więźniom politycznym reżimu moskiewsko-komunistycznego, dlaczego jesteśmy z nich dumni? Przede wszystkim za to i dlatego, że ci ludzie wysoko podnieśli poprzeczkę wymagań moralnych wobec siebie i swojego otoczenia. Nie mogli i nie chcieli żyć w codziennym kłamstwie i obłudnej hipokryzji. Kryształowo czyste sumienie nie pozwalało im brać przykładu z posłusznie milczącej większości, stawać się bezkręgowymi konformistami, potulnymi sługusami wrogów i nosić maskę lojalności wobec znienawidzonych okupantów. Swoim uczciwym życiem, bezkompromisową walką o wolność Ojczyzny Ł. Łukjanenko i jego współpracownicy zademonstrowali światu: pomimo strasznego, długotrwałego niszczenia przez Moskwę ukraińskości, najlepsi przedstawiciele naszego narodu zawsze zachowywali (także i obecnie pielęgnują!) wolnego, niepokonanego, nigdy i przez nikogo niepokonanego kozacko-hajdamackiego heroicznego ducha. Pamiętajmy: właśnie dzięki potężnemu rewolucyjnemu duchowi, „który ciało rwie do boju, rwie za postęp, szczęście i wolność”, powstała Niepodległa Ukraina. Niestety, nasze Państwo obecnie wcale nie jest takie, o jakim marzyły pokolenia Ukraińców, o które walczyliśmy — zawzięcie, z natchnieniem i odważnie, z wielką wiarą we własną słuszność i triumfalne zwycięstwo, z pewnością w to, że władza i własność w Wolnej Ukrainie na zawsze przejdą w ręce naszego narodu, że dobro i prawda ostatecznie zwyciężą i na wieki wieków zapanują na ojczystej ziemi. Obecnie byłoby błędnie i niesprawiedliwie uważać Ł. Łukjanenkę oraz innych surowo ukaranych przez moskiewskich okupantów aktywnych uczestników ruchu oporu przeciwko władzy komunistycznej jedynie za niewinne ofiary represji politycznych. Akcent należy stawiać nie tylko i nie tyle i nie tak na ogromnym poświęceniu bojowników o Ukrainę, co na ich bezgranicznej, nieodpartej synowskiej miłości do ojczystego narodu, do świętej prawdy, dobra i sprawiedliwości. A także na rzadkim heroizmie, na wybitnych cechach wojownika. Na niezachwianej wierze w Boga, która zawsze dodaje sił i wspiera nawet w, wydawałoby się, beznadziejnej walce o świętą sprawę. Wielu uczestników walki o Wolną Ukrainę, wśród nich Ł. Łukjanenko, nie jedną dekadę wycierpiało w komunistycznych więzieniach. A niektórzy — wśród nich i Wasyl Stus — już nigdy więcej nie zobaczyli ojczystej Ukrainy. Bo nie zdołali przeżyć w zimnym, zgniłym klimacie dalekiej obczyzny, nie wytrzymali codziennych znęcań i upokorzeń ze strony administracji obozowej. Wszyscy, którzy osobiście znali Ł. Łukjanenkę, konstatujemy: długotrwała ciężka niewola, wieloletnie przymusowe oderwanie od Ojczyzny, izolacja od rodziny, niemożność komunikowania się z towarzyszami broni — ludźmi wysoko wykształconymi, kulturalnymi i humanitarnymi, którzy wyznawali ukraińskie i ogólnocywilizacyjne wartości moralne, nie doprowadziły do utraty przez niego wrodzonej ludzkości i dobroci, wiary w ostateczne zwycięstwo sprawiedliwości. Nie stwardniał duszą. Nie znienawidził tych, którzy łamali jego życie (swoich wrogów) i, jak prawdziwy chrześcijanin, nie pragnął zemsty. Bo rozumiał: właśnie oni, jego opętani kaci — to największe ofiary moskiewskiego komunofaszyzmu. Nawet na wolności byli ci zwyrodnialcy nikczemnymi tchórzami, podłymi, podłymi niewolnikami satanistycznego reżimu kremlowskiego. A on, ponad ćwierć wieku przebywając za drutem kolczastym, zawsze pozostawał duchowo wolny. Po wszystkich horrorach przeżytych w uwięzieniu, Ł. Łukjanenko już niczego i nikogo, poza Bogiem, się nie bał. Nigdy nie miał osobistej ochrony. Jako polityk i poseł, zawsze był z narodem, przy każdej okazji spotykał się z ludźmi, wysłuchiwał ich opinii i propozycji. Imponowały nam jego rozsądek i mądrość, życzliwość i delikatność, spokój w każdych okolicznościach. A także jasność myśli, niespieszność, argumentacja, zwięzłość i precyzja mowy. Nigdy się nie denerwował, na nikogo się nie gniewał i nie krzyczał. Nie używał zgniłych, wulgarnych słów. W odróżnieniu od wielu kolegów-polityków — częściowo grubiańskich, zimno-bezdusznymi, nieczułymi, niezrównoważonymi, obłudnymi i cynicznymi, był prawdziwym, a nie udawanym, najwyższej próby ukraińskim inteligentem, prawdziwym Europejczykiem. Jako mąż stanu, Ł. Łukjanenko był mądrzejszy i bardziej dalekowzroczny od większości kolegów. Nigdy nie wierzył obłudnej Moskwie, w odróżnieniu od niektórych nowo upieczonych „patriotów i patriotek”, gardził jej plugawymi kagiebowskimi przywódcami. Wskazywał na potrzebę zdecydowanego, szybkiego i ostatecznego wyjścia ze sfery wpływów politycznych Kremla. Dostrzegał wielkie niebezpieczeństwo w zależności ekonomicznej od Moskowszczyzny, w szczególności od jej nośników energii. Zawsze mówił i pisał: ideologiczna, informacyjna, kulturowo-duchowa i językowa ekspansja odwiecznego wroga — to bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego Ukrainy. Dlatego wzywał władzę do ochrony i rozwijania ukraińskiej kultury, odrodzenia narodowej kinematografii, ukrainizacji telewizji. Nalegał na wzmocnienie zdolności obronnych Ukrainy, uważał, że nasze dobrze wyposażone i zabezpieczone Siły Zbrojne muszą zawsze znajdować się w stałej gotowości bojowej do odparcia ataku potencjalnego agresora. Podkreślał: wektor cywilizacyjnego ruchu naszego państwa powinien być skierowany na Zachód, a strategicznym celem Ukrainy — wstąpienie do NATO i UE. Oburzał się tym, że władza jest zaśmiecona liczną moskiewską agenturą (minister obrony i szef SBU za władzy „regionałów” byli obywatelami Moskowii, a osobisty tłumacz urzędującego premiera i byłego prezydenta, niejaki Jeżow — czyżby potomek stalinowskiego komisarza NKWD? — moskiewskim szpiegiem). Niestety, wszyscy narcystyczni, zdemonizowani wielką władzą wysokiej rangi urzędnicy mają wspólną wadę: nigdy nie wsłuchują się w wnioski i rady niezależnych, mądrych (lepiej wykształconych, doświadczonych i większych patriotów niż oni sami) przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego. W szczególności o tym z bólem mówił także Bohdan Hawryłyszyn i inne szanowane osoby. Zamiast tego przywódcy całkowicie ufają swoim „analitykom” (nie wiadomo, z której kieszeni wyjętym). Smutne rezultaty nieudolnej polityki kadrowej i obrzydliwego mechanizmu podejmowania-
Nie dożywszy półtora miesiąca do dziewięćdziesiątej rocznicy, która przypada na 24 sierpnia — dzień 27. rocznicy Niepodległości Ukrainy, odszedł w zaświaty Łewko Łukjanenko — wyjątkowy Człowiek, Wielki Ukrainiec, Bohater Narodowy, który poświęcił swoje życie szlachetnemu celowi: pełnej poświęcenia, bezkompromisowej walce o państwową niepodległość Ojczyzny.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
