Strona · s. 10strona oryginału ↗
UCHWAŁA SEKCJI HUMANITARNEJ V ŚWIATOWEGO FORUM UKRAIŃCÓW
Слово Просвіти, №35 за 2011 рік
Język ukraiński — język największego rdzennego etnosu Ukrainy jest nieodłączną podstawową cechą jego tożsamości przez wiele stuleci. Pomimo trudnych warunków długich okresów bezpaństwowości narodu i jego terytorialnego rozbicia, język ukraiński zachował swoją samowystarczalność i ostatecznie stał się ważnym czynnikiem zjednoczenia ziem ukraińskich oraz przywrócenia sobornej niepodległości Ukrainy. Obecny rozwój językowy Ukrainy, nawet bez nadawania językowi rosyjskiemu statusu państwowego, jest potencjalnie niebezpieczny dla przyszłości języka ukraińskiego, a co za tym idzie, dla przyszłości narodu ukraińskiego i niepodległości państwowej Ukrainy. W związku z tym, że proces wypierania języka ukraińskiego jest sterowany i nabrał charakteru systemowego, państwo ukraińskie musi działać odpowiednio, podejmując zdecydowane kroki na rzecz wsparcia języka ukraińskiego jako języka narodu tytularnego i języka państwowego. W systemie priorytetów państwowych polityka językowa, ukierunkowana na utrwalenie języka państwowego w społeczeństwie, musi zajmować wiodące miejsce, ponieważ jej strategicznym zadaniem, obok gwarantowania praw językowych mniejszości narodowych, jest utrwalenie zgody społecznej i stabilności politycznej, zapewnienie jedności państwa i wzmocnienie ukraińskiej państwowości. Priorytetem polityki językowej Ukrainy jest utrwalenie i rozwój języka ukraińskiego — decydującego czynnika i głównej cechy tożsamości narodu ukraińskiego, który historycznie zamieszkuje terytorium Ukrainy, stanowi absolutną większość jej ludności, nadał oficjalną nazwę państwu i jest podstawowym, systemotwórczym składnikiem ukraińskiej państwowości. Państwowa polityka językowa powinna uniemożliwić przekształcenie Ukrainy z suwerennego państwa narodowego w zdenacjonalizowaną przestrzeń geograficzną, z granic której językami innych państw zostanie wyparty język ukraiński. Na Ukrainie jest jeden język państwowy (urzędowy) — ukraiński. Zgodnie z Konstytucją Ukrainy, ustawami Ukrainy oraz Decyzją Sądu Konstytucyjnego Ukrainy z dnia 14 grudnia 1999 r. nr 10-rp/99 w sprawie oficjalnej wykładni artykułu 10 Konstytucji Ukrainy, państwowość języka ukraińskiego jest nieodłącznym atrybutem ustroju konstytucyjnego państwa. Podstawą statusu języka ukraińskiego jako państwowego (urzędowego) jest samostanowienie państwowe narodu ukraińskiego. Znajomość języka państwowego oraz jego używanie przez osoby zajmujące stanowiska państwowe i służbowe w organach władzy państwowej oraz organach samorządu terytorialnego jest jednym z obowiązkowych warunków zajmowania odpowiednich stanowisk. Osoby, które nie spełniają tych warunków, muszą mieć świadomość, że ich własny wybór może mieć dla nich niekorzystne konsekwencje. Obywatele Ukrainy są zobowiązani do posługiwania się językiem ukraińskim jako językiem swojego obywatelstwa oraz używania go w sferach komunikacji publicznej. A państwo powinno wszelkimi sposobami temu sprzyjać. Znajomość języka ukraińskiego jest niezbędnym warunkiem nabycia obywatelstwa Ukrainy. Przy tym każdy obywatel Ukrainy jest wolny w wyborze języka lub języków w komunikacji prywatnej. Funkcjonowanie języka ukraińskiego jako państwowego (urzędowego) oraz jego wsparcie państwowe jako języka narodu tytularnego musi łączyć się z uważnym stosunkiem do języków mniejszości narodowych, które historycznie zamieszkują w granicach Ukrainy, oraz zapewnieniem ochrony praw językowych osób należących do takich mniejszości. I to nie tylko rosyjskiej mniejszości narodowej. Gwarantowanie swobodnego rozwoju, używania i ochrony języków mniejszości narodowych odbywa się zgodnie z Konstytucją Ukrainy i ustawami Ukrainy z uwzględnieniem stanu każdego z nich oraz realnych możliwości państwa. Mykoła Nesterczuk, Pawło Mowczan, Iwan Zajeć, Dmytro Łomaczuk
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
