Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

JUBILEUSZ ZAŁOŻYCIELA I WYDAWCY «MAJDANU SWOBODY»

Слово Просвіти, №35 за 2011 рік

Mykoła STEPANENKO, doktor nauk filologicznych, profesor, członek NSPU, NSJU, laureat nagrody imienia Iwana Ohijenki, Ołesia Honczara. Utalentowany dziennikarz, poeta Ołeksandr Tarasenko. Często złe strzały dosięgają tego nieprzeciętnego łubieńca. A wszystko dlatego, że za odważne i prawdziwe słowo zawsze była nadmiernie wysoka cena. Nie wszyscy, którzy o nie walczyli, wytrwali do końca, zdarzało się, łamali się, przechodzili na drugą stronę barykad i strzelali do swoich dawnych współmyślicieli. To ostatnie w żadnym wypadku nie dotyczy Ołeksandra Wasylowycza, bo ma on sumienie jak czysty kryształ, bo „łaski… u losu nie prosił”. Ten „hłobyńsko-łubieński szaleniec”, z wdzięcznością przyjmując darowany przez Boga, matkę i ojczystą ziemię talent, pewnie i twardo szedł „od ojcowskiego progu przez całe ziemskie piękno” do upragnionych marzeń — i osiągnął, co chciał. Nie zatrzymał się na osiągniętym, toruje swoją — to ciernistą, to główną drogę dalej, pokonując przeszkody, ofiarując się. Droga niełatwa przypadła temu połtawianinowi: głodne i chłodne powojenne dzieciństwo, półsieroctwo. Pracować zaczął w czternastym roku życia w rodzinnym kołchozie, ukończył zaocznie miejscową szkołę średnią, odbył służbę wojskową na Żytomierszczyźnie. Pragnął zostać studentem wydziału dziennikarstwa Lwowskiej Wyższej Szkoły Wojskowo-Politycznej, lecz nie było mu dane: „Po odpowiednim zbadaniu przez organy biografii moich bliskich — opowiada Ołeksandr Wasylowycz — zrozumiałem, że moje dążenia są daremne”. Byłemu wieloletniemu dyrektorowi Domu Kultury, aktywnemu żołnierzowi kultury przyszło się dobrze napracować, aby „z woli Boga przez splątane życie” wyjść na szerokie przestrzenie dziennikarskie, zostać redaktorem pierwszej demokratycznej gazety na Łubieńszczyźnie „Pokłyk”, w 2005 roku założyć obwodowe ogólnopolityczne i literacko-artystyczne czasopismo „Majdan SWOBODY”. Życiowe credo Ołeksandra Tarasenki, tego niestrudzonego pracownika kultury — „Działalnością dziennikarską zajmować się, dopóki nie przygaśnie rozum i starczy zdrowia”. Każda z jego twórczych płaszczyzn — dziennikarstwo, poezja, działalność społeczna — jest oryginalna, ciekawa, oświetlona mądrością, obfita w osiągnięcia. Ten mistrz pióra nieśmiało wynosi pod sąd ludzki swoje artystyczne słowo, filigranowo obrabia strofę, szlifuje wers, dba o wykwintność poezji, uświadamiając sobie, że ma ona poruszyć duszę nawet najbardziej zatwardziałego człowieka. Według twierdzenia połtawskiego pisarza Anatolija Pachomowa, literacki świat Ołeksandra Tarasenki utkany jest z bolesnych odzewów na współczesne problemy społeczne: „…o nim napiszą cały tom badań, bo natura ciekawa, nieprzeciętna, postać znana, pióro — żelazne, oksydowane. Bo właśnie takich kronikarzy będą studiować potomni”. „Dużo patosu w słowach” — powiecie. Możliwe, ale i wielka prawda jest w tym szczerym wyznaniu kolegi i przyjaciela. One nie są komplementem na poważny, 65-letni jubileusz, który Ołeksandr Wasylowycz świętował w dzień św. Franciszka — 27 sierpnia, one są obiektywnym i zasłużonym docenieniem tego, co zdobyto przez niełatwe dla artysty półwiecze. Jeśli chodzi o dorobek publicystyczny Ołeksandra Tarasenki, to jest on szczodry na gorzką prawdę, która nie smakuje możnym tego świata, na wskroś naładowany ideą narodową, współbrzmiący z minionymi wydarzeniami, z tymi, które dzieją się obecnie. Ołeksandr Wasylowycz trzyma w tajemnicy, że od 1996 roku prowadzi dziennik. Nawet pobieżne — kątem oka, z autorskich rąk — zapoznanie się z diariuszem przekonuje, że Ołeksandr Wasylowycz utrwalił ważne epizody z życia szczodrego na talenty, otulonego jakąś szczególną duchową aurą łubieńskiego kraju. Postawa obywatelska Ołeksandra Tarasenki jest nierozerwalna z nurtem życia na Ukrainie, której w pełni się oddał, którą żyje i za którą gotów jest „duszę stracić”. Jubilat nie czeka na wysokie nagrody, nie lubi hołdów, oficjalnych uczt. Wiemy, że delikatnym, żarliwym, jasnym słowem w dniu urodzin do niego, osrebrzonego siwizną, obdarzonego wielkim życiowym doświadczeniem, wydobytym z głębi ludu, zmęczonego codziennymi troskami, ale pełnego woli, twardego w zamiarach, odezwało się wielu ludzi, którym oświetlił drogę, podarował chwile pięknego obcowania, których oczarował swoją świeżą i bogatą w przemyślenia liryką, zauroczył soczystą publicystyką. Zamiarów Ołeksandr Wasylowycz ma bardzo wiele. Niech więc się spełnią, a przed nim będą jeszcze poważniejsze daty. Wasi przyjaciele, koledzy, zwolennicy i wielbiciele, wielce szanowny Mistrzu, czekają na nowe twórcze osiągnięcia i zwycięstwa.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn