Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

GETTO DLA OPOZYCJI

Слово Просвіти, №35 за 2011 рік

Lubow Hołota Mosty, węzły komunikacyjne, drogi, przychodnia, centrum muzealne… Co by nie mówić, władza przygotowywała się do 20-lecia Niepodległości czynem. I słowem również: i o narodowym pragmatyzmie, i o interesach narodowych oraz europejskim wyborze. Więc w Pałacu „Ukraina” „w jednej rodzinie przy stole” zgodnie i z rozczuleniem wtórowali ci, którzy w 2004 roku woleli, co najmniej, jej, majdanowej, nie słyszeć. W końcu i scenariusz tegorocznego świąteczno-państwowego widowiska mało czym różnił się od sprzed dwóch lat, narodowo-demokratycznego: prawie ci sami wykonawcy, te same pieśni i kadry filmowe na tle sceny. Chyba tylko kadry na sali siedziały inne, ale przecież to oni budują nowy kraj. I święto flagi państwowej było uroczyste jak nigdy. I wspólna modlitwa hierarchów wszystkich wyznań odbyła się na Włodzimierskiej Górce. I naród w zeszłą środę oczekiwał zwykłego wystawnego koncertu i jasnego fajerwerku na Chreszczatyku, dziękując naturze za piękne sierpniowe dzień i wieczór. Prawda, opozycję od Chreszczatyka odłączono — wyparto na zwykłe miejsce, do Szewczenki. Nawiasem mówiąc, 19-lecie niepodległej Ukrainy rozbita opozycja obchodziła właśnie tam, prawie w tym samym składzie. Liderzy w wyszywankach stali na schodach, niezawodnie osłonięci z tyłu kamiennie surowym Tarasem Hryhorowyczem i czekali na swoją kolej, by wygłosić polityczne wezwania swoich partii politycznych i grup. Ponieważ Julia Tymoszenko w zeszłym roku mówiła najdłużej, najbardziej uzasadnienie i najodważniej, liderzy innych opozycji opuścili schody i rozeszli się po Kijowie: kto na Podół, kto na Chreszczatyk, kto jeszcze gdzieś, rozwijając swoje partyjne sztandary… 23 sierpnia bieżącego roku, po raz dwunasty odmawiając byłej premier możliwości opuszczenia Łukianowskiego więzienia, sędzia Kiriejew zabezpieczył władzę przed jej ostrymi inwektywami i dopomógł „Zjednoczonej Opozycji” — do pomnika Tarasa Szewczenki pospieszyła znaczna część ludzi, którzy przejmują się losem Julii Wołodymyriwny i są gotowi wesprzeć tych, którzy żądają zaprzestania politycznych prześladowań niezgadzających się z działaniami obecnej władzy. Podopieczni świeżo upieczonego generała-pułkownika Mohylowa, całkowicie lojalni wobec grupy rekrutów byłego deputowanego-regionalisty Kałasznikowa, którzy od samego rana ogłuszali świąteczny Chreszczatyk decybelami i machali zza swojego dwumetrowego kordonu dwiema dziesiątkami flag wątpliwej symboliki, byli nieprzejednani wobec obcych na święcie władzy: około dziewiątej rano zatrzymywali grupy ludzi z flagami narodowymi na początku ulicy Hruszewskiego oraz przy „Ukraińskim Domu”, zablokowali przejazd bulwarem Szewczenki i inne dojazdy do pomnika Tarasa, wystawili tymczasowe metalowe bariery i ogrodzenia oraz częstokół żołnierzy porządku publicznego w żelaznych hełmach. Na kijowskich drogach aktywnie pracowała drogówka, wyłapując „opozycjonistów”… Do tysięcy, które zebrały się w skwerze Szewczenki, nie dołączyły jeszcze tysiące ludzi, którzy, mając za plecami dwudziestoletnią praktykę udziału w manifestacjach, na razie nie znajdują wśród liderów opozycji tych, którzy naprawdę mogą „zaproponować jednoczącą ideę, stać się mobilizującą siłą”, jak wyraził się jeden z młodych deputowanych ludowych. Wydaje się, że i reżim władzy już przywykł do wyliczania swoich małych i wielkich grzechów z ust przeciwników i na pamięć zna listę trybunów i wodzów, więc nie ma nic przeciwko stworzeniu politycznego getta przy pomniku Szewczenki czy gdzie indziej dla swoich oponentów. Zeszłoroczny Dzień Niepodległości i wiec opozycji przy Szewczence oraz pochód Chreszczatykiem były świadectwem takiej „lojalności”. W tegorocznym zaś 24 sierpnia, jak tylko wybrzmiało wezwanie „iść do władzy”, rozbłysła nowa metodyka „pracy z opozycją” — naprzeciw kolumnie manifestantów rzucili się i milicja, i „Berkut”, którzy, oczywiście, „ucierpieli” od uczestników wiecu, wśród których było niemało osób starszych. Starcia, które demonstrują obecnie na paskach informacyjnych telewizji, czymś bardzo przypominają wydarzenia przy administracji Kuczmy w marcowe dni akcji „Ukraina bez Kuczmy”, w wyniku której dziesiątki młodych ludzi otrzymały różne wyroki więzienia. Pomnożywszy rozpędzenie opozycjonistów na ulicy Włodzimierskiej w Kijowie przez zakaz akcji ulicznych w Odessie, Dniepropietrowsku, Charkowie, Równem, Doniecku, obywatel wyciągnie słuszne wnioski, że regionalna władza boi się zjednoczonej opozycji i agresywnie odpowie na wszelkie akcje protestacyjne, tłumacząc swoją agresję takimi nieskomplikowanymi argumentami, jak: „Oni chcieli zepsuć nam święto” czy „Oni przeszkadzają nam”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn