Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Postanowiłem trochę dorobić…

Слово Просвіти, №36 за 2017 рік

Przeczytałem w „Słowie Proświty” (nr 32 z 2017 r.) artykuł Je. Hołybarda dotyczący dyskryminacji emerytalnej i postanowiłem zareagować, bo i mnie spotkały podobne problemy. Rzecz w tym, że mając nędzną emeryturę, postanowiłem trochę dorobić: zająłem się przedsiębiorczością w zakresie świadczenia usług prawnych… Minęły 3-4 miesiące, usług nie zdążyłem świadczyć, jeszcze ani grosza nie zarobiłem, ale przychodząc po emeryturę, nie doliczyłem się 340 hrywien. W funduszu emerytalnym wyjaśniono mi, że 340 hrywien będą potrącać przez cztery miesiące tytułem nadpłaty za czas mojego przebywania jako „przedsiębiorca”. Potrącono już 1050 hrywien i jeszcze około 500 będą potrącać z mojej nędznej emerytury w wysokości 1940 hrywien. Oprócz tego pozbawiono mnie również indeksacji. Przyczyna, dla której postanowiłem w ten sposób „zarobić”, wyjaśniona jest w moim liście-odpowiedzi do Premiera Ukrainy pana Wołodymyra Hrojsmana. Zynowij HAJECKIJ, mikrorajon Lisewyczi w rejonie Pustomyty obwodu lwowskiego. „Szanowny Panie Premierze, przeczytałem Pana apel dotyczący reformy emerytalnej. Oczywiście, mógłby Pan nie zwracać się do milionów naszych obywateli, wszak i bez pisemnych apeli słyszymy, wiemy, jak o nas w Radzie Najwyższej Ukrainy, Gabinecie Ministrów dbają, martwią się, współczują nam. Przez swoje 76 lat nasłuchałem się niemało obietnic, wezwań, haseł, napatrzyłem się na reformy, radykalne zmiany o „poprawie już jutro”. Były w moim życiu i optymalizacje, i likwidacje, intensyfikacje, a nawet chemizacje i jeszcze różnorodne reformacje, które zdaniem przywódców miały doprowadzić nas do prawdziwego i ostatecznego komunizmu już w 1980 roku… Teraz oto — uwspółcześnienie. Przez długie lata przywykłem do tych obietnic i odnosiłem się do tego jeśli nie z niedowierzaniem, to z pełnym sceptycyzmem. Z doświadczenia nie raz przekonywałem się, że wszystkie te reformy nie tylko nie odbywały się w interesie przeciętnych obywateli, nie tylko nie poprawiały ich życia, ale kładły się na nich ciężkim brzemieniem. Dlatego nie czekałem na mannę z nieba. Starałem się dawać sobie radę: zdobywałem wykształcenie (mam średnie techniczne i wyższe humanistyczne), pracowałem (i jako ślusarz, i jako mistrz wagonowy, i jako nauczyciel (mam wyższą kategorię „Nauczyciel-metodyk”, odznaka „Doskonały pracownik oświaty”), i jako urzędnik państwowy (mam 8 rangę, 30 lat pracy jako urzędnik na stanowiskach zastępcy przewodniczącego Rejonowej Administracji Państwowej, naczelnika wydziału organizacyjno-kadrowego RAP) i 3 lata oddałem „zaszczytnemu obowiązkowi” — armii… Ogólny staż pracy — 50 lat. Na początku lat 90., będąc deputowanym rady obwodowej, przeszedłem do służby państwowej z twardym zamiarem zdobywania Niepodległości Ukrainy, rozbudowywania państwa. Na pensję nie zwracaliśmy uwagi (otrzymywaliśmy w latach 1991-1999 w granicach 45-60 dolarów), bo wstyd nam było myśleć o sprawach merkantylnych, kiedy przed nami stał najwyższy cel — Niepodległe państwo ukraińskie. Prawda, Ustawa Ukrainy „O służbie państwowej” przewidywała wiele ulg i preferencji oraz „godną człowieka pensję i emeryturę” w przyszłości… Ale „obiecywał pan kożuch, a słowo jego ciepłe”. Normę ustawy o przejściu na emeryturę po osiągnięciu wieku emerytalnego sumiennie wypełniłem co do godziny, tak jak i innych norm przestrzegałem: nie miałem dodatkowego zarobku, choć trudności finansowe były wielkie, nie pretendowałem do działki ziemi (bo urzędnikowi „nie wypada”), nie żądałem, jak to pozwalała Ustawa, bezpłatnego leczenia, skierowań do sanatoriów itp., bo państwo i tak ledwo wiązało koniec z końcem. Przeszedłem na emeryturę przy pensji 150 hrywien, nie przejmowałem się… Ale sceptyk z natury, z jakiegoś powodu zacząłem wierzyć, że z czasem emeryturę przeliczą razem z podwyżką pensji urzędników państwowych, jak to było przewidziane w Ustawie. I doczekałem się. Już niby własna ukraińska władza (RNU wraz z Gabinetem Ministrów) w 2015 r. wiarołomnie anulowała normę, według której byłym urzędnikom mieli przeliczyć emeryturę w związku z podwyżką pensji urzędnikom. Obecnie urzędnik, który zajmuje stanowisko, z którego przeszedłem na emeryturę, otrzymuje 8 tysięcy hrywien, a ja — 1940 hrywien emerytury. Jeszcze przed uchwaleniem tej wiarołomnej Ustawy byłem na przyjęciu u deputowanego B. Dubnewycza w tej sprawie. — A czym Pan jest lepszy od dojarki? — czy to zapytał, czy to stwierdził deputowany. Rzeczywiście — niczym. Ale i nie gorszy. Emeryturę mamy prawie jednakową, ale dojarka, w odróżnieniu ode mnie, ma 5-6 ha działki ziemi, całe życie gospodarstwo udzielało jej dodatkowej pomocy w sprzęcie, produktami, no i praca nie jest ponadnormatywna, nie mówię o mierze odpowiedzialności. Ale ocena u deputowanych, jak widzimy, na te pytania jest bardzo specyficzna. Długi czas myślało się: trzeba cierpieć, nie skarżyć się, kraj przecież to w kryzysie, to w innej biedzie. A tu jeszcze wiarołomna wojna, narzucona przez okrutnego agresora, gdzie tu myśleć o swoim „ja” — Ukraina w niebezpieczeństwie. Dopóki nie zobaczyłem, jak na tej biedzie, trudnościach naszych, na tej wojnie zbijają kapitały, podnoszą sobie niebotyczne pensje (rozpiętość między pensją a niższą emeryturą i wyższą sięga nie dziesiątki, a setki razy). Zaczyna brać wstyd za takich rządzących, którzy doprowadzili Ukrainę do takiego stanu. Piszecie, przedstawiając jako wielką preferencję, że zostanie zniesiony 15% podatek od emerytur pracujących emerytów. I to demonstruje się jako wielkie osiągnięcie reformy. Ale jak rozwiązać problem z zatrudnieniem młodzieży, młodych specjalistów, którzy zmuszeni są szukać zarobku poza granicami swojego kraju? Nie wierzę i w sprawiedliwe „uwspółcześnienie” emerytur. Przez ostatnie 15 lat ponad 40 razy przeglądano emerytury (w tym i pensje), choć na nędzę, ale one dziwnym trafem cały czas omijały urzędników niższego szczebla — od szeregowego do naczelnika wydziału). Nie wierzę i w to, że „priorytetem obecnej władzy jest jakość życia Ukraińców” (prawda, należałoby doprecyzować, jakich Ukraińców macie na myśli). Wiecie, może Pan w wielu kwestiach i ma rację, i mówi prawdę, ale przez długie lata przestałem już wierzyć w jakiekolwiek obietnice. Dlatego postanowiłem walczyć po swojemu. Na początek zwrócę się o sprawiedliwość do sądu. Żeby stworzyć precedens — początku walki o sprawiedliwość i praworządność, które władza stale narusza. Ale z doświadczenia wiedząc, jakie u nas sądy są „sprawiedliwe”, z góry wiem, że przegram. Mimo wszystko to mnie nie zatrzyma. Są jeszcze Europejskie Trybunały i wreszcie ostateczny Sąd Boży, przed którym staniemy wszyscy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn