Strona · s. 8strona oryginału ↗
Polowanie na anioła
Слово Просвіти, №36 за 2017 рік
Wspomnij młodą ukochaną — Matkę swoją wspomnij, Tarasie... I życie wyłania się z mgły — Słowo i sława, a nie gra w klasykę. Wracaj! Ty dzisiaj musisz Słowo prawdy mówić w istocie. Dzikie gęsi na niebie. Dzikie gęsi. A domowe — płaczą nad Wysuniem... *** Soborna ulica, gdzie surowe Architektoniczne cuda. Boginie południa długonogie. A stawropigia — gaśnie. To — Mikołajów, nie Odessa. Dlatego ty, kruszynko, raduj się, Że nie w Paryżu nasza msza, W każdym losie młodym. I ja nie wierzyłem, że mija Życie wulkaniczne, młode. Lewant z morza dolatuje, A nord dzisiaj wciąż nie nadchodzi. Lecz ta odświętna ta Soborna, Montmartre południowy — jak mara. Wiolonczela albo waltornia, I ty w sandałach sama. Przejdź sama na bosą nogę — Ja i negliż ci wybaczę. Tam prysznic Charcota, i dzięki Bogu, I my doczekamy się deszczu! * * * Na dalekiej wyspie, na Cyprze, Biała willa, morze, szapito. Nuty te zapomniane na pulpicie, Lecz po nich nie zagra nikt. Na dalekiej wyspie, na Krecie, Ty mi przywidziałaś się na chwilę. Więc za co ty, najlepsza na świecie, Tak i nie dałaś Tezeuszowi nici? I komu teraz do Minotaura? Kto teraz w śmierci pierwszy gość? Ale wszystko, co trzeba wiedzieć jutro, Nam egejska fala opowie. *** Na piedestały strąconych bogów Nie stawiajcie znowu idoli, dopóki Na przestrzeni łąk i brzegów — Nowe transzeje i nowe okopy. U idoli — tylko fantomowy blask, A blask niegasnącej lampy — Nie skradziony grobowy obelisk. ... Czwarty rok wojny i kanonady... *** Miłość swoje wzniesie świątynie! Krzyżozdejmowacze w miłości Twarzą w dół padną. Ale, żywi, Wy nie przychodźcie z darami, Aby nie stał wasz храм we krwi Świętą Świątynią-na-Krwi. Ale w czasy gorzkie i groźne My przysięgamy Ojczyźnie, Gdzie połowiecko-sołowieckim Nas nie kupić skrycie. My i po śmierci jesteśmy u matuli, Jak te Wesołe Bokowenki, I w piekle śmierci dla nas nie ma! Ciche polowanie rymaik Polowanie na prawdziwki... Płaczą anioły ponad dachami. I bogini, którąś kochał, Dziś pachnie cudzymi perfumami. Dziś pachnie cudzymi wargami, Tak że klon z żalu zdrewniał. Cóż począć mi z grzybami Pod krzyżami ojcowskich grobów? I co z nami stanie się dalej? Czy stanie się bliska kiedyś obczyzna? W jesiennym grzybowym smutku Tylko moja macierzyzna jedna. Ale wszystko to — artystyczne detale, Wodzi nas po lasach szatan! Gdzież niebieskie moje polowanie, Bezgrzmotność świętego Eliasza? Ale ciche idzie polowanie, Polowanie idzie na ziemi. Polowanie na prawdziwka... Ale i świtę jego zabierzemy! Niewielki, wy wiecie, błąd Być w lesie wielkim carem. Od kół i fartownej gumy Pachnie w lesie, aż krzywi się las. Ale i pachną grzeszne perfumy, Aż krzyczą, jak grzyby spod kół. Trzeci miesiąc w lesie szaleję, Przechodzę z galopu w karierę. A niesie mi wiatr z Donbasu Duch zagubionych dusz i karierę. A gdzieś wieść o szarym wilku, Leśniczówka prosta. Leśna ta ścieżka pożółkła Oraz twoje, jeszcze niewinne usta... Monument Szkic do pomnika Wojownika ATO Monumentem z napisem 200 On będzie stał sztywno, jak strażnik. Gdzie południowa rozpalona plaża, Ja spotkałem go w rodzinnym mieście, A pomyślałem, że wszystko to — miraż. I platany szumią ognistoliście, Ukrywszy jego kamuflaż. I kewlarowy hełm, i buty, Koncentryczna figurka na sercu... Ktoś ty? Anioł ze strefy ATO? A ciebie nie spotyka nikt. I wydaje się, tylko z kamuflażu Dwoje u anioła skrzydeł na plecach, A jeszcze wczoraj on był na wojnie, Armię gromił z okopika wrogą. Czyżbyś przywidział się mnie? W stepie, gdzie Sawur, gdzie mogiła, Czarnym aniołem kracze kruk. I nie ma u anioła rąk, I za plecami złożone skrzydła. Czy przyleciał z rejsu “em-ejcz” — Gdzież u anioła tarcza jego i miecz? Wyrastają w martwej dolinie Metalowe kapusta i melony, A pod jesień do domu przylecisz — Odezwie się trwoga, jak nóż. I zapłacze, jak spotkanie ostatnie, Chwila pożegnania, niczym polowanie, Nieoczekiwana chwila po wojnie, Biedny anioł na białym koniu. Ochrzcij się chorejem i jambem, Niech hosanną biją świerszcze. Powraca on z wojny, Niech bez rąk, ale ze skrzydłami anioł. Załadowali z napisem 200 W poczarnym trumnie wagon. Pogorzałe drzewa bez liści, Upadł cień na zaschnięty trawnik. A melodia płynie smutna... I wtedy, jak ucichnie wojna, Wspomnimy ten cień niezapomniany W wybuchach nie bitwy — salutu... Kobieta-anioł nad nami — jedna!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
