Strona · s. 8strona oryginału ↗
Dmytro Kremiń
Слово Просвіти, №36 за 2017 рік
Rzeka Heraklita
Tu stałem. Pod nami płynęła rzeka,
szalona fala biła o kamienie.
Grzmiało niebo grzmotem samolotu.
Płynęły wieki, narody, pokolenia.
Płynęła trawa jak zielony jedwab,
obcej wiary sztandar nieśmiertelny...
I wtedy podszedł jakiś włóczęga
z sztalugą, na której był namalowany ten pejzaż.
— Do tej rzeki dwa razy nie wejdziesz.
Do tej rzeki nie wejdziesz i raz.
Przenieś zabłąkane światy
Fantazją w mezozoiczną fazę.
Tam kamień filozoficzny na górze,
a tam i kozacki krzyż na mogile.
Niech ci zalśnią ołtarze
cerkwi kozackich, kamienie Mygiji.
Twoja droga, twój szlak i lot
i ta ziemia kozacka pospolita.
Ale dopóki jest Mygija, Heraklit
stoi tam, gdzie rzeka Heraklita.
Błogosławiona mowa mędrca,
ale i wieczność, i ziemia, i marzenie,
nie tylko ta rzeka szybkoprzemijająca,
ale i sztaluga artysty Andrija.
Nie ma go między nami tyle lat,
ale jest, choć go nie ma,
i pędzi strumień, i płacze Heraklit,
i ja bym zapłakał, że życie przemija.
Ale dziś płakać nie warto,
a warto żyć, jak żyją ludzie.
Kiedyś tu był kozacki Buzki Hard.
Minęły stulecia, czy on jeszcze będzie?
Czy z krańca w kraniec zamigoczą ognie,
pomkną białe jachty do portu lata...
Ale wtedy Andrijowi i mnie
wszystko już będzie jak w rzece Heraklita!
Bocian
Nie sądźmy tego ptaka surowo,
obrażać przyrodę to grzech.
Podobny jest do wiejskiego świętego
w śnieżnobiałych swoich szatach.
A gdy na skoszonej łące
białe skrzydła wzniosą się w apogeum,
to wrócą do nas jeszcze przyjaciele,
a w chatach przybędzie dzieci.
A naprawdę nie ma nikogo,
ani dzieci, ani ludzi, ani wsi...
Tylko bocian z obliczem świętego,
tylko łódź płynie bez wiosła.
Czy zaszły śniegi zeszłoroczne,
gdzie spotykaliśmy się z tobą?
A śniegi to nieścięte wiśnie?
Na pożegnanie ich objąć...
Pastorała
Kiedy już pójdziemy dawnymi ścieżkami,
gdzie śpiew dzieciństwa i wieczorny dzwon?
A my jakby wciąż pastuszkami
na wietrze czarnych przemian.
Już we snach poszłabym w dalekie góry,
lecz dziś i sny płoną w ogniu.
Działa biją. Warczą obce silniki.
A jak mi schować się we wspomnieniu?
Kromka chleba kukurydzianego, kawałek słoniny, butelka mleka... Jeszcze wysoka dziadkowa koliba, jeszcze rzeka z urocziszczem Rika.
To wszystko dzieciństwo, to cała nauka, zapisana w pamięci na zawsze...
I płaczesz ty, bo ta gorzka nauka ze świerkowego gaju i królewskiego buka, to niagary czystej wody. I ja z kosą idę na Jasenową, a brat Michał idzie na Lubliannę. A brat Iwan...
Kiedy znów zobaczę sióstr, braci, i wspomnę krewnych swoich ojców? Z rodu pierworodnego stulecie tu żyje moja rodzina. I ja pośród kozackiego ludu siodłam tu konia w kitkach.
Te jagody, tych ziół słodka mowa, wysokie góry w mgiełce, śpiew dolin. I cichy płacz porąbanych jodeł. A dzwon huczy o tym, że z Temetiowa nie wrócił dotąd ani jeden...
Zaginęła ustawa, którą Wasylowi trzeba dla kozaka, tylko przekazać ustawę carycy... Kino lubię. I Gogola lubię. Wśród diabłów getmańską ustawę łowię. Lecz gdzież teraz prorocy i jasnowidze? Oblegli rzeki znani karczmarze, nowi hetmani, a zdawali się sterniczymi. I wiedźma na starym kominie — sekrety siczowe widzi jej w karczmie. I Basawriuk, starszy od starszyzny, i żarliwa krew pułkownika Daniła... A ustawa przepadła. Tylko marsz, i wojna trwa tam, gdzie Sawur-mohyła...
Synowi na pamiątkę
Nabrzeżna ulica w Kazance, numer 209 nad Wysuniem... Pisałem do ciebie wcześnie rano, komputer mam przy samej prawicy.
Minęły — muzyka i tańce, ale ja żyję, a nie istnieję.
Jak odchodzą nasze młode lata, coraz częściej nie lata, lecz daty...
My sami lubiliśmy na trybunie czytać wiersze o przyszłości.
W porywie szczęścia i miłości znałem czasy opalne i szczęśliwe, a życie postawiłem na kartę — dla szczęścia, sukcesu i fartu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
