Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Dmytro Kremiń

Слово Просвіти, №36 за 2017 рік

Rzeka Heraklita Tu stałem. Pod nami płynęła rzeka, szalona fala biła o kamienie. Grzmiało niebo grzmotem samolotu. Płynęły wieki, narody, pokolenia. Płynęła trawa jak zielony jedwab, obcej wiary sztandar nieśmiertelny... I wtedy podszedł jakiś włóczęga z sztalugą, na której był namalowany ten pejzaż. — Do tej rzeki dwa razy nie wejdziesz. Do tej rzeki nie wejdziesz i raz. Przenieś zabłąkane światy Fantazją w mezozoiczną fazę. Tam kamień filozoficzny na górze, a tam i kozacki krzyż na mogile. Niech ci zalśnią ołtarze cerkwi kozackich, kamienie Mygiji. Twoja droga, twój szlak i lot i ta ziemia kozacka pospolita. Ale dopóki jest Mygija, Heraklit stoi tam, gdzie rzeka Heraklita. Błogosławiona mowa mędrca, ale i wieczność, i ziemia, i marzenie, nie tylko ta rzeka szybkoprzemijająca, ale i sztaluga artysty Andrija. Nie ma go między nami tyle lat, ale jest, choć go nie ma, i pędzi strumień, i płacze Heraklit, i ja bym zapłakał, że życie przemija. Ale dziś płakać nie warto, a warto żyć, jak żyją ludzie. Kiedyś tu był kozacki Buzki Hard. Minęły stulecia, czy on jeszcze będzie? Czy z krańca w kraniec zamigoczą ognie, pomkną białe jachty do portu lata... Ale wtedy Andrijowi i mnie wszystko już będzie jak w rzece Heraklita! Bocian Nie sądźmy tego ptaka surowo, obrażać przyrodę to grzech. Podobny jest do wiejskiego świętego w śnieżnobiałych swoich szatach. A gdy na skoszonej łące białe skrzydła wzniosą się w apogeum, to wrócą do nas jeszcze przyjaciele, a w chatach przybędzie dzieci. A naprawdę nie ma nikogo, ani dzieci, ani ludzi, ani wsi... Tylko bocian z obliczem świętego, tylko łódź płynie bez wiosła. Czy zaszły śniegi zeszłoroczne, gdzie spotykaliśmy się z tobą? A śniegi to nieścięte wiśnie? Na pożegnanie ich objąć... Pastorała Kiedy już pójdziemy dawnymi ścieżkami, gdzie śpiew dzieciństwa i wieczorny dzwon? A my jakby wciąż pastuszkami na wietrze czarnych przemian. Już we snach poszłabym w dalekie góry, lecz dziś i sny płoną w ogniu. Działa biją. Warczą obce silniki. A jak mi schować się we wspomnieniu? Kromka chleba kukurydzianego, kawałek słoniny, butelka mleka... Jeszcze wysoka dziadkowa koliba, jeszcze rzeka z urocziszczem Rika. To wszystko dzieciństwo, to cała nauka, zapisana w pamięci na zawsze... I płaczesz ty, bo ta gorzka nauka ze świerkowego gaju i królewskiego buka, to niagary czystej wody. I ja z kosą idę na Jasenową, a brat Michał idzie na Lubliannę. A brat Iwan... Kiedy znów zobaczę sióstr, braci, i wspomnę krewnych swoich ojców? Z rodu pierworodnego stulecie tu żyje moja rodzina. I ja pośród kozackiego ludu siodłam tu konia w kitkach. Te jagody, tych ziół słodka mowa, wysokie góry w mgiełce, śpiew dolin. I cichy płacz porąbanych jodeł. A dzwon huczy o tym, że z Temetiowa nie wrócił dotąd ani jeden... Zaginęła ustawa, którą Wasylowi trzeba dla kozaka, tylko przekazać ustawę carycy... Kino lubię. I Gogola lubię. Wśród diabłów getmańską ustawę łowię. Lecz gdzież teraz prorocy i jasnowidze? Oblegli rzeki znani karczmarze, nowi hetmani, a zdawali się sterniczymi. I wiedźma na starym kominie — sekrety siczowe widzi jej w karczmie. I Basawriuk, starszy od starszyzny, i żarliwa krew pułkownika Daniła... A ustawa przepadła. Tylko marsz, i wojna trwa tam, gdzie Sawur-mohyła... Synowi na pamiątkę Nabrzeżna ulica w Kazance, numer 209 nad Wysuniem... Pisałem do ciebie wcześnie rano, komputer mam przy samej prawicy. Minęły — muzyka i tańce, ale ja żyję, a nie istnieję. Jak odchodzą nasze młode lata, coraz częściej nie lata, lecz daty... My sami lubiliśmy na trybunie czytać wiersze o przyszłości. W porywie szczęścia i miłości znałem czasy opalne i szczęśliwe, a życie postawiłem na kartę — dla szczęścia, sukcesu i fartu.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn