Gazeta Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki
Wrzesień, nr 9 (39), 1997 rok
Edukacja narodowa to odsłonięty nerw współczesnego ukraińskiego społeczeństwa. Problemy w tej dziedzinie są jak zaniedbana choroba, która stale postępuje. O drogach ich pokonania rozmawiamy z przewodniczącym Ogólnoukraińskiego Pedagogicznego Towarzystwa im. Hryhorija Waszczenki, doktorem nauk pedagogicznych, profesorem Uniwersytetu Kijowskiego oraz Wolnego (RFN) Uniwersytetu, członkiem Centralnej Rady Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. T. Szewczenki Anatolijem Pohribnym.
— Szanowny Anatoliju Hryhorowiczu! Właśnie rozpoczął się nowy rok szkolny. Na Ukrainie znają Pana jako człowieka, który szczerze boli nad losem edukacji narodowej. Co dziś niepokoi Pana jako pedagoga i nauczyciela? Jaki jest, Pana zdaniem, współczesny stan edukacji narodowej Ukrainy?
— Przede wszystkim niepokoi mnie to, że od początku nowego roku szkolnego nie zmieniło się nastawienie samego państwa do edukacji. Potrzeba reform odczuwana jest bardzo dotkliwie; zacząłbym właśnie od reformy stosunku państwa do edukacji. U nas dziś, i wiem to z pełnym przekonaniem, jest ono nie najlepsze, smutne, a nawet po prostu zbójeckie. Otóż są rzeczy, które przede wszystkim niepokoją: nadal obowiązuje sławetna uchwała Gabinetu Ministrów Ukrainy nr 033. Pamiętam ten numer, zna go zapewne każdy pedagog, zwłaszcza w dzisiejszych czasach. A dlaczego? Dlatego że to właśnie ta uchwała, która zadała cios każdemu nauczycielowi. To destrukcyjna uchwała — na zniszczenie naszej edukacji. Nią usankcjonowano nadmierną liczebność klas w naszych szkołach, do 45 Szewczenka
- ...uczniów, likwidację pozaszkolnego [czasu] i godzin na pracę indywidualną, kółkową, wnęrową [?]; przyniosła ona masowe zwolnienia pedagogów, nauczycieli, zamykanie szkół. / Szczególnie boli mnie myśl o tym, jak wiele, że tak powiem, się skonsolidowało, a w rzeczywistości – zlikwidowano szkół, zwłaszcza na terenach wiejskich. Jak tu nie przypomnieć sobie „genialnego” pomysłu Chruszczowa o tak zwanych nierokujących wsiach. Potępiliśmy ten pomysł, wyśmialiśmy go... A teraz co? Wychodzi na to, że go przywrócono.
Skutki nie kazały długo czekać. Tylko w ciągu [roku] jego działania na Czernihowszczyźnie, na przykład, zlikwidowano 60 szkół, na Charkowszczyźnie – około 100...
Czy jest to pytanie retoryczne, czy istnieje wieś, gdzie nie ma szkoły? Dlatego całą społecznością – kulturalną, pedagogiczną, wykształconą – trzeba domagać się uchylenia [tego przepisu]. Uchwała została przyjęta, i to prawda, niestety, na skutek inicjatywy Ministerstwa Oświaty. A w tych dyskusjach, które toczą się między Ogólnoukraińskim Towarzystwem Pedagogicznym im. Hrihorija Waszczenki a Ministerstwem Oświaty, to jest kwestia najbardziej zasadnicza. Uważam, że Ministerstwo Oświaty musi dbać o swój honor. Powinno ono, nie mając własnej kieszeni na wynagrodzenia dla nauczycieli itp., występować przynajmniej w roli moralnego obrońcy oświatowców, a nie podsuwać takie projekty.
- Nawiasem mówiąc, jak układa się współpraca Ogólnoukraińskiego Towarzystwa im. H. Waszczenki z oficjalnymi organami państwowymi, które powinny opiekować się oświatą, w szczególności z Ministerstwem Oświaty Ukrainy? Czy jego kierownictwo, [pozostające] „na razie”, jest w stanie zagwarantować postęp narodowej oświaty?
- Mamy nowy Gabinet Ministrów, nowego premiera, a uchwała była przyjęta za poprzedniego. Tak, są podstawy, by sądzić, że ten draconowy kurs zostanie wreszcie zniesiony lub przynajmniej jego działanie zostanie złagodzone. Bo w terenie urzędnicy od OŚWIATY domagają się wykonania [przepisów].
Niedawno wróciłem z obwodu zakarpackiego – tam skarżyli się również pracownicy rejonowi, na przykład w rejonie międzygórskim, że naciska się na nich, by [to] wykonywali. Ale uważam, że mądrość i roztropność kierownika dziś polega właśnie na tym, aby nie wykazywać przy wykonywaniu nadmiernej gorliwości. Nie widzę tej gorliwości, na przykład, w pracy Kijowskiego Miejskiego Zarządu Oświaty, a w rejonie międzygórskim Zakarpacia – w niektórych miejscach Ukrainy, o czym świadczą pisma, że
Państwo musi zwrócić się twarzą do nauczyciela
Ministerstwo to nie dowódca, lecz raczej metodyk
Faktycznie, w istocie, jest dziś aparatem zastraszania
Głodny nauczyciel nie może być ideologiem
DZIECI W SZKOLE, OŚWIATA NA ROZDROŻU
Na adres Towarzystwa napływają zgłoszenia, w których przeważają tendencje destrukcyjne.
— Proszę wskazać, gdzie dokładnie.
— Można dla przykładu wskazać sytuację w Białej Cerkwi w obwodzie kijowskim, gdzie zlikwidowano setki etatów nauczycielskich tuż przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Stosunek zaś do Ministerstwa Oświaty w ogóle jest normalny. Współpraca u nas jest ułożona. Czasem zarzuca mi się: rzekomo jako przewodniczący Ogólnoukraińskiego Pedagogicznego Towarzystwa im. Tarasa Szewczenki krytykuje pan ministra, mojego zastępcę? Ja samemu Mychajłowi Zgurowskiemu mówiłem, że krytykujemy poszczególne osoby i te zasadnicze zjawiska, z którymi nie możemy się zgodzić. Jednocześnie my, oczywiście, jesteśmy za współpracą. Przykładem takiej współpracy był zeszłej jesieni, z inicjatywy «Proświty», «okrągły stół» przeprowadzony wspólnie z Ministerstwem Oświaty. Wypracowaliśmy konkretne rekomendacje, a ze strony «Proświty» były to po prostu żądania wobec Ministerstwa, aby poprawić stan spraw w oświacie. Dotyczy to zwiększenia sieci szkół z ukraińskim językiem nauczania, wprowadzenia języka ukraińskiego w szkolnictwie wyższym. Jesteśmy gotowi, mamy zamiar i zgodę ministra, by spotkać się ponownie, omówić i wyjaśnić, jak to wszystko jest realizowane i na ile widoczne są zmiany.
— Czy istnieją statystyki dotyczące obecnego stanu spraw na oświatowej niwie? Choć, rzecz jasna, urzędnicy potrafią manipulować liczbami, jak im wygodnie. Zapewniają nas, że liczba szkół z językiem ukraińskim nieustannie rośnie..
- Możemy jednak stwierdzić, że czas pracuje na rzecz odrodzenia języka ukraińskiego, ale dzieje się to niezwykle powoli, z uruchamianiem wszelkich hamulców. Często dzieje się to spontanicznie, bez wykazania stanowczej woli ze strony samego Ministerstwa Oświaty. Oczywiście postęp jest. Był bowiem czas, kiedy w sowieckich czasach po ukraińsku uczyło się około 44 procent uczniów. Ta liczba wynosi obecnie 5/ procent. Posiadamy dane, że obecnie po ukraińsku uczy się ponad 6/ procent pierwszoklasistów. To wszystko są realne postępy. Ale rozkładają się one bardzo nierównomiernie, nawet na poszczególnych szczeblach edukacji. Weźmy choćby szkolnictwo... Pewne postępy, powtórzę, są, choć rezerwy mamy dość duże, ponieważ LICZBA SZKÓŁ Z TYM CZY INNYM JĘZYKIEM NAUCZANIA powinna optymalnie odpowiadać składowi narodowemu ludności każdego rejonu, miasta czy wsi. Jak dotąd tego nie osiągnęliśmy.
- Tradycyjnie chyba można tu wymienić Wschód i Południe Ukrainy.
- Bezspornie. W regionach wschodnich i południowych Ukrainy wciąż czeka nieprzebrane pole pracy. Bo w dużej mierze wyciąga nas Centrum Ukrainy, a zwłaszcza Galicja.
- Na licznych zebraniach, także proświatiańskich, szczególnie podkreślał Pan skrajnie negatywne tendencje, które ukształtowały się w dziedzinie wyższej edukacji na Ukrainie.
- Najbardziej boleśnie myślę o naszym szkolnictwie wyższym. Szkolnictwo wyższe wszystkich poziomów akredytacji, od pierwszego do czwartego, to technikumy, instytuty, uniwersytety, akademie, „Oto taka sytuacja” – pozostaje chronicznie zrusyfikowane. W wielu renomowanych uczelniach język ukraiński po prostu nie istnieje.
- Nowo powstające uczelnie, jak się wydaje, również u nas w zasadzie są zrusyfikowane. Mamy masę prywatnych zakładów edukacyjnych, które podczas akredytacji deklarują, że będzie w nich język ukraiński, a potem stawiają głuchy mur. Statystyka powinna szybko... anh AdDk 3 .ważnyjmo
(Ciąg dalszy na str. P/
Bądźcie z nami! Nasz indeks prenumeraty – 30617!
Tłumaczenie maszynowe
. й г і! Рей "у ра крат "У -м Мрочуй се
- "зд м Зб Р
| | demokratycznych . zakładach
"
najważniejsze METI
km GA szczi RU
określić ogólnie, w czym się zawierają i
an y inn
czy szczi rn ALE -
MO ALBO OVO
E ony
RE R oj p V nn im ny Ra -ь
(Początek na stronie 1)
analizowane. Oto na przykład, gdy mówi się, że w technikach grupy chemicznej - u nas ich jest około siedmiu na Ukrainie - mamy już, jak się mówi, zmiany, bo jest 16 procent grup z nauczaniem w języku ukraińskim, to ja, analizując, widzę, że faktycznie cały ten procent przypada tylko na jeden technikum, położone w mieście Kalusz w obwodzie iwano-frankiwskim. Zatem tam mamy 100 procent, a we wszystkich pozostałych - ani jednego. Powtarzam, że to jest ta sfera, którą państwo faktycznie jeszcze się nie zajęło. Pozostaje chroniczna rusyfikacja. I to jest jedno z głównych pytań bezpieczeństwa narodowego i narodowej godności, uczciwości, samej przyszłości Ukrainy. To jest coś, za co trzeba niezwłocznie się zabrać i naprawić sytuację.
- Co robić? - pojawia się odwieczne pytanie. Na nie próbowali odpowiedzieć uczestnicy Ogólnoukraińskiej konferencji pedagogicznej «Demokratyzacja edukacji w Ukrainie», która odbyła się pod egidą kierowanego przez nas Ogólnoukraińskiego Towarzystwa Pedagogicznego im. H. Waszczenki 30-31 stycznia tego roku i zgromadziła pedagogów z całej Ukrainy. Miała ona na celu określenie ogólnych zasad rozwoju koncepcji w edukacji Ukrainy. Chciałoby się wiedzieć chociaż, w jaki sposób one będą wcielane w
ОСНОВНІ
"ЧІ
Р
ЗР -
' т - ціа ей
. с Rzeczywiście, staramy się pracować na konstruktywnych zasadach. Bo czasem trzeba usłyszeć, że krytykujemy i niczego nie proponujemy konstruktywnego. To nieprawda. ... Przygotowaliśmy mniej więcej za miesiąc ona powinna ujrzeć światło dzienne, książkę pod tytułem «Koncepcyjne zasady reformowania i ... edukacji w Ukrainie». Tu zamieszczono ... glębinnych nowatorskich pedagogicznych
koncepcji. Pierwsza z nich to koncepcja reformowania zarządzania oświatą w Ukrainie. Bo z jakiejkolwiek strony by na to nie patrzeć, mamy pewne postępy zarówno w zapewnieniu podręcznikami, jak i w nowych programach nauczania itp., nawet jeśli wszystko to jest wciąż niewystarczające i niedoskonałe, to sfera zarządzania oświatą, jaka była za systemu totalitarnego, w zasadzie pozostała niezmieniona do dziś. Zatem proponujemy koncepcję tego, jak reformować, demokratyzować, zmieniać na lepsze, co zachować, a co odrzucić.
Druga koncepcja to koncepcja wychowania narodowego. Wydaje mi się to niezwykle ważne, ponieważ na miejscach dość często prowadzone jest nie wychowanie narodowe, lecz antynarodowe. Należy przyjąć jeden program wychowania narodowego. Czyli koncepcję, która byłaby obowiązkowa dla całego terytorium Ukrainy, niezależnie od tego, czy to Zachód, czy Wschód.
- Przypominam sobie, że kiedyś mieliśmy koncepcję w rodzaju «Oświata w Ukrainie do 2000 roku». To był państwowy program «Oświata. Ukraina. XXI wieku», który, niestety, w wielu punktach nie jest realizowany.
Trzecia to koncepcja reformowania procesu nauczania. Czwarta to koncepcja reformowania lub demokratyzacji nauki pedagogicznej, piąta to koncepcja ukraińskiej narodowej szkoły-rodziny.
Zatem wydajemy tę książkę, której autorami są znani, szeroko znani akademicy Jarosław Stelmachowycz, Anatolij Aleksiuk, Wasyl Majboroda, Petro Kononenko i inni. Dobrano kompetentnych, autorytatywnych ludzi. Wyślemy nasze wydanie do prezydenckiej ekipy, do Gabinetu Ministrów i do Ministerstwa Oświaty, do zarządów oświaty wszystkich szczebli. Będziemy domagać się, aby to, co wypracowaliśmy, wprowadzono w życie. Jeśli mówić o koncepcji reformowania nauki pedagogicznej, to mi nad-
Б ж в б ща пани
С с по 3 ни -
Oczywiście jest to przykre, o czym już nie raz mówiłem, że wiodąca akademicka instytucja pedagogiczna, jaką jest Akademia Nauk Pedagogicznych, a przede wszystkim jej kierownictwo, często zajmuje stanowiska obskuranckie. Trzeba już odejść od idei, które hamują rozwój narodowych podstaw w edukacji.
W związku z tym nie mogę nie wspomnieć o tym, co szczególnie niepokoi. Odbyły się tradycyjne sierpniowe konferencje nauczycielskie i Ministerstwo Oświaty zaproponowało omówienie na nich projektu dokumentu, który już przeszedł przez Kolegium ministerstwa, o tak zwanych państwowych standardach oświatowych. Zgodnie z nimi wszystkie przedmioty szkolne podzielono na dziedziny. Na przykład dziedzina: język ukraiński jako państwowy, przyrodoznawstwo, społeczeństwoznawstwo, słowesność, matematyka, wychowanie fizyczne i zdrowie itd. Na pierwszy rzut oka wszystko to wydaje się mieć sens, szczególnie pociąga to, że wyodrębniono język państwowy jako przedmiot, jako dziedzinę. Ale gdy się uważnie przyjrzeć, cała ta fasada skrywa zupełnie nie do przyjęcia rzeczy. Dajmy na to, z tego podziału wypadają takie przedmioty, jak literatura ukraińska, historia kraju, geografia Ukrainy... Czyli są to fundamentalne, podstawowe nauki.
- Rozpływają się w czymś amorficznym, bezimiennym, kosmopolitycznym. Dobrze, że jest literatura. Ale jaka to literatura, jakiego narodu, jakie miejsce w tej literaturze zajmuje właściwie literatura ukraińska? Uważam, że wydzielenie tych dziedzin, ich podział to czysto gabinetowy, urzędniczy wynalazek. Przykro mi, że tę ideę opracowano i zatwierdzono w radzie koordynacyjnej, w skład której wchodzą Ludzie znani ze swoich poglądów, często obskuranckich. To, powiedzmy, akademik Petro Tołoczko, tacy kierowniczy działacze z Akademii Nauk Pedagogicznych, jak panowie Hończarenko, Malowany, którzy zdarzało się, że śmiali się z takich pojęć, jak pedagogika kozacka, mówiąc: wy jeszcze wprowadźcie hajdamacką. Oto dlaczego robią takie rzeczy, dlatego wypadają z kontekstu takie przedmioty, które w każdym cywilizowanym państwie wynosi się wysoko na tarczy, które kształtują ducha narodu, energię narodu, świadomość narodową. | ja znam prawdziwe podłoże | Domyślam się, dlaczego te przedmioty zniknęły, rozpuściły się to w literaturze, to w społeczno-humanistyce, nie wiadomo tylko w której. Bo autorom bardzo nie chce się wydzielać takiej dziedziny, jak ukrainoznawstwo. Ona połączyłaby wszystkie wyżej wymienione przedmioty, zestaw, który ma największe znaczenie ukrainoznawcze. A co do literatur innych narodów, logicznie byłoby połączyć je w dziedzinę, powiedzmy, historia i kultura zagraniczna. Ale nie chce się tego robić, ponieważ ktoś z cudzoziemców może się obrazić, i to przede wszystkim z bliskiego zagranicza, przede wszystkim rosyjskiego. Literatura rosyjska, należy rozumieć, — to część zagranicznej. A dokument dotyczący tego, że język rosyjski nie należy do obowiązkowej nauki, a może być wybierany jedynie zależnie od życzenia uczniów, zespołu szkoły, — taka decyzja istnieje od dawna, została przesłana na miejsca już w 1993 roku.
- Wydaje się celowe, by reformowanie oświaty narodowej rozpoczynać przede wszystkim od reformowania struktury jej zarządzania... nas już z przyzwyczajenia na miejscach czekają wskazówki z góry.
- Oczywiście. I oto, kiedy wydajemy tę książkę, właśnie dlatego zaczyna się ona koncepcją reformy zarządzania oświatą. Bo mamy strasznie rozrośnięty, bardzo kosztowny dla państwa, nieporadny, nieufny i nietrafiony aparat.
- W czym polega nowatorstwo koncepcji?
- To temat obszernej rozmowy, zatrzymam się tylko przy kilku istotnych kwestiach. Po pierwsze, Ministerstwo Oświaty powinno zrzucić z siebie rolę dowódcy. Powinno stać się mądrym, rozumnym centrum metodycznym, które proponuje zalecenia metodyczne i minimum cyrkularzy. Po drugie, bardzo niepokoi takie ogniwo zarządzania oświatą, jak rejonowe wydziały oświaty. Często na miejscach dochodzi do samowoli, znanych jest wiele przypadków zwalniania niepokornych. To w istocie aparat zastraszania nauczycieli, tym bardziej że trwa redukcja etatów. Istnieje kardynalna idea, niełatwa do wdrożenia, ale miałby sens powrót do wyrażonej wcześniej, zwłaszcza na pierwszym Ogólnoukraińskim Zjeździe Pracowników Pedagogicznych, idei utworzenia tzw. okręgów oświatowych zamiast obecnych rejonowych wydziałów oświaty. Uważam tę ideę za perspektywiczną także dlatego, że aby czegoś nie było, to trzeba to po prostu zlikwidować i stworzyć nowe ogniwa. Możliwe, że okręgi oświatowe będą wychodzić poza granice rejonów. Wszystko trzeba rozważnie obliczyć i rozstrzygnąć, aby odrzucić ten zbędny balast. Nie chcę powiedzieć, że w rejonowych wydziałach oświaty pracują sami urzędnicy, biurokraci. Osobiście znam wielu twórczych ludzi. Tu mówię o samej skostniałej strukturze, a nie o konkretnych ludziach. Trzeba wypełnić strukturę zarządzania nową treścią.
- Swoje koncepcje, niestety, są bardzo prozaiczne, wywołane kryzysowym stanem społeczeństwa, dyktuje nam je życie. Gdy w państwie brak socjalnej ochrony pracowników oświaty, kiedy nauczyciele sami
нених иииие сно сто сни СТ 0 а ни
з де
-- не я ПА р
waszego przetrwania, czy można
...liczyć na pożądany rezultat ich niezwykle ważnej pracy! Nadziei – p evIlno.
To wielka tragedia. Jak może wpajać wysokie obywatelskie, państwowe ideały nauczyciel, który został postawiony w takich warunkach, że sam jest zmuszony tracić te ideały i wiarę. To jest skutek naszego niecywilizowanego, dzikiego, rozbójniczego stosunku do oświaty. Myślę o tym z bólem.
W wspomnianym już rejonie Zakarpacia przyszło mi być świadkiem „świętowania” – cieszyli się nauczyciele. I wiecie dlaczego?
– Wreszcie otrzymali dług po zarobkach!
– Wypłacono im w sierpniu pensję za wrzesień ubiegłego roku. Z tego powodu w zeszłym roku nie rozpoczęło nauki blisko 2 szkół na Ukrainie; w tym roku strajkowało 60 szkół. Oto przykład tego, w jakich warunkach znajduje się nasza oświata. Państwo koniecznie musi zwrócić się twarzą do nauczyciela, do oświatowców. Bo inaczej będzie to dziwne, dzikie państwo, które oszczędza na własnym mózgu. A ono przecież chce także do Unii Europejskiej i do Europejskiej Wspólnoty. Tymczasem nas tam jeszcze jak należy nie poznano, jacy z nas dzikusy w stosunku do oświaty.
– Zadań zatem stoi wiele przed oświatowcami i przed tymi, którzy bezpośrednio uczestniczą w państwie w funkcjonowaniu tego ważnego ogniwa życia państwowego. Czy istniejąca struktura Ogólnoukraińskiego Towarzystwa Pedagogicznego im. H. Waszczenki pozwala w sposób wszechstronny trzymać rękę na pulsie życia oświatowego na Ukrainie?
– We wrześniu miną dwa lata, odkąd utworzono naszą organizację. Przez ten czas przeszła ona drogę organizacyjnego kształtowania się i zakończyła je. Do początku listopada zamierzamy zwołać drugi kongres Towarzystwa. Co można odnotować w jego działalności: nasze oddziały działają we wszystkich obwodach oraz na terenie Krymu. Gdzieniegdzie pracują aktywniej, gdzieniegdzie słabiej. Członków Towarzystwa liczy się do 30 tysięcy, ale ta liczba jest umowna, może się wahać – mniej lub więcej. Warunki, w jakich znajdują się nauczyciele, nie pozwalają wprowadzić takiego członkostwa, które przewidywałoby opłacanie składek członkowskich zgodnie ze statutem.
– Jak sobie radzicie?
-- Wegetujemy, jak wszyscy dzisiejsi nauczyciele. Działamy na zasadach społecznych, na entuzjazmie. Ale w tym czasie głos Towarzystwa nabrał mocy, o nas wiedzą, o nas piszą. A główną sferą naszej DZIAŁALNOŚCI jest obrona i ochrona interesów narodowej edukacji. W związku z tym drukujemy | wysyłamy oświadczenia w sprawie różnych ważnych kroków w dziedzinie oświaty, wydajemy pedagogiczną spuściznę Hryhorija Waszczenki... Mimo to książki wybitnego pedagoga są NIEDOSTĘPNE w naszych księgarniach. Jak zlikwidować tę lukę? Czy nie byłoby celowe zapoczątkowanie w Ukrainie wydawania czegoś na wzór serii «Pedagogika narodowa» i domaganie się jej priorytetowego finansowania z budżetu państwa?
- Książka «Ideał wychowawczy», wydana w Połtawie nakładem 5 tysięcy egzemplarzy, już
SEWASTOPOL NIE ZNA JĘZYKA PAŃSTWOWEGO?
W siódmym roku niepodległości Ukrainy w szkołach Sewastopola ukształtowała się alarmująca sytuacja z nauczaniem języka państwowego. Sprzyja temu szowinistyczna, ukrainofobska postawa kierownictwa Sewastopolskiego Zarządu Oświaty na czele z H. P. Kapustinem. Tylko 109 uczniów (1 godzina tygodniowo) uczy się języka ukraińskiego, przeważnie fakultatywnie. Literatura ukraińska praktycznie w ogóle nie jest nauczana. W działających «elitarnych» gimnazjach i liceach w ogóle nie przewidziano nauki języka państwowego. W szkołach miasta rozpowszechniona jest praktyka organizowania klas wojskowo-patriotycznych, których uczniowie zorganizowanie, jeszcze przed egzaminami maturalnymi, kierowani są do szkół wojskowych Rosji. Niektóre szkoły mają bezpośrednie umowy z tamtejszymi wojskowymi | szkołami wojskowymi. Tylko w tym roku do wojskowych szkół SĄSIEDNIEGO państwa jeszcze przed ukończeniem szkoły zapisano 280 młodych mężczyzn. Jak wiadomo, wychowaniem MŁODZIEŻY zajmują się liczni obywatele Rosji, w tym dawni oficerowie Czarnomorskiej floty.
Zarząd oświaty miasta i dyrektorzy szkół zwracają się o przyjmowanie do pracy specjalistów-nauczycieli języka ukraińskiego z innych regionów kraju, którzy są gotowi pracować i żyć w Sewastopolu w warunkach, jakie tam panują. Na 100 tysięcy mieszkańców Sewastopola Ukraińców nie ma ani jednej odrębnej szkoły z ukraińskim językiem nauczania, a nie można jej otworzyć bez profesjonalnie przygotowanej kadry pedagogicznej i przy braku nowoczesnego wyposażenia pracowni. Doświadczenie pokazuje, że sprawa wprowadzania języka ukraińskiego w całości zależy od stanowiska ich kierowników «urzędowych» ...
…cij dawno rozeszła się. Teraz myślimy o nowym wydaniu. Druga książka, która ma ukazać się w najbliższym czasie, moim zdaniem jest zasadniczo interesująca i ważna – «Zarubieżne metody nauczania». To podstawowe dzieło Hryhorija Waszczenki; takiej drugiej analogii dla nas nie ma. Planowany nakład – 4 tysiące egzemplarzy.
– Znowu – to mało!
– Za mało, ale przecież wszystko dyktują możliwości finansowe. Mamy nadzieję zapewnić nią chociaż biblioteki, dlatego apelujemy do czytelników gazet «Słowo Proświty» i «Oswita», które są drukowanym organem Towarzystwa, ponieważ chodzi o ważną pracę, żeby śledzili informacje o jej wydaniu.
Co do wydania serii, planujemy systematycznie wydać całą bibliotekę dorobku ukraińskiej narodowej pedagogiki, począwszy być może od czasów Włodzimierza Monomacha, włączając tu także dzieła Sofii Rusowej, Uszynskiego, Hrinczenki, Ohijenki i Augustyna Wołoszyna... Na razie jedynie zbliżamy się do ich spuścizny. Wierzymy, że z upływem czasu nasz oświatowiec będzie znał pedagogów nie tylko Makarenkę czy Suchomlinskiego...
– Idealny wychowawczy Hryhorija Waszczenki został zwięźle wyrażony w formule «Służba Bogu i Ukrainie». Jak będzie ona wprowadzana w państwie, w którym panuje międzywyznaniowa nieprzejednanie?
– Sama formuła «Służba Bogu Ukrainie» jest zapisana w Konstytucji Ukrainy i oby Bóg dał, aby oświata służyła temu celowi.
Hryhorij Wasczenko był głęboko wierzącym człowiekiem, opowiadał się za nauczaniem religii w szkołach. Jednocześnie jednak wiedział i pisał, że w warunkach konfesyjnej konfrontacji Kościół musi być oddzielony od państwa, czym jest dziś. Oznacza to, że w obecnych warunkach, sądzę, Wasczenko nie nalegałby na obowiązkową obecność tej czy innej konfesji w procesie edukacyjnym. Ale byłby on zdecydowanie za tym, aby w szkołach obowiązkowo studiowano te książki, które łączą wszystkich.
— Mianowicie te, które zawierają w sobie zasady ogólnochrześcijańskiej moralności.
— Chrześcijańską moralność i Słowo Boże – wszystko to, co nie dzieli konfesji. Rozsądne podejście jest potrzebne we wszystkim. I pod tym względem nauka Szewczenki nie zestarzała się, pomaga budować pełnosprawne, pełnowartościowe państwo ukraińskie.
— Jutrzejszy dzień edukacji narodowej: jakie są Pana prognozy?
— W najbliższej perspektywie nie prognozuję zauważalnych zmian na lepsze. Nadchodzi dla Ukrainy nieszczęśliwa pora – wybory! Niestety, w tych politycznych przepychankach i spekulacjach, demagogii i retoryce, w frazeologii przedwyborczej o sferze naukowej i o edukacji po prostu zapomną. I to jest przykre.
— A jednak można, obrazowo mówiąc, mieć nadzieję, że pracownicy będą kontynuować ważną sprawę edukacji rodzimego narodu. Oby Bóg dał. Rozmawiał Wołodymyr GERMA
placówek oświatowych i zarządu oświaty miasta. Dlatego bez zdecydowanej polityki kadrowej zauważalnych zmian w tej kwestii w mieście Sewastopolu trudno się spodziewać.
W jedynym na Ukrainie wyższym wojskowym zakładzie edukacyjnym marynarki wojennej – Sewastopolskim Wojskowym Instytucie Morskim – nabór w 1997 roku został zorganizowany w taki sposób, że pod względem liczby kandydatów (600 osób na 170 miejsc) z Sewastopola było 166 osób (27,7%), z innych miejsc Krymu – 132 osoby (22%), a TYLKO reszta – (50,3%) z 24 obwodów Ukrainy i Kijowa. Jeśli wziąć pod uwagę brak nauczania języka ukraińskiego w mieście Sewastopolu oraz słabe przygotowanie z tego przedmiotu absolwentów szkół Krymu, a także rozpowszechnienie się antypaństwowych nastrojów, to można tylko wyobrazić sobie, że będą to oficerowie, od których zależy przyszłość Ukrainy.
…wychowawcza praca z młodzieżą. Nie ma odpowiedniego kulturalnego podłoża – naczelnik Zarządu Kultury … O. Rudomjotow. Zaprotestował przeciwko decyzji Zarządu Architektury dotyczącej ustawienia pomnika … Tę listę można by kontynuować.
P. O. Marczuk
przewodniczący Sewastopolskiego Oddziału Towarzystwa «Proświta» … jest po prostu …
PRYALYM R. …
przewodniczący Sewastopolskiego Oddziału Towarzystwa Pedagogicznego im. Uszynskiego, doktor nauk technicznych, profesor
-' 104" 04 1010 109090ощ-
оп
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
DRZEWO PAŃSTWO OCHRONI IDEOLOGIA NARODOWA
Najpierw Ukraińcy, przede wszystkim ukraińska inteligencja, powinni uznać, że z pewnych przyczyn historycznych zaniedbaliśmy własną ideologię narodową. Nie pielęgnujemy jej także dzisiaj. Przed prosvitianami, pedagogami i inteligencją w ogóle stoją ważne zadania związane z zrozumieniem priorytetowej ROLI ukraińskiej ideologii narodowej w życiu narodu, z jej wdrażaniem we wszystkich dziedzinach funkcjonowania państwa.
Musimy głęboko uświadomić sobie, że ukraińska ideologia narodowa powinna zajmować wiodące miejsce wśród takich ogólnie przyjętych pojęć, jak etnozofia, etnopsychologia, kultura narodowa, literatura narodowa, edukacja narodowa.
Nasza etniczna ideologia odzwierciedla się w staroukraińskiej mitologii, symbolice, folklorze, sztuce ludowej, w innych dziedzinach twórczości ludowej, w systemach ludowej wiedzy.
W działalności oświatowej, pracy edukacyjnej, pracy z młodzieżą dość rzadko, częściowo i bezsystemowo, fragmentarycznie stosuje się postulaty etnoideologii zawarte w twórczości ludowej: „Od Sanu do Donu idę jak do domu”, „Od Dunaju do Polesia ukraiński duch wzniósł się”, „Od Donbasu do Karpat — wszędzie żyje ukraiński brat”, „Jahotyn się odezwał, Niżyn jest mi pobratymcą”, „O Kijowie nie żałuj, do Wołynia przytul się, a Pokucia trzymaj się” oraz inne. Ukraińcy od dawna pielęgnują ideę jedności i soborowości swoich ziem etnicznych. W przytoczonych i wielu innych perłach ludowej mądrości odzwierciedlone są idee narodowo-państwowe, historyczna ukraińska idea, marzenie o posiadaniu własnego państwa narodowego.
Na poparcie tej fundamentalnej idei przytoczmy także takie przykłady z folkloru: «Za Ukrainę będziemy walczyć aż do zguby», «Ukraina — nasza sławna rodzina», «Zdobywaj chwałę narodu — umacniaj ojczystą państwowość». W czasach Kozaczyzny, wolnościowej i nieugiętej wobec wrogów Ukrainy, narodowa elita pielęgnowała i realizowała ideę ukraińskiego państwa kozackiego. Oto kilka przykładów ze skarbnicy etnoideologii: «Nasz hetmański Czehryń, towarzysz Kijowa», «Nasza nadzieja — nie Moskwa i nie Warszawa, lecz kozackie państwo», «Nasza najwyższa cześć i sława — silne kozackie państwo».
Głębokie poznanie i zastosowanie przez rodziców, pedagogów i szerokie kręgi społeczeństwa w pracy z młodzieżą etnoideologii sprzyjać będzie kształtowaniu u niej właściwych ideowych wytycznych, narodowej świadomości i samoświadomości, patriotyzmu, obywatelskości oraz cech państwotwórczych.
W działalności oświatowej i edukacyjnej należy uwzględniać, że pod względem treści i zakresu pojęcie „ideologia narodowa” jest znacznie szersze niż pojęcie etnoideologii. Treść pojęcia „ideologia narodowa” obejmuje oprócz etnoideologii także idee wypracowane i uzasadnione przez rodzimą naukę i kulturę. Do treści tego pojęcia wchodzą również idee, poglądy, wartości, które są najwyższymi osiągnięciami zagranicznej nauki i kultury i które, twórczo przekształcając się na naszym narodowym gruncie, stają się dorobkiem ukraińskiej ideologii narodowej.
Podkreślmy, że współczesna zachodnioeuropejska koncepcja narodu WYODRĘBNIA najfundamentalniejsze komponenty, bez których niemożliwe jest pełnowartościowe, normalne życie narodu i funkcjonowanie jego państwa. Tak więc znany badacz problemów narodowych, profesor Londyńskiej Szkoły Ekonomii Anthony Smith zauważa: „terytorium historyczne, wspólnota polityczno-prawna, polityczno-prawna równość członków, wspólna kultura i ideologia – oto komponenty standardowego zachodniego modelu narodu” (Anthony D. Smith. Tożsamość narodowa. Kijów: Osnowy, 1994 – s. 20). Po pierwsze, podkreśla się tu, że ideologia narodu, czyli ideologia narodowa, jest najważniejszym składnikiem pojęcia „naród”. Po drugie, wyodrębnione tu terytorium historyczne, wspólnota polityczno-prawna, polityczno-prawna równość obywateli i wspólna kultura są podstawowymi elementami w ideologii narodowej. Takie idee powinny stanowić podstawę świadomości, duchowości, kultury zarówno całego społeczeństwa, jak i każdego obywatela państwa.
Problemy ukraińskiej etycznej i narodowej ideologii badali wybitni Ukraińcy: M. Kostomarow, H. P. Kulisz, M. Drahomanow, B. Hrinczenko, M. Hruszewski, W. Winniczenko, W. Wernadski, D. Doncow, W. Lipynski, a także inni krajowi i zagraniczni myśliciele. Ważne drogi kształtowania ideologii narodowej u młodzieży uzasadniali S. Rusowa, I. Ohijenko, H. Waszczenko, O. Kulczycki, B. Cymbalisty, W. Janiw, J. Jarema, M. Szlemkiewicz i inni. Naszym zadaniem jest uważne i gruntowne zbadanie osiągnięć nauki w tej dziedzinie oraz na podstawie ich uogólnień stworzenie nowej treści edukacji, programów nauczania podstaw nauk i kultury, aby młodzież skutecznie opanowywała ideologię narodową.
Najpotężniejszym motorem życia i działalności zarówno pojedynczego człowieka, jak i całego społeczeństwa jest idea miłości do ojczystej ziemi, przyrody, języka, kultury, narodu i państwa. Idea miłości jest przewodnia w ukraińskiej ideologii narodowej. Wybitny ukraiński myśliciel W. Łypyński pisał proroczo: «Kiedy odrodzenie narodów dokonuje się bez idealizmu narodowego, bez miłości do całego narodu we wszystkich jego klasach i grupach, bez tego ideowego pathosu narodowego, to znaczy romantycznego zachwytu obrazem pełnej woli i niepodległości narodu, który szedł w parze z odrodzeniem wszystkich europejskich narodów, wtedy w konsekwencji z samego pojęcia narodu wyrzuca się całą jego żywą twórczą treść. Pozostaje tylko forma, martwa łupina bez ziarna» (Dwie koncepcje ukraińskiej myśli politycznej. Wiaczesław Łypyński – Dmytro Doncow. Nowy Jork, 1990, s. 321).
Tak, ideowy pathos narodowy, patriotyzm muszą być właściwe duchowości naukowców; nadają jej głębię i siłę, inspirację w poszukiwaniach badawczych, wielką zdolność do pracy, napięcie energii. W szóstym roku niepodległości Ukrainy należy zrozumieć urzędnikom od pedagogiki, ludziom bez wykształcenia humanitarnego i wychowania, że teoria i praktyka pedagogiczna nie istnieją bez miłości do tego, co rodzime, bez głębokiego patriotyzmu. Każdy pedagog – od nauczyciela, wychowawcy po akademika, ministra oświaty Ukrainy – powinien gruntownie znać ukraińską ideologię narodową, która we wszystkich czasach określała i utrwalała najwyższy status idei miłości w krajowej myśli pedagogicznej, bez której pedagogika będzie, jak trafnie mówił W. Łypyński, «martwą łupiną bez ziarna».
obi politolohi, ukraïnoznawcy i inni badacze twierdzą, że ukraińska ideologia narodowa to wielopłaszczyznowy system idei, poglądów, przekonań, ideałów filozoficznych, politycznych, prawnych, moralnych, religijnych, estetycznych, które odzwierciedlają potrzeby i interesy naszego narodu i państwa, perspektywy ich rozwoju. Proswiatanie i pracownicy oświaty powinni dążyć do tego, aby każdy młodzieniec i każda dziewczyna, ojciec i matka głęboko uświadamiali sobie, że ukraińska ideologia ma za zadanie chronić oryginalność języka, kultury, narodowego sposobu życia Ukraińców, mniejszości narodowych naszego państwa, a także demokratyczne zasady, tradycje naszego społeczeństwa, humanistyczne wartości, niepodległość państwową Ukrainy.
Ukraińska ideologia narodowa to potężny siłownik idei, napęd intelektualnej, teoretyczno-metodologicznej sfery duchowości. Brak takiego potężnego duchowego integratora prowadzi do niepewności i niejasności w świadomości i zachowaniu, działalności jednostki, do nieładu, chaosu, kryzysu w życiu społeczeństwa i państwa. Należy podkreślić, że ideologia kieruje rozwojem duchowości, kultury, określa kierunki i wyznaczniki poszukiwań naukowych. Ideologia ma własną treść duchową i ukierunkowanie. Konsoliduje społeczeństwo, jednoczy ludzi o wielu różnicach (psychologicznych, regionalnych, narodowych itp.), określa i uzasadnia procesy kształtowania narodu i budowania państwa.
Kulturowo-historyczne doświadczenie naszego narodu, wyniki badań przekonująco świadczą o tym, że najwyższą rangą w ukraińskiej ideologii narodowej cieszą się wartości: Bóg i Ukraina, miłość do ojczystego kraju, wolność jednostki, jej twórcza praca dla siebie i dla ojczyzny, a także wartości odzwierciedlające nadrzędność troski o dzieci, zachowanie rodziny, cześć dla przodków, rozwój i ochronę rodzimej kultury, budowę Państwa Ukraińskiego, szacunek dla innych narodów.
U naszego narodu wysoko cenione są idee heroicznej walki o wolność narodu i jednostki, zrozumienie tego, że tylko wolność narodu, niezależnego państwa zapewnia warunki dla wolności jednostki.
Ukraińska ideologia narodowa uświęca wysoką świadomość obywatelską, samoświadomość, ofiarniczą działalność i, w razie potrzeby, samoofiarę w imię rodzimego narodu. Nasza ideologia podnosi do rangi Narodowego Bohatera obywatela, który po rycersku walczy o wolność i niepodległość Ukrainy. Obecnie coraz głębiej uświadamiamy sobie, że najwyższym dorobkiem narodowej ideologii są idee kozacko-rycerskie, które przez stulecia utwierdzały w pamięci wiekowej, w świadomości naszego narodu porywy twórcze narodu i państwotwórcze, niezłomną siłę woli i siłę ducha, dążenie do pokonania wrogów i bycia pełnoprawnym gospodarzem na rodzimej ziemi. Naukowcy dowodzą, że w środowisku narodowo świadomej inteligencji, w czołowych kręgach społeczeństwa w Wielkiej Epoce Kozackiej (XVI – pierwsza połowa XVII w.) dominującą była ideologia kozacko-rycerska jako najwyższy poziom ukraińskiej ideologii narodowej.
W ostatnich latach w różnych sferach życia i działalności obywatele Ukrainy kierują się ideologią budowy państwa, która jest kwintesencją ideologii narodowej. Jej podstawowe idee, w tym również przekształcone pedagogicznie, odzwierciedlone są w Konstytucji Ukrainy, w dokumentach o znaczeniu państwowym, w Państwowym Narodowym Programie „Edukacja. Ukraina XXI wieku” i innych.
Znaczna część uczonych, przedstawicieli ukraińskiej inteligencji uważa, że ideologia budowy państwa powinna być państwową ideologią niepodległej Ukrainy. Demokratyczne państwo humanistyczne powinno zachowywać, rozwijać i chronić własną ideologię narodową, niedopuszczać środkami ustawodawstwa, organów bezpieczeństwa państwowego ideologii wrogich Ukrainie. Ideologie partii, organizacji społecznych nie powinny przeczyć ideologii państwowej, Konstytucji Ukrainy.
Jednak liczne fakty świadczą o tym, że niektórzy wysokiej rangi urzędnicy od nauki pedagogicznej, zachowując swoją monopolistyczną władzę, wygłaszają lub rozpowszechniają antyukraińskie, antypaństwowe idee.
Tak, akademik, akademik-sekretarz APN Ukrainy S. U. Honczarenko i członek-korespondent tej samej akademii Ju. Malowanyj w latach odrodzenia narodowego i kształtowania niezależnej Ukrainy aktywnie propagują «swobodę ideologii w dziedzinie edukacji». Wyraźnie przeciwstawiają fundamentalne pojęcia «ideologia budowania państwa» i «ideologia państwowa», twierdząc, że «ideologia w dziedzinie edukacji jako zbiór poglądów, idei, spójnych wyobrażeń nie może być państwowa».
Oni, delikatnie mówiąc, przemilczają ukraińską ideologię narodową, jakby jej w ogóle nie istniało u naszego narodu, uporczywie rozpowszechniają opinię, że w niepodległej Ukrainie nie powinno być ideologii państwowej. Wbrew naukowej prawdzie wspomniani akademicy w swoich pracach kierują się przestarzałym aparatem metodologicznym czasów sowieckich, lekceważą takie fundamentalne terminy, jak «pedagogika ukraińska», «wychowanie narodowe», «charakter narodowy», «światopogląd narodowy», «pedagogika kozacka», «wychowanie rycerskie», «patriotyzm ukraiński», nie używają pojęcia «Ukraina» w znaczeniu «Ojczyzna». Starają się narzucić kosmopolityczne zasady systemowi edukacji i wychowania, «walczą» środkami naukowej władzy, stanowisk, które zajmują, z gorącą miłością do ojczystej ziemi, Państwa Ukraińskiego, z ideologią ukraińskiego patriotyzmu.
Wspomniani naukowcy przyklejają pedagogom-patriotom i demokratom zatęchły nalepkę ukraińskiego nacjonalizmu, piszą o «pedagogice ukraińskiej czy kozackiej, zaduszonej nacjonalizmem». Tak jak w czasach sowieckich, przemilczają twórcze dziedzictwo wybitnych ukraińskich pedagogów: S. Rusowej, I. Ohijenki, H. Waszczenki, J. Czepihy, A. Wołoszyna i innych. Na wiele sposobów stawia się opór gruntownemu poznawaniu w systemie edukacji narodowego bogactwa ideowego, odzwierciedlonego w ukrainoznawstwie – zintegrowanym systemie wiedzy naukowej o naszej Ojczyźnie, rodzimym narodzie, jego kulturze, duchowości i państwowości, a także o mniejszościach narodowych. Świadczą o tym artykuły S. U. Honczarenki i Ju. Malowanego («Społeczno-pedagogiczne
problemy rozbudowy ukraińskiej szkoły», czasopismo „Szkoła Rodzima”, 1993, nr 4, s. 51–56; „Pedagogiczne faryzeusztwo”, czasopismo „Oświata Ukrainy”, 1997, nr 2–3, s. 10 i inne). Prasa już wielokrotnie pisała o tym, że S. U. Honczarenko i J. Malowany swoimi publikacjami bronią antyukraińskich, antypaństwowych stanowisk (zob. artykuł I. Jaszczuka „Czy będzie ukraińska pedagogika?” w „Wieczornym Kijowie” z 16 maja 1996 r.; A. Pohribnoho, W. Striłki, H. Kniaziuka „Akademickie paradoksy hamujące rozwój ukraińskiej pedagogiki” w „Oświacie” z 23 października 1996 r. i inne). Opinia publiczna świadczy o tym, że wymienieni naukowcy bronią nie stanowiska naukowego, lecz politycznego, ideowo obcego, niebezpiecznego dla naszej niepodległości i narodowej wolności.
Kryzysowy stan oświaty i wychowania wymaga uzasadnienia skutecznych sposobów kształtowania w młodzieży ukraińskiej ideologii narodowej. Niestety, kierownictwo Ministerstwa Oświaty Ukrainy i Akademii Nauk Pedagogicznych Ukrainy stoi z dala od problemu, który powinien być priorytetem w ich działalności. Społeczność pedagogiczna oczekuje stworzenia gruntownych koncepcji, programów, teoretycznych i metodycznych opracowań z przystępnym przedstawieniem podstawowych bloków idei, założeń ukraińskiej ideologii narodowej, aspektów i sfer ich zastosowania w procesie dydaktyczno-wychowawczym.
Reformując oświatę, trzeba dążyć do tego, aby głęboko odzwierciedlała ona główne idee i wartości naszego narodu.
Dla poprawy wychowania ideowego młodzieży koniecznie trzeba w każdej klasie wprowadzić zintegrowany kurs nauczania – ukrainoznawstwo. Współczesne naukowe ukrainoznawstwo, jak zaznacza P. P. Kononenko, akademik Akademii Nauk Szkoły Wyższej, autor wielu koncepcji i programów ukrainoznawczych, znanego podręcznika „Ukraińskoznawstwo” (wydanego dwukrotnie), to „metodologia, teoria i strategia rozbudowy Państwa Ukraińskiego”. Należy aktywizować przygotowanie czytanek i chrestomatii z ukrainoznawstwa, w których będą ujawniane ideowe bogactwa ukraińskiej ideologii narodowej, wartości ideowo-moralne i duchowe ukraińskiego budownictwa państwowego.
Organy proświtiańskie i oświatowe powinny
skierowywać rodziców, pedagogów, kierowników szkół na stałe poznawanie przez młodzież uczniowską ukraińskiej mitologii, folkloru, sztuki, symboliki, tradycji narodowych i obyczajów, w których w wysokiej artystyczno-estetycznej formie skupione są idee i wartości filozoficzne oraz moralno-etyczne.
Ogromne znaczenie ma systematyczne kształtowanie u młodzieży umiejętności wyodrębniania przewodnich idei w materiale nauczania, w każdym systemie wiedzy. Podstawowe, systemotwórcze idee oraz ich związki z uniwersalną ukraińską ideą narodową.
Wysoce skutecznymi sposobami kształtowania u współczesnej młodzieży szlachetnych idei, wartości moralnych i cech państwotwórczych jest realizacja celów i zadań twórczo odradzanej obecnie etnopedagogiki, pedagogiki kozackiej, wychowania rycerskiego. Idee, zasady, formy i metody kozackiej pedagogiki i wychowania rycerskiego mają niewyczerpane możliwości kształtowania u każdego nastolatka, chłopca i dziewczyny umiejętności przeciwstawiania się złu, amoralności, okrucieństwu, wypracowywania mężnego stanowiska, zaczepności w walce z brzydotą w życiu, gotowości do zwyciężania w niej. Środki współczesnego wychowania rycerskiego sprzyjają kształtowaniu u młodzieży bohaterskiego ducha, ukierunkowania na czyn wyzwolenia się osobowości, siły woli, przewagi interesów ogólnonarodowych nad osobistymi, głębokiego patriotyzmu i wysokiej obywatelskości – cech, których tak bardzo brakuje dziś wielu chłopcom i dziewczętom.
Ważne jest, aby każda placówka oświatowo-wychowawcza, każdy pedagog stale dbali o aktywny udział wychowanków w dziecięcym, chłopięcym i młodzieżowym ruchu. Trzeba dążyć do tego, aby Ministerstwo Oświaty i APN Ukrainy stworzyły niezbędne warunki, zwłaszcza naukowo-metodyczne, w celu rozwoju działalności SUMU, Plastu, Dżur, Siczy, Młodej Straży oraz innych dziecięcych i młodzieżowych zrzeszeń, organizacji.
Z dużym opóźnieniem znaczna część społeczności pedagogicznej zaczyna coraz głębiej uświadamiać sobie potrzebę umocnienia ideowych podstaw narodowego systemu wychowania i oświaty. Ten fundamentalny problem powinien znajdować się w centrum uwagi nie tylko kierowników szkół, organów oświaty, naukowców i działaczy Proświty, ale także społecznych organizacji pedagogicznych: Ogólnoukraińskiego Towarzystwa Pedagogicznego im. H. Waszczenki, Międzynarodowego Funduszu Oświatowego im. Jarosława Mądrego, Ogólnoukraińskiego Dobroczynnego Funduszu Wychowania Rycerskiego im. P. Sahajdacznego, Ukraińskiego Związku Oświatowców i innych.
Konieczne jest stałe zwiększanie wysiłków na rzecz zjednoczenia działaczy Proświty, pedagogów, rodzicielskiej opinii społecznej oraz inteligencji w ogóle, aby dorastające pokolenia skutecznie opanowywały ukraińską ideologię narodową (ideologię państwotwórczą), gorący patriotyzm i wysoką obywatelskość.
Ju. Rudenko, doktor nauk pedagogicznych
39
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
Oryginał po ukraińsku · tłumaczenie jest aktualizowane
ню --- щої
Усі без винятку уряди іноземних держав, колонією яких ставала Україна, в
усі часи завжди прагнули єдиного -- позбавити націю її провідників, перетворити осередки науки і культури на |
провінційні
містечка. У таке, нічим непримітне провінційне містечко було |
лордя рержвчОГО АН СЯ
я
ож
Академічне Братство (ОДБ).
| чих працівників, громадсько-політичних | дичів, які зробили вагомий особистий
вкесок у розбудову 1 розвиток Острозької Академії, Острога й Острожчини Так, у липні 1995 року за ініціативою г ректорату було створене Острозьке
РР очне» анр пл "бі ня и аа м й жк -
м
яти "о ї - ї - я і - - яні "у. - ПЧ Ди ном Р «фі кн й пРиа - Рачрюо «МОР, до. ін я - ди ка бать в с
р а 4 КУ ОР руно ЛИХ ач і-й чі |. ч вот іг човин Р, "у "і пи м "Я ЧР а чи он оо 1
- . Р , АН Кр к. п » я
ти а ці но МРАЗОНОРО С ОДУ
бинт тва я "и, теа вина Гой о
Й Ю о и іч ва
Р й» а- Добрих 9094; вступників -- це, як пра- |
. чи - ж й т м. "ять убогу рр "ки? СОТ РІРЯЕИВУ Р ие рай 7 їй а зд Ж Щ ії, а я? , паж. ях у п ї ДДСНІГО 227 її - й ії зі
7 Ж Я грек
ра РИ
ДЯДуУки РР
перетворено за віки бездержавності всеукраїнський інтелектуальний центр -- Острог. І чи не Божа була на те воля, аби тепер у, здавалося б, зовсім неспри- ЯТЛИВІ для відродження освіти часи, воскресла наша святиня, твердиня української національної мислі й духовності - Острозька Академія.
тож дою
трозького Колегіуму (І2 квітня 1994 року), що незабаром отримав статус Вищого. Через два роки Указом друтого
резидента України Леоніда Кучми від 2 червня 1996 року була відновлена СпоОкОнвіЧНа назва цього першого у
уковим осередком нашої
а В ЕЕ
на території
п
історичної
лознавства, археології
есора Любомира Винара.
зв'язки з
зробити свій внесок у розви-
також з іноземцями, які хотіли б навчатися в ній.
Про Остр озьку Академію доводилося багато чути з уст знайомих викладачів. Га коли опинилась на ДОдвІр'Ї цього
закладу вперше, була вражена величним
академічним спокоєм як самої споруди відреставрованої святині, так і Олагодатною аурою, яку створюють вікові дерева довкола Академії, Саме тут благословенне місце для відродження національної
Острозька Академія є помітним на- МОЛОДОЇ держави. На ї базі функціонує Острозьке відділення Інституту української археологи та джерелознавства їм. М. Грушевського НАН України. Це перший Волині академічним гуманітарний осередок. Острозька Академія готуватиме для нього фахівців із джере-
й | ваннях. архівознавства. У листопаді 1995 року на базі Острозької Академії відкрито Острозький осередок Українського Історичного Товариства (УТТ), центр якого у м. Кент (штат Огайо, США). Головою президи УТГТ обрано видатного українського історика, проф-
За участю вчених України та зарубіжжя на базі Ака- В 0 500 2 2с6. ск ся демії відбуваються численні т о скчнейо з З наукові конференції, демії і відділ міжнародного співробітництва, який координує 1 здійснює обмін інформацією, встановлює іноземними освітніми і науковими установами, вченими, які бажають
ток Острозької Академії, а
вило, відмінники навчання, ЗОЛОТІ або срібні медалісти, пер еможці обла СНИХ та республіканських олімплад з окремих предметів, дехто закінчив навчальні заклади за кордоном. Незначний відсоток тих, хто має бал атестата нижче 4,2 або трійки. і Рівненщини -- з усіх областей України.
Умова вступу -- набрати відповідну Кількість балів при тестових випробу-
Найбільше шансів на Успіх, як свідчать дані попередніх вступних кампаній, мають випускники гімназій та лщеїв, абітурієнти із золотими та срібними медалями.
Цього року відкрито заочне відділення. Оголошено набір абітурієнтів на спеціалізації «Правознавство» та «Економіка» (по дві групи кількістю 25 ОСІб на кожну спеціальність/.
Щодо перспектив фахового зростання, в Острозькій Академії відкрито астпрантуру і проводиться набір за спеціальностями: «Історія України», «Педагогіка та вікова психологія», «Методика навчання математики», «Методика навчання іноземних мов», «Економіка підприємств і форми господарювання». Можна підвищувати фаховий рівень і в магістеріумі Північно-Іллінойського університету (США) при Острозькій Академії. Цього року перших чотири викладачі кафедри іноземної лінгвістики навчатимуться за магістерськими програмами у США. Навчання в Академії ЗДІЙСНЮЄТЬСЯ,
Абітурієнти не лише з |
плекс з Національним університетом «Києво- Могилянська Академія». Добре зарекомендувала себе рейтингова сис. тема оцінювання знань, що є могута: | мотивуючим засобом у процесі навчав. ня. Для перевірки рівня знань, навичок та умінь студентів широко застосо. вується система письмових тестів, яка (допомагає регулярно й об'єктивно
оцінювати рівень підготовки студентів із різних предметів та вчасно Ліквідовувати прогалини у їх знаннях. Частина навчальних курсів, близько 309) навчаль. , ного навантаження, дається студентам. | на вибір. За бажанням вони мо
навчатися одночасно на двох факультетах
Усі спудеї-першокурсники І вересня урочисто складають клятву, в якій общяють: «Сумлінно опановувати здобутки світової культури і науки, невтомно долати шлях до істини, а пізнавши її, ніколи не зрадити їй, Бути гідними традицій Острозької Академії, видатних п діячів і вихованців: Костянг тина Острозького, Гальшки Острозької, Герасима 1 Мелетія Смотрицьких, Дем'яна ї Северина Наливайків, Івана Федоровича, Петра Конашевича-Сагайдачного, всіх вірних синів і дочок України... Ніколи і ні в чому не зрадити чесноти студентського братства, любити 1 поважати своїх викладачів, Пронести через усе життя любов до рідної землі, ідеали демократії та гуманізму. Вірою й правдою служити своєму народові, віддавати на його благо свої здібності І здобуті знання, захищати його незалежність і демократію».
Поки готувалася до друку ця публікація, за матеріалами вступних те визначено щасливців-першокурсників на всі чотири спеціалізації. Тож можна привітати їх, спудеїв Острозької аАкадеми, які представляють нині 22 області України.
А тим, кому цього літа не поталанило, У відчай впадати рано. По-перше, в Острозькій Академії здійснюється набір на ну»
9
Східній Європі вищого навчального закладу. Хтось скептично заперечить, що у нас, мовляв, тепер модно змінювати вивіски. А от що за вивіскою? Чи відповідає назві сутність закладу? Так, відповідає повною мірою. Кожен, як українець, так і захожий іноземець (а їх тут чимало) беззаперечно ствердить це. І не тільки ствердить, -- Острозька Академія не потребує доведення того, що вона діє, -- висловить безмірний подив з того, як у таких умовах за порівняно короткий період можна сягнути таких успіхів.
Успіхи ж беззаперечні. Це і велика організаційна робота, що увінчалась не лише створенням матеріальної та наукової бази Академії, але й утворенням Міжнародної Консультативної Ради (МКРУ), у складі якої видатні вчені й діячі науки різних країн світу, зокрема професори Дарія Маркус, Джеффрі Міррел,
Мирон Куропась, Девід Ріплі (всі зі США), радник Фрідріх Джошсон (Швеція), М. Шептильський
(Великобританія) та інші, Очолює МКР професор Тарас Закидальський |з Катади.
Зберігаючи вірність історичній традиці, діячі Острозької Академії взяли собі за мету об'єднати навколо ної найвизначиїший духовний потенціал -- провідних учених, діячів культури, твор-
и п а ПН ні чо
науки. Здавалось, невидимим омофором витає дух як самого засновника Ос- Костянтина Острозького, так і тих учених мужів, зч/ /ми Іменами ввійшла Академія у зеніт
трозької Академії
сБОЄЇ слави, -- Герасима та Мелетія СЄмотрицьких, Захарії К о-пистенського, Никифора Кантакузина, К ирила Лукаріса, Яна Лятоша, Мартина Б роневського, Івана Вишенського, Клірика Острозького, Дем'яна Наливайка. Вразила далеко не позірна вихованість спудеїв, їх високий інтелектуальний рівень. Та коли поспілкувалась Із викладачами, працівниками наукової бібліотеки, проректорами і безпосередньо з ректором Ігорем Пасічником, збагнула, що не лише це святе місце спонукало до відродження колиски української науки. Тут зібралися люди; одержимі цією ідеєю, І зробили все для того, аби бажане стало дійсністю. Кожен тут не просто працівник волею долі чи виконавець, а господар. І це почуття господаря, відчуття відповідальності кожного за обрану сферу діяльності, устдомлення важливості своєї місії -- головна запорука успіху Тут ніхто не прагне самозаспокоєності, навдпаки, пе! "тІспудеі, І пикладачі одержимі прагнеріням учитися, осягати нове, набутати петріоногодосніду І жодної тіні знеліри чі непевності у дні завтрашньому
- віанни я же РАВ ЕР РО пи
ще ан а 00
земної мови використовується диферен- ЦіЙОВане навчання, тобто студенти навчаються в різних за рівнем знання мови групах. Окрім англійської, мають змогу ОВОЛОДІТИ ще однією іноземною мовою за вибором (польська, німецька, французька, іспанська; вивчається також латина). Для цього є Відповідне технічне обладнання, | Острозька Академія входить до міжнародної комп'ютерної системи «Інтернет», що дає змогу за допомогою електронної пошти обмінюватись інформацією з науковими та навчальними закладами світу. Навчаються В Академії за рівнями спеціалізації: перший ОСВІТНІЙ (вищу освіту) студенти одержують після чотирьох років навчання. При бажанні
витускатись і йти працю-
7 випускникові присуджується науковим ступінь магістра наук,
Для тих, хто не пройшов за конкурсом, працює нульовий фак ультет протягом семи місяців, з лі травень. Гут студенти мають змогу пог-
либити знання з п редметів, включе
них у вступне тестування.
Острозька Академія утворює єдиний
факультет; по-друге - на заочне відділенні: по-третє - оголошено набір на навчання зе контрактом |за відповідну оплату ний термін), де є можливість | прогалини в знаннях, виявити себе і довес" ти, що ваш рівень знань, настільки дос що зобов'язує адміністрацію вузу вас зара" хувати. Втрачати, отже, нічого, спробувати наколи не пізно. б Уся система прийому 1 навчання Академії є свідченням того, що тут А над усе цінується рівень знань. Це де мі до якого має прийти в освітній СИСТЄ вся Україна. - сяг Цього літа в Академії подвійне до Її нення -- окрім заочного відділення, Н о базі відкрито ще й аспірантуру: охо шено набір аспірантів (16 місць) 0" спеціальностями «Їсторія», «КультуР логія», «Правознавство», «Економіке"- Майбутнє нової України почина ці не з нових вивісок на європейськ, кшталт, а знової свідомості, ЩО зви зі Тими вивісками. Мине кілька рокіВ ші стін Острозької Академії вийдуть поря п випускники Життя не обіцяє Ім 7 рі МОГ долі. Доведеться розбивати : «-Тереотипи, закостенілість постт9 ІЗ тарного мислення, робити можливе
чеможливого, будучи елітарним" у рівнем ін гелекту й вихованості, 1" на 1О0ВО здіЙСНЮВАати МІСІЮ, покладену та їхні юні
плечі у стінах мудро!
тагег, -- бути провідниками нації!
академічний пауково-дидактичний ком-
о
Людмила МАРЧУК
шани що м т т-г ни
жі
гр
чо
| кодів г Щури зало адюнніроній "яння з і нійдеуіанню Нед оо З сти! боб 090 й
| | | | |
Б
І! Мо націон: що бу; Україн. упроде люють
3 -- ою
Цеї украгн ВідстоОк
Ми, традиц найтя» перемі ідеолог нас пр естети: нам, а
Укр мораль ієрархи нам по: СТОЛІТЬ цькува викохуї незале» змагаті
безпре осбізв
г. С м! Чом
положе Чому м Закону влади ! стриму українсі Напере дить Пий
Укр паперог о Укра» такі -- кК «Ком с «Аргум спешаль Ми інв
відеопр
- чи се сни зни пр
Na forum.
Szanowni delegaci i goście Światowego Forum Ukraińców!
Moje poczucie czasu naznaczone jest moralnym i narodowym niepokojem o przyszłość Ukrainy: co będzie z nami, z naszymi DZIEĆMI. Czy Ukraina będzie Ukrainą! Nie przestaję pytać przez ostatnie pięć lat, jak oddzielają mnie od Światowego Forum.
Według mojej świadomości ten czas jest najbardziej decydujący, bo jakie losy spoczną dziś na całym narodzie ukraińskim, taka będzie Ukraina.
Ten czas wymaga uporczywie: przeciwdziałania ukrainofobii, przejmowania inicjatyw, obrony narodowych priorytetów.
My, Ukraińcy, czujemy na własnej skórze, że naszą tradycyjną psychologię, która ocalała po tylu próbach, chcą znowu przemielić, przetrzeć, przesiać na obcych ideologicznych sitach. Zamiast komunoideologii do nas przyszła i zalała nas totalna propaganda estetycznych kategorii, wyobrażeń, nie właściwych nam, a to i po prostu zgubnych.
Ukraińcy mają swoją kulturę ze swoimi moralnymi i estetycznymi zasadami, swoją hierarchią wartości, których niektórzy zalecają nam się wyrzec jak atawizmu. Przez wiele stuleci nasz naród, wbrew zakazom i prześladowaniom, wbrew represjom, strzegł i pielęgnował rodzone słowo, więc dlaczego teraz, w niezależnej, samodzielnej państwie, musi walczyć o język! Paradoksalnie, bezsensownie, bezprecedensowo: większość najwyższych urzędników z wyzwaniem demonstruje swoją pogardę dla narodu ukraińskiego, dla Konstytucji, dla nas wszystkich!
Dlaczego konsekwentnie ignoruje się konstytucyjny zapis o państwowym statusie języka ukraińskiego? Dlaczego nie wypełnia się wymogów nawet skromnej Ustawy o językach, dlaczego władze wykonawcza i sądowa w Ukrainie nie zachęcają, lecz na wszelkie sposoby powstrzymują i ograniczają przenikanie języka ukraińskiego we wszystkie sfery życia społecznego. W przededniu siódmego roku niepodległości ukazuje się 3905 ukraińskich książek
Ukraina faktycznie inwestuje w rosyjski przemysł papierniczo-wydawniczy, ponieważ niemal co tydzień w Ukrainie otwierane są nowe rosyjskie gazety, a takie dawniej centralne gazety jak «Prawda», «Komsomolska Prawda», «Izwiestia», «Argumenty i Fakty», «Trud» stworzyły swoje specjalne redakcje na terenie niepodległej Ukrainy. Inwestujemy w obcą kulturę i produkcję audiowizualną. Nasuwa się całkowicie naturalne pytanie: czy nie jest to dobrze zaplanowana i dobrze sfinansowana polityka etnocydu i pangenocydu?!!
Musimy wreszcie zrozumieć, że rusyfikacja, jakiej nie było nawet w latach 30. na taką skalę, jest środkiem duchowej ruiny i niszczenia ukraińskości w ogóle. Jeżeli w naszym państwie – według oficjalnych danych – wydaje się ponad 6 tysięcy periodyków, obok państwowych działa 740 niepaństwowych organizacji medialnych, to pytam was, szanowni uczestnicy forum, ile z nich bierze udział w magistralnym procesie odrodzenia i budowania państwa. Doszło do tego, że w Odessie w telewizyjnym eterze w ogóle nie słychać słowa ukraińskiego. System «Internet» jest rosyjskojęzyczny i jutro dobije nas: wszyscy znajdziemy się w duchowym getcie. Jak widzimy, pod narodowym sztandarem może być prowadzona brutalna antyukraińska polityka.
Dopiero z upływem czasu zobaczyliśmy, że gospodarka ściśle związana jest z pracownikiem, z jego bezpośrednim narodowym, historycznym i psychologicznym, społecznym konkretem. Tylko teraz władze zaczynają uświadamiać sobie to, co zapewne wiedziano, że w każdym kraju gospodarka ma swoją
чнантяжчних
она п РИН ПЕРЕ бно РН РР зл с-г
РЕБИ ПРНЕРРА АР Р
со ПРОТ
БОГ НЕ В СИЛІ, А В
1ІЬАДАА- РР но РР
- -- ЕЕ ЮЩЕЬАОРЕ ар РР прик оцнннни -
р но ж кн оо
- нн
Р
всєсватоЯЙй
Я
Ла чо ож
ПРАВДІ
specyfikę i filozofię. Tak długo oczekiwana i niezbędna wola narodowa, niezależność ideologiczna od komunistycznej despotii obróciła się w wielką depresję gospodarczą i duchową, katastrofę społeczną i demograficzny zastój. Trzeba to mówić otwarcie. Ukraina potrzebuje własnej ideologii, w której prawa człowieka nie wypierałyby praw narodu.
Nasze wartości narodowe są niezmienne, dlatego nasza historia to nie tylko walka o własne miejsce na świecie, ale także ciągłe zmaganie się wiecznych wartości narodowych z przemijającym czasem.
Cała logika tych przemian, które zachodzą na Ukrainie, wskazuje, że same formy rynkowe są niewystarczające; w podstawie reform muszą leżeć nie tylko uniwersalne zasady, lecz także uwzględnione osobliwości ukraińskiego ustroju gospodarczego, tradycje, typ ukraińskiego pracownika, czynniki psychologiczne. Musieliśmy przejąć na Zachodzie nie cudowne uniwersalne formy, lecz zasady rozwiązywania problemów odpowiednie dla naszego państwa. Natura ludzka jest jednakowa, ale warunki bytowania są różne: nie można lekceważyć pamięci historycznej, narodowych i kulturowych tradycji. Oparcie się na uniwersalnej naturze, jak pokazały ostatnie pięć lat, się nie sprawdziło. Nie wolno nawet zbrodniczo lekceważyć osobliwości naszej przeszłości i teraźniejszości.
Czynnik narodowy jest niezwykle ważny w gospodarkach państw o pojemnych rynkach wewnętrznych. Stało się już powszechnym miejscem wspominanie o tradycyjnej japońskiej rodzinie «Ie». Ale chcę jeszcze raz podkreślić, że osobliwości narodowe feudalnej Japonii, skutecznie wykorzystane we współczesnych metodach zarządzania, pozwoliły temu krajowi wkroczyć w XXI wiek. Tam w najbardziej archaicznych tradycjach, które przeczyły zachodnim standardom liberalnym, znaleziono racjonalne ziarno, które określiło sukces rozwoju.
Proces rozwoju reform rynkowych musiałby towarzyszyć procesowi rozwoju duchowych podstaw państwa, bez których niemożliwa jest gospodarka opierająca się na zasadach humanizmu i sprawiedliwości.
Idea niepodległości jest w pewnym stopniu zdyskredytowana właśnie przez tę okoliczność. Nie można, podważając zasady moralne i narodowe, lekceważąc obyczaje, kulturę i historię narodu ukraińskiego, a w końcu wypierając genetyczną podstawę, czyli język ukraiński, zbudować cywilizowanego państwa. Klimat społeczno-narodowy i ekonomiczny są wzajemnie powiązane i wzajemnie się warunkują. Na miejsce ekonomii ideologicznej nie przyszła ekonomia narodowa. I będziemy coraz głębiej grzęznąć w bagnie pozanarodowego tworu. W rzeczywistości Ukraina stała się pomniejszonym modelem dawnego Związku z jego internacjonalistycznymi zasadami, dominującymi we wszystkich sferach.
Nas tradycyjnie, a raczej inercyjnie, nadal broni język ukraiński, który kształtowały setki pokoleń, nasz Kościół, który nigdy nie zyska przychylności kierownictwa, klasyczna literatura, która już nie jest wznawiana, filozofia, którą dopiero zaczynamy odkrywać, architektura, która niszczeje, muzyka, której nie słyszymy, kinematografia, której nie oglądamy! Miarą wielkości narodu jest kultura. Mamy potężne podłoże, które psychologicznie odczuwamy jako odległe od nas, - jest nim dawnoukraińska literatura, muzyka, śpiew..
Dlatego pytam, czy przy takich podejściach do polityki kulturalnej i narodowej możliwy jest postęp państwowy?
Bez procesu - do tego intensywnego - samoidentyfikacji, samozgodności, samotożsamości z własną istotą Ukrainy nie może być. Ale historia się nie kończy. Historia walki o Ukrainę trwa. Bóg nie w sile, a w prawdzie. A prawda jest po naszej stronie!
Pawło MOWCZAN
Podczas I Ogólnoukraińskiego Forum wspólnie z gazetą «Słowo Proświty» Państwowy Komitet ds. Narodowości i Migracji Ukrainy przygotował i przeprowadził «okrągły stół» pt. «Język ukraiński w kręgu języków świata», który wywołał duży rezonans i wzbudził szerokie zainteresowanie. Wśród jego licznych uczestników byli: O. Zinkiewicz, W. Witoszyński (Argentyna), W. Boni (USA), I. Szewczyk (Australia), R. Łazoryk (Australia), B. Barnycz; 2. K. Padewska (Australia), H. Jeiok (Australia), A. Nenciński «RATIO», I. Czuczka (prof. Uniwersytetu Użhorodzkiego), B. Suszyński i inni, dla których nieobojętny jest los ojczystego języka.
Nasza gazeta będzie konsekwentnie przedstawiać w swoich publikacjach wyniki badań naukowych oraz prognozy krajowych i zagranicznych językoznawców. A uwadze naszych czytelników proponujemy Rezolucję «okrągłego stołu», którą na dziś kierujemy jako wezwanie do działania dla proświtan – obrońców języka ukraińskiego.
REZOLUCJA
«okrągłego stołu» «Język ukraiński w kręgu języków świata»
Język ukraiński jest jednym z najstarszych języków słowiańskich. Pod względem liczby użytkowników zajmuje 2. miejsce wśród 13 żywych języków słowiańskich oraz 14. miejsce wśród kilku tysięcy języków świata. Mimo wszystkich ograniczeń i zakazów w różnych imperiach, w których przebywał naród ukraiński, język ukraiński na obecnym etapie jest jednym z najmelodyjniejszych, najbardziej rozwiniętych i funkcjonalnie wypracowanych języków świata.
Uczestnicy «okrągłego stołu» «Język ukraiński w kręgu języków świata», omówiwszy stan funkcjonowania języka w Ukrainie po proklamowaniu przez Konstytucję Ukrainy statusu języka ukraińskiego jako państwowego, są zmuszeni stwierdzić, że przewidziane jego artykułem 10. zapewnienie przez państwo «…wszechstronnego rozwoju i funkcjonowania języka ukraińskiego we wszystkich sferach życia społecznego na całym terytorium Ukrainy» dotąd nie nabrało pełnego i systematycznego charakteru. Wprowadzanie języka ukraińskiego jako państwowego jedynie [...] wyparte przez prasę rosyjskojęzyczną [...] literackiego [...] Szkolnictwo wyższe w ciągu ostatnich czterech lat nie poczyniło znaczącego postępu w sprawie wprowadzania [...]
nauczania w języku państwowym. Zdecydowana większość uczelni wyższych na Ukrainie nadal kształci specjalistów dla Ukrainy w języku rosyjskim. Wyjątek stanowią jedynie uczelnie o określonej orientacji społeczno-politycznej.
Jedynie wykładowcy posługują się językiem rosyjskim, zwłaszcza w wschodnich i południowych regionach państwa.
Tam zdecydowana większość kierownictwa i urzędników różnych szczebli nie włada językiem państwowym i nie sprzyja poszerzaniu sfer jego funkcjonowania.
Całkowicie rosyjskojęzyczny pozostaje ukraiński sport, co przynosi ogromne szkody autorytetowi Ukrainy.
Prywatny biznes na Ukrainie we wszystkich swoich sferach bezwstydnie lekceważy obowiązujące ustawodawstwo językowe, orientując się wyłącznie na język rosyjski i angielski.
Mimo pewnego postępu nadal sprawia wrażenie rosyjskiego miasta stolica Ukrainy Kijów. Nawet kijowskie telewizje stołeczne ведуть передачі w języku rosyjskim.
W takich okolicznościach Ukraina nie może stać się autorytatywna w świecie, być prawdziwie ukraińskim państwem i nie może być rzeczywistą Ojczyzną dla Ukraińców całego świata. Dla powstrzymania rusyfikacji Ukraińców, dla realnego wprowadzenia w życie 10. artykułu Konstytucji potrzebne są energiczne wysiłki ukraińskich władz i ukraińskiego społeczeństwa.
Uczestnicy «okrągłego stołu» uważają, że pierwszoplanowymi działaniami dla osiągnięcia wskazanego celu powinny być:
1) seria administracyjnych działań mających na celu przeniesienie procesu nauczania w uczelniach wyższych wszystkich poziomów akredytacji i form własności na język państwowy na podstawie doświadczeń Ukraińskiego Uniwersytetu Narodowego im. T. Szewczenki;
2) natychmiastowe wdrożenie realnego wsparcia państwa dla prasy ukraińskojęzycznej, wydawnictw książkowych, wszystkich rodzajów produkcji ukraińskojęzycznej, przede wszystkim dla dzieci, młodzieży i młodych ludzi, na podstawie ulg podatkowych;
3) przekazanie w gestię inspekcji podatkowej i policji podatkowej kwestii przestrzegania obowiązującego ustawodawstwa językowego w zakresie handlu, reklamy, usług bytowych, transportu itd.;
4) przyjęcie nowej ustawy „O języku ukraińskim na Ukrainie”.
Uczestnicy „okrągłego stołu” potępiają wszystkich kierowników różnych szczebli, którzy lekceważą język państwowy, odmawiają jego nauki i używania, a także tych, którzy stawiają otwarty, cyniczny opór wprowadzaniu języka ukraińskiego jako państwowego we wszystkich sferach życia społecznego.
Uczestnicy „okrągłego stołu” apelują:
do Prezydenta Ukrainy, aby oficjalnie i publicznie proklamował, opierając się na artykułach 10 i 11 Konstytucji Ukrainy, państwowy kurs na odrodzenie ukraińskie;
uwzględniać przy rozstrzyganiu kwestii kadrowych, przede wszystkim przy powoływaniu wysokich urzędników, znajomość przez nich języka państwowego, wykazać swoją władzę i zasadniczość w kwestii wcielenia w życie 10. artykułu Konstytucji oraz bez zwłoki wydać dekret o zatwierdzeniu Programu rozwoju języka ukraińskiego na Ukrainie; przeprowadzić atestację służby państwowej pod kątem znajomości języka ukraińskiego;
– ukraińskich biznesmenów, ukraińską diasporę, wszystkich, komu leży na sercu wielocierpiący język ukraiński, powołać Ogólnoukraiński fundusz derusyfikacji Ukrainy;
ukraiński rząd zapewnić preferencyjne warunki rozwoju ukraińskojęzycznej produkcji drukowanej oraz audiowizualnej, a także zapewnić funkcjonowanie „Internetu” i wszelkiej sieci komputerowej w języku ukraińskim;
Uczestnicy „okrągłego stołu” żądają od ministra oświaty podjęcia zdecydowanych kroków w celu zaprzestania naruszania praw Ukraińców do nauki w języku ojczystym w szkołach wyższych i ogólnokształcących na Wschodzie i Południu Ukrainy oraz w stolicy; opracowania kompleksowego perspektywicznego planu realizacji 10. artykułu Konstytucji w systemie oświaty, szybkiego wspierania otwierania ukraińskich szkół i przedszkoli, stanowczego popierania prób tworzenia ukraińskich szkół w Doniecku, na Krymie, zwłaszcza w mieście Sewastopol, w osiedlu Prymorskim (miasto Teodozja); unikania redukcji kadr pedagogicznych władających językiem państwowym; niezawierania i nieodnawiania kontraktów z rektorami uczelni, którzy lekceważą ustawodawstwo językowe; zwiększenia nakładu podręczników dla wyższych szkół technicznych w języku ukraińskim.
Uczestnicy „okrągłego stołu” domagają się od przewodniczącego Państwowego Komitetu Sportu W. Borzowa opracowania programu rozwoju ukraińskiej kultury fizycznej i sportu oraz podjęcia działań na rzecz nauczania w języku państwowym na uczelniach o profilu kultury fizycznej i sportowym.
Drugi Światowy Forum Ukraińców zwraca się do Rządu Ukrainy:
1. Zwrócić się do rządów Słowacji, Polski, Rumunii, Węgier, Jugosławii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, w których zwarte żyją nasi bracia, z prośbą o stworzenie normalnych warunków dla zachowania, funkcjonowania i rozwoju języka oraz kultury ukraińskich mniejszości narodowych w wymienionych krajach; zaprzestać antyukraińskiej działalności polityków, skierowanej na rozbicie Ukraińców na różne grupy etniczne i subetniczne, typu Rusini, Rusnacy, Łemkowie, oraz na utworzenie na ich bazie odrębnego narodu ruskiego; zmodyfikować ustawy o mniejszościach narodowych obowiązujące w wymienionych krajach, przede wszystkim na Słowacji i Węgrzech, w taki sposób, aby w przyszłości nie dzielić Ukraińców na Ukraińców właściwych, Rusinów i Rusinów-Ukraińców;
2. Domagać się od Rządu Ukrainy podjęcia pilnych środków, ukierunkowanych na należyte zapewnienie informacyjne (silne radiofonia, telewizja satelitarna, prasa książkowa i gazetowa) naszych braci Ukraińców w sąsiednich krajach o życiu kontynentalnej Ukrainy.
Przeprowadzić Ogólnoukraińską konferencję naukowo-praktyczną na temat ukraińskiej ortografii w listopadzie 1997 roku.
Domagać się od ministra obrony przeniesienia wszystkich wojskowych zakładów edukacyjnych na język państwowy i wprowadzenia reżimu języka ukraińskiego we wszystkich bez wyjątku jednostkach wojskowych.
Domagać się od Ukraińskiego Prawosławnego Kościoła Patriarchatu Moskiewskiego odprawiania liturgii i nabożeństw w języku ukraińskim na terenie Ukrainy.
Domagać się od Gabinetu Ministrów Ukrainy i Państwowego Komitetu Standardów prowadzenia oznaczeń towarów wyłącznie w języku państwowym.
Domagać się od Ministerstwa Informacji Ukrainy i Państwowego Komitetu Radiofonii i Telewizji zapewnienia dubbingu w języku ukraińskim wszystkich bez wyjątku filmów emitowanych na kanałach ukraińskiej telewizji oraz zapewnienia pełnego reżimu języka ukraińskiego.
audycji radiowych 7 uczestnicy «okrągłego stołu» witają utworzenie Rady ds. polityki językowej przy Prezydencie kraju oraz Departamentu ds. realizacji polityki językowej w Państwowym Komitecie ds. Narodowości i Migracji, wyrażając szczerą nadzieję, że wszystkie organy państwowe wezmą na siebie kontrolę nad realizacją 10. artykułu Konstytucji Ukrainy
я-а Ж РН С "нн о . РУЖИН
z
częściowo dotyczyło poszczególnych dziedzin: szkolnictwa, reklamy, radiofonii, używania języka państwowego przez niektórych wyższych urzędników państwowych. Jednocześnie głębokie zaniepokojenie budzą następujące fakty.
Бр чолока Ар
Udział prasy i książki ukraińskojęzycznej jest znikomy. Obecnie
Rażąco łamane są prawa Ukraińców do otrzymywania informacji i nauki w języku ojczystym
сії -
Рут зомтрая
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
«PROSWIATIANSKA»? 1868–199/
„PTAK DUSZY” WZNIÓSŁ SIĘ PONAD CZASEM
Wykonawczy Komitet Winnickiej Rady Miejskiej podjął decyzję o wzniesieniu pomnika Poecie i Obywatelowi, bojownikowi o prawa człowieka Wasylowi Stusowi przy instytucie pedagogicznym. Już odbył się otwarty konkurs na najlepszy projekt. Spośród 17 prac, przedstawionych przez dwudziestu autorów z Winnicy, Kijowa i Tarnopola, jury wybrało pracę nr 495 winniczanina Anatolija Burdejnego. Szkic pomnika pomocą środków plastycznych niesie ideę niezłomnej męskości, tragicznej wielkości ducha, uczciwości poety wobec literatury i narodu. Symbol skrzydła jako obraz nieokiełznanego duchowego wzlotu, wysokiego tragizmu losu i wysokiej poezji został przez autora projektu zaczerpnięty z tytułu zbioru poetyckiego, napisanego przez Wasyla Stusa w więzieniu. Tytuł tego skonfiskowanego, prawdopodobnie zaginionego zbioru to „Ptak duszy”.
Rzeźbiarz uważa, że przyszły pomnik to hołd złożony nie tylko tragicznemu talentowi poety, ale także wszystkim więźniom sumienia – obrońcom praw człowieka, a w znacznej mierze pokuta za obojętność i grzeszność naszej niedalekiej przeszłości.
Dobrowolne wpłaty na budowę pomnika przyjmowane są na rachunek nr 1142161 w USB m. Winnicy, MFO 302010, ZKPO 03084813, Winnicki Miejski Komitet Wykonawczy. Tel.: 32-56-96.
PIEŚŃ TEŻ BROŃ
Główny Zarząd Wychowania Wojskowego Ministerstwa Obrony Ukrainy, Związek Kompozytorów Ukrainy, Ogólnoukraińskie Towarzystwo «Proświta» im. T. Szewczenki, przy wsparciu mecenasa Arkadija Nowyckiego (Australia) oraz za pośrednictwem Narodowej Kompanii Radiowej Ukrainy ogłaszają konkurs na najlepszą pieśń dla Sił Zbrojnych Ukrainy.
„Ukraińskiej armii – współczesną ukraińską pieśń” – takie hasło tego konkursu, który poświęcony jest 6. rocznicy Sił Zbrojnych Ukrainy i ma na celu zaangażowanie profesjonalnych i amatorskich kompozytorów oraz poetów Ukrainy do
Tuż przed Świętem Niepodległości w Czerniowcach ukazał się po swojemu jubileuszowy, dziesiąty numer literacko-artystycznego, pedagogiczno-oświatowego czasopisma dla dzieci i młodzieży «Ластівка» (Jaskółka). Jak zaznaczył we wstępie jego redaktor naczelny Wiktor Kosiaczenko, ta jaskółka pojawiła się na świecie z pewnym opóźnieniem. Drożyzna usług poligraficznych i skromne wpływy na konto redakcji nijak nie sprzyjają regularnemu wydawaniu pisma, które powinno ukazywać się raz na kwartał, czyli cztery razy w roku. Mimo wszystko świeży numer czasopisma dla dorastającego pokolenia zaskoczy czytelników nieprzeciętnymi utworami literackimi i materiałami.
Tym razem «Literacka witalnia» przedstawiła poetów-szістдесятників, których swobodne słowo poetyckie «przebijało się przez gnębiącą zaregulowaną zaregulowanie» – Wasyla Symonenkę, Linę Kostenko, Dmytra Pawłyczkę, Borysa Olijnyka, Iwana Draczа, Mykołę Winhranowskiego i Wasyla Stusa.
Z okazji 125-lecia urodzin Łesi Ukrainki w rubryce «Nasz kalendarz» zamieszczono artykuł docent Czerniowieckiego Uniwersytetu Państwowego Lidii Kowalec oraz bajkę sławnej poetki «Bida nauczy» (Nieszczęście nauczy). W minionym roku minęło 130 lat od urodzin bukowińskiego pisarza i pedagoga Ja. M. Syniuka, który włożył wiele sił w rozwój pięknego piśmiennictwa ukraińskiego szkolnictwa na tych ziemiach. Zwłaszcza Syniuk w 1905 roku zaczął wydawać dziecięcy magazyn «Ukraińska jaskółka», którego tradycje, można powiedzieć, przejęła dzisiejsza «Ластівка». Opowieść o Syniuku–
wybitnego francuskiego filozofa, fizyka, matematyka i anatoma Kartezjusza…
Wydawnictwo centrum «Proświta» niedawno opublikowało pierwszy zbiór wierszy i poematów «Sploty serca» inżyniera z wykształcenia, Bukowińczyka z pochodzenia, patrioty Ukrainy z głębokiego powołania duchowego, Michaiła Łukinjuka. Autorska przedmowa pod tytułem «Otwórzmy w sobie Ukrainę» wymownie określa ideowo-tematyczny kierunek jego poezji.
Michaił Łukinjuk, nawiasem mówiąc, kieruje zjednoczeniem oddziałów Ogólnoukraińskiego
Warte uwagi są także publikacje obecnego numeru.
Kontynuowany jest wątek wybitnych postaci w rubryce «Kocham moją Ruś-Ukrainę», w której zamieszczono biograficzne szkice bukowińskiego pisarza Wołodymyra Diaczkowa o słynnym i odważnym podróżniku oraz badaczu Mikłuchu-Maklaju, a także o szczerym przyjacielu Tarasa Szewczenki, Jakowie de Balmen.
W numerze, jak zawsze, czytelnicy znajdą wiele poetyckich prób młodych miłośników słowa, m.in. członków literackiego kółka Głębockiego Liceum «Edelwejs», a także szachowe zadania, które zainteresują chłopców i dziewczynki oraz ich rodziców.
Ludmiła Januszewska
она тини пт ШО РА Р ЕЕ
«NIEPOKOJE SERCA» MICHAIŁA ŁUKINIUKA
Członka Towarzystwa «Proświta» Politechniki Kijowskiej. Autor zwraca się do wszystkich nieobojętnych ze słowami: «Przezwyciężmy nasze duchowe lenistwo, które jak rdza – powoli i nieubłaganie – niszczy nasze dusze. Otwórzmy w naszym sercu ten tajemniczo-niepojęty, nam przez Boga darowany, do zachowania i przekazania przyszłym pokoleniom Ukraińców – kontynent naszej duszy, którego imię brzmi Ukraina.» Nakład książki – 1000 egzemplarzy.
ни –
Konkurs składa się z dwóch etapów.
Рє
Konkurs na tworzenie nowych, współczesnych, wysokoartystycznych pieśni i marszów o Siłach Zbrojnych
KSIĄŻKA O «PROŚWICIE» NA ZIEMI TEREBOWELSKIEJ
ї ч й їй
Etap I – z 11 czerwca po 6 grudnia 1997 roku.
Etap II – z 1 stycznia po 24 sierpnia 1998 roku.
Konkursowe pieśni, zróżnicowane pod względem treści, formy i środków wyrazu tematu, powinny być skierowane na patriotyczne wychowanie personelu Sił Zbrojnych.
WARUNKI KONKURSU
Do udziału w konkursie zapraszamy profesjonalnych i amatorskich kompozytorów oraz poetów.
Na konkurs przyjmowane są utwory trwające nie dłużej niż 4–5 minut, przeznaczone zarówno do wykonania chóralnego, jak i solowego.
Autorzy przesyłają na konkurs klawiry z podtekstem lub partytury pieśni, czytelnie napisane czarnym tuszem lub atramentem, oraz osobno tekst wydrukowany na maszynie w 4 egzemplarzach w języku ukraińskim.
Nuty i teksty przesyła się w kopercie pod hasłem (bez nazwisk autorów), do której wkłada się również mały zaklejony kopertę z podanym nazwiskiem, adresem i numerem telefonu autora.
Do organizacji pracy konkursu utworzono komitet organizacyjny, któremu przysługuje prawo powoływania jury konkursu.
Oceny utworów i wyłonienia zwycięzców konkursu dokonuje jury. Koperty z odpowiednim hasłem otwiera się na końcowym posiedzeniu jury, po wysłuchaniu utworów i podjęciu decyzji, w obecności członków komitetu organizacyjnego.
Utwory na konkurs należy nadsyłać na adres: 252001, m. Kijów, Muzejnyj zaułek, 8, WUT «Proświta», z dopiskiem: Na konkurs «Armii -- piosenkę».
Termin nadsyłania utworów: I etap -- do 1 listopada 1997 roku, a etap II -- do 1 lipca 1998 roku, według daty stempla pocztowego miejsca nadania.
Konkurs odbędzie się pod warunkiem wpłynięcia nie mniej niż 50 zgłoszeń.
Wyniki konkursu zostaną ogłoszone w środkach masowego przekazu, a utwory zwycięzców zostaną polecone profesjonalnym zespołom twórczym i zespołom artystycznej amatorszczyzny do wykonania.
SKŁAD KOMITETU ORGANIZACYJNEGO
Współprzewodniczący: generał major Wołodymyr Sytnyk -- szef Głównego zarządu pracy wychowawczej Ministerstwa Obrony Ukrainy; Mykoła Stepanenko -- przewodniczący Związku Kompozytorów Ukrainy; Pawło Mowczan -- przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta», posł do Rady Narodowej Ukrainy.
Zastępca przewodniczącego komitetu organizacyjnego: generał major Hryhorij Temko -- szef zarządu propagandy Głównego zarządu pracy wychowawczej Ministerstwa Obrony Ukrainy.
Członkowie komitetu organizacyjnego: Stepan Halabarda -- redaktor naczelny programu «Promień»; pułkownik Mykoła Szulha -- szef wydziału kultury zarządu propagandy Głównego zarządu pracy wychowawczej Ministerstwa Obrony Ukrainy; pułkownik Wołodymyr Zibrow -- szef Zespołu Pieśni i Tańca Sił Zbrojnych Ukrainy; major
Od czasu odrodzenia «Proświty» na Tarnopolszczyźnie w 1988 roku w prasie periodycznej, czasopismach, magazynach i zbiorach opublikowano wiele artykułów wielu autorów o historii i działalności Towarzystwa, takich zwłaszcza jak Jewhen Dorosz, O. Hłubisz, O. German, P. Dowhoszyj, H. Czerniachowski, Iryna Skoczyłas, A. Malewycz, T. Pasternak, M. Lewczuk, W. Chanas, R. Pastuszenko, P. Szymkiw i inni. «Proświtą» zainteresowali się nie tylko dziennikarze i regionaliści, ale także uczeni miejscowych uczelni. Niektórzy z nich obronili prace doktorskie na temat Proświty i zostali kandydatami nauk historycznych.
Ukazały się również książki o «Proświcie»: «Podnieśmy zatem ducha swego» (1993) Marii i Petra Dowhoszyjów, «Proświta» na Zbaraszczyźnie (1995) A. Malewycza, metodyczny poradnik «Młoda Proświta» Tarnopolszczyzny (1997). Niedawno we Lwowskim Wydawnictwie «Kamieniar» wydano masowym nakładem książkę «Proświta» na Terebowlszczyźnie. Autorzy tego historycznego szkicu, Michajło Michajluk i Ołeksandr Zawalniuk, poświęcili wydanie 900-leciu miasta Terebowla, 130-leciu macierzystego Towarzystwa «Proświta» we Lwowie oraz 95-leciu założenia terebowlańskiego oddziału «Proświty».
Książka jest wygodnego formatu, na dobrym papierze, ma 48 stron. Na osobnych wkładkach zamieszczono 23 fotografie: portrety przedwojennych przewodniczących oddziału, ks. T. Cehelskiego i ks. S. Mochnackiego, aktywnych członków Towarzystwa, chórów, orkiestr, budowy obiektów, obchodów różnych uroczystości. Składa się ona ze «Wstępu» i trzech rozdziałów: «Na szlakach odrodzenia narodowego», «Pod jarzmem okupanta» oraz «Pod sztandarem Ukrainy jednajmy się!».
Wydanie będzie dobrym podręcznikiem dla nauczycieli i uczniów starszych klas, studentów uczelni, regionalistów, wszystkich patriotów niepodległej Ukrainy. Zasługuje ono na wsparcie w rozpowszechnianiu w bibliotekach regionalnych Tarnopolszczyzny, gdzie odradza się ruch oświatowy Proświty. Doświadczenie terebowlan jest w tym dobrym drogowskazem.
Bohdan HOŁOWIN,
zasłużony pracownik oświaty Ukrainy, honorowy członek Proświty
ZBIÓR DZIEŁ DZIESIĘCIU.
W serii «Bibliotečka tyżnewyka «Za niezałeżnist'»» w Iwano-Frankiwsku ukazał się zbiór wierszy i publicystyki pod tytułem «Do Tarasa Szewczenki po Dnieprze». Redaktor-redaktor i kompilator: Jarosław Jarosz. Nakład 1500 egzemplarzy, 16 stron. Zbiór zawiera utwory dziesięciu uczestników Międzynarodowego konkursu literackiego, poświęconego Wszechukraińskiemu Forum Ukraińców i 19. rocznicy Niepodległości Ukrainy. W zbiorze opublikowano także wiersze Mykoły Szostaka, Michajła Lesiuka (Kijów), Pisjenkowej (Białoruś), Zakonnikowa (Mińsk), Florina Muskalu (Rumunia) oraz Wasyla Taraciuka, Marii Matios (Czerniowce), Ahena Szmorhuna (Równe), Jarosława Jarosza (Iwano-Frankiwsk) i Anatolija Łysego.
Wydanie poświęcono Ogólnoukraińskiemu Towarzystwu «Proświta» im. Tarasa Szewczenki (Minneapolis).
Wydanie zostało poświęcone świętu szewczenkowskiemu «Wolnej, sobornej, nowej», które odbyło się w maju ... roku w obwodzie chersońskim i zostało wydane z funduszy pięciu ukraińskich pisarzy z USA.
Cena zbioru wraz z wysyłką wynosi 90 kopiejek. Zamówienia można składać, opłacając je na adres: poczta, skrytka abonencka 84000.
Redakcja: Ołeksandr Melnyk – kierownik grupy pracy kulturalno-wychowawczej i oświatowej Wydziału Kultury Głównego Zarządu Propagandy Ministerstwa Obrony Ukrainy; Ireneusz Kłymenko – kierowniczka wydziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta»; Alla Paszynska – główna księgowa Centrum Kultury, Oświaty i Rekreacji Sił Zbrojnych Ukrainy; Ołeksandr Czekmyszow – upoważniony przedstawiciel Arkadija Nowyckiego na Ukrainie; Tetiana Oleniewa – odpowiedzialna sekretarz.
Tłumaczenie maszynowe
Młodość
Jeśli kiedykolwiek przychodziło wam iść po tęczy, to pewnie zauważyliście, że ta droga jest wyjątkowo jaskrawa, różnorodna i radośnie wesoła. Zauważyli to także uczestnicy międzynarodowego spotkania młodzieży «Kroki po tęczy», które odbyło się w niemieckim miasteczku Szmideberg pod Dreznem. Z niemiecką starannością i szczerą gościnnością zorganizowała je katolicka organizacja młodzieżowa, której centrum znajduje się w Kolonii. Młodzież z
Młodzież z krajów Europy (wśród których po raz pierwszy na takich spotkaniach Ukrainę reprezentowały cztery urocze studentki z Kijowa), rozmawiając ogólnoeuropejskim dialektem albo polsko-słowacko-bałtycko-niemieckim, ukraińsko-angielsko-rosyjsko-rumuńsko-węgierskim suržykiem, a także prastarym językiem gestów i spojrzeń, śpiewała, tańczyła, malowała, słowem zachowywała się tak, jak przystało na młodzież. Razem tworzyli, bawili się, rozmawiali na
Niebiesko-żółty kolor na europejskiej tęczy
Ruslan Synelnykow: „Kubańskie dziewczyny jeszcze raz potwierdziły, że nasi chłopcy są najlepsi na świecie”.
Niedawno w Hawanie (Republika Kuby) zakończył pracę 14. Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów, który przebiegał pod hasłem «Za pokój, przyjaźń i antyimperialistyczną solidarność». Około 12 tysięcy delegatów z ponad 100 krajów przyjechało na «Wyspę Wolności», aby w tej czy innej formie wziąć w nim udział.
Na Kubie przebywało 1160 przedstawicieli Ukrainy. Swoje festiwalowe wrażenia czytelnikom naszej gazety opowiada absolwent tegorocznego KDU im. Tarasa Szewczenki, przewodniczący Parlamentu Studentów RUSŁAN SYNELNYKOW.
RS. Wrażeń z podróży na Kubę jest bardzo dużo. Przede wszystkim mogliśmy porozmawiać z rówieśnikami z wielu krajów świata, dobrze wypocząć i, oczywiście, popracować. Niestety, na Kubie aktualne jest też przysłowie „Chciano jak najlepiej, a wyszło jak zawsze”, ale uważam, że dzięki naszemu udziałowi w festiwalu mogliśmy godnie reprezentować Ukrainę podczas spotkań w Europejskim i Afrykańskim Klubie, w trakcie „okrągłych stołów”, dyskusji tematycznych i innych wydarzeń. Członkowie naszej delegacji mieli także okazję odwiedzić kubańską prowincję Las Tunas.
Kor. Jaką widzicie przyszłość Kuby po wizycie na „Wyspie Wolności”?
RS. Mieliśmy również poważne tematy, podróżowaliśmy do Drezna i Pragi, witaliśmy słońce, jedliśmy ukraińskie potrawy i bawiliśmy się w litewskie gry, wylewaliśmy farby na papier w poszukiwaniu momentu twórczej prawdy, graliśmy w tenisa. Było wszystkiego dużo: przestrzeni, rozmów, jedzenia, kolorowego papieru, piosenek, uśmiechów, przyjaciół, wspomnień. A dla niektórych z naszych zachodnioeuropejskich rówieśników jeszcze pełniej odkryło się znaczenie słowa „Ukraina”.
Mar'jana CZAJKA
R.S.: Wydaje mi się, że Kuba w końcu wybierze drogę naturalnego rozwoju. Nadszedł czas, by wyjść z izolacji ideologicznej. Już teraz widzimy pierwsze kroki Kuby na drodze modernizacji gospodarki. Priorytetem staje się nie nierentowna produkcja cukru, lecz biznes turystyczny. Zaczął on przynosić temu latynoamerykańskiemu krajowi ogromne pieniądze, bo średnia płaca Kubańczyka w granicach 5 - Szi Lazi, a turystyka to miliony.
Kor. A jak wypoczywali na Kubie przedstawiciele Studenckiego Parlamentu?
RS. Bardzo spodobało nam się miasteczko Tarara, niedaleko Hawany. Tam, w ośrodku zdrowia, leczą się dzieci, które ucierpiały od czarnobylskiej katastrofy. Odwiedziliśmy je, a potem po prostu przyjeżdżaliśmy odpocząć od rozpalonego asfaltu miasta: kąpaliśmy się w oceanie, próbowaliśmy rumu i paliliśmy po hawańskim cygarze. Pływaliśmy katamaranami pod zachwycającymi południowymi gwiazdami, witaliśmy świt w ciepłym, jak mleko, oceanie. To było niesamowite!
Kor.: Mówią, że na Kubie są bardzo ładne dziewczyny.
R.S.: To prawda. Bardzo nam się spodobali. Przystojni, wysportowani, pięknie tańczą, a przy tym, nawiasem mówiąc, bardzo dobrze gotują. Niestety, mieliśmy mało czasu, żeby nauczyć ich gotować prawdziwy ukraiński barszcz, ale myślę, że zdołamy ten brak nadrobić.
Kor.: Czy pojawił się problem zazdrości ze strony „piękniejszej połowy” waszej delegacji?
R.S.: Tak, bardzo zazdrościły. Bo chłopcy chcieli pokazać, że bardziej podobają im się mulatki. Starali się okazywać im różne oznaki uwagi, a nasze dziewczyny z zazdrości po prostu traciły przytomność. Rwały sobie włosy i na sobie, i na chłopakach, starały się dowieść, że kochać trzeba tylko Ukrainki, a mulatki powinny zostać porzucone.
W ten sposób pokazaliśmy Ukrainkom, że poza nimi na świecie są także piękne dziewczyny. Zmusiliśmy je do uznania, że o swoją miłość trzeba walczyć. Na Ukrainie często o tym zapominają, ale kubańskie dziewczyny jeszcze raz potwierdziły, że ukraińscy chłopcy są najlepsi na świecie i trzeba ich cenić.
Kor.: A jakie wrażenia zostawiły latynoamerykańskie melodie taneczne?
R.S.: Na Kubie tańczą wszyscy, od niemowlęcia do 80-letniej babci z domu spokojnej starości, i wyczyniają takie rzeczy, na które u nas stać tylko profesjonalnych tancerzy. Kubańczycy tańczą nie nogami, lecz całym ciałem. My sami trochę nauczyliśmy się tańczyć do „Guantanamery”.
Kor.: Jakie myśli nasuwają się w związku z rozwojem ruchu festiwalowego?
R.S.: Uważam, że ma on przyszłość. Idea polityczna organizowania festiwali odsunie się na drugi plan, a ludności, zwłaszcza młodzieży, bardzo potrzebna jest komunikacja, a takie imprezy dają dobrą okazję do tego.
Rozmowę prowadził Danyło BENATOW
Tłumaczenie maszynowe
Wiadomości z Plastowiny
Czy zdarzyło wam się przyczynić do schwytania niebezpiecznych przestępców, którzy grasują w karpackich lasach w poszukiwaniu niewinnych ofiar? Czy zdarzało wam się zrywać na nocny alarm i świadomie odrzucać kuszącą alternatywę, jaką było dospanie do rana w ciepłym namiocie, a potem, w beznadziejnym oczekiwaniu na ciężką drogę przez góry i rzeki, nagle, 300 metrów od obozu, natknąć się na smakowitą nocną zasadzkę dla najodważniejszych, która stała się nieoczekiwanym finałem waszej wyprawy? Czy odważyliście się, nie bojąc się ostrej konkurencji, zorganizować i zarejestrować własną firmę, czy to do zbierania borowików, czy to do wypożyczania nadmuchiwanych materacy do spływu rzeką, czy to do pieczenia pizzy na komendanckim ognisku? A może próbowaliście wprowadzić własną obozową jednostkę walutową?
Jeśli choć na jedno z tych pytań odpowiedzieliście twierdząco, oznacza to, że byliście uczestnikami harcerskich obozów młodzieżowych «Spartanka» i «Nachtigal», które zorganizowali plastuni z Kijowa i Lwowa w malowniczej karpackiej wsi Pidlutne, w pobliżu zabytku historycznego, jakim jest rezydencja metropolity Andrzeja Szeptyckiego, od 11 do 22 sierpnia. Jeśli zaś na wszystkie pytania powyższego testu odpowiedzieliście przecząco, to nie traćcie czasu i odszukajcie w swojej okolicy ośrodek plastowy, by mieć mnóstwo podobnych wrażeń na kolejnych obozach plastowych.
Całe plastowe środowisko, a zwłaszcza zwolennicy plastowego kurenia «Celibat Murliki», cieszą się: kurень mężnie wytrzymał przeciw przyjaznej, nieustannej nawale plastunów, którzy przez cały letni sezon deptali swoimi grubymi skórzanymi butami zbocza historycznie plastowej okolicy, wymarzonej przez wielu, okolic karpackich plastunów. Członkowie tego kurenia, którzy obecnie są prawdziwymi gospodarzami Sokoła, wkarbują się w
pamięć wielu plastunów: uczestnikom i gościom Jubileuszowego międzykrajowego zlotu plastowego, poświęconego 85-leciu ukraińskiego plastu, młodzieńcom i młodzieżowym dziewczętom. A szczególnie najmłodszym uczestnikom pierwszego na Sokolu obozu nowicjuszy «Niepokonani charakternicy», ponieważ właśnie dzięki zbudowaniu przez kurin przytulnych drewnianych domków, w których nowicjusze z Tarnopola, Lwowa, Iwano-Frankiwska, Sokala, Kuzowej mogli nie obawiać się letnich karpackich mrozów, pobyt na tej sławnej górze takiego obozu stał się możliwy. Teraz każdy, kto zechce poczuć tajemnicę plastowania na własnym doświadczeniu, po prostu musi trafić na tę «górę obiecaną» ukraińskich plastunów. Tym bardziej że o historii organizacji opowie plastowe muzeum na Sokolu. Więc przygotujcie plecaki, przyjaciele!
w - F
A plastuni i plastunki z obwodu rówieńskiego postanowili wybrać się prosto do Europy Zachodniej. Jedną nogą przebywając na obozie młodzieżowym plastunów z Monachium, a drugą — we wszystkich kulturalnych ośrodkach stolicy Bawarii, nasi młodzi rodacy czuli się nieźle. Droga do domu obejmowała wizytę w Pradze — i miłość od pierwszego wejrzenia się wydarzyła. Praga po prostu zauroczyła Ukraińców starożytną architekturą, demokratyczną atmosferą, a zarazem wiecznym duchem wolności i młodości. I dziś wszyscy, którzy wrócili z europejskiego tournée, dzielą się swoimi wrażeniami z krewnymi i bliskimi.
Mar'jana CZAJKA
RR rani ba i p RU rn
«Czerwona ruta» — festiwal, który co dwa lata gromadzi tysiące zwolenników i rozpala coraz to nowe gwiazdy na firmamencie ukraińskiego show-biznesu. «Czerwona ruta» to festiwal MODNEJ muzyki, dlatego przede wszystkim — jest dla młodzieży. Nasz korespondent spotkał się z artystycznym kierownikiem festiwalu. Nie mogą nie zainteresować niezwykłe poglądy Anatolija KALENYCZENKA na ukraiński show-biznes.
Kilka słów o tegorocznej «Czerwonej rucie».
Kalka słów – to trudna sprawa. Odbywała się ona od 25 kwietnia do 11 maja w Charkowie, a zakończyła się w Kijowie na Placu Niepodległości galakoncertem 25 maja. Zwyciężczynią została Katia Sriy i zespół «Radosław» – nawiasem mówiąc, pierwszy przypadek, kiedy grupa folklorystyczna zaczęła śpiewać muzykę popularną.
– A czym różni się grupa folklorystyczna od folklorystycznego zespołu?
Zespół folklorystyczny wykonuje pieśni ludowe. A grupa folklorystyczna to muzykolodzy, specjaliści najwyższej klasy, którzy jeżdżą po wsiach, poważnie badają tradycyjną muzykę i jeden od drugiego przejmują sposób śpiewu. Czyli jeśli ktoś krzyczy, piszczy, i tak go kopiują. To najbardziej perspektywny kierunek na świecie.
– A co można powiedzieć o zespołach tanecznych?
– W muzyce tanecznej pierwszą nagrodę otrzymał zespół z Łucka «Tartach» i «Fenomen na majdanie Konga». I co ciekawe? To, że przygotowywali się w stylu hip-hop (muzyka, która wyszła z rapu). To swoiście przekształcona murzyńska prozodia. Czyli chłopcy zaczęli śpiewać, wyrecytowywać tekst w manierze ukraińskiego targu, bazaru. Kiedy ich słuchasz, od razu przypominasz sobie…
Ludzie nazywają ten zespół młodych kijowian na różne sposoby. Dlatego ciągle trzeba kogoś przekonywać: – Nie, nie jesteśmy «z zachodniej». – Nie jesteśmy cyganami. – Nie jesteśmy krysznaitami! – Nie kolędunami, lecz kolędnikami. – Nie występujemy, tylko po prostu śpiewamy. Tak żyjemy. Każdy chłopak w tym towarzystwie ma tajemnicze imię, za którym kryje się prawdziwe, czasem dla wielu nieznane. Tak wymaga tradycja. Bo chłopcy nie są zwyczajni – są wtajemniczeni w sekrety wytwarzania instrumentów muzycznych. Sami robią według dawnych wzorów liry, skrzypce, kobzy, torbany, gusła. Nauczył ich tego Mykoła Budnyk – znany artysta plastyk i muzyk.
Dziewczętom nie warto znać wszystkich tych mądrości, bo głowa będzie boleć. Mają jednak sprawę jeszcze ważniejszą: zachowywać magię obrzędów i inspirować chłopców do wielkich czynów. Znają mnóstwo przepisów, które mają już ponad tysiąc lat, i na wspólne święta przygotowują takie historyczne potrawy, jak szuliki, plaćindy, miodowniki i makowniki, taratutę i kulisz. Otóż przed ucztą, gdy otoczenie napełnia się wyszukaną mieszanką aromatów kolendry i goździków, miodu, maku i pachnącego ciasta, chłopcom pozostaje cierpliwie czekać i posłusznie łuskać orzechy do tortu.
Aż do początku uczty obowiązuje surowe „suche prawo”. A dalej wszystko zależy od dziewcząt. Możliwości spotkania się razem i świętowania jest aż nadto. To ogromna liczba tradycyjnych świąt: Dzień Kijowa i urodziny wszystkich przyjaciół. Ale największymi świętami stają się zwykłe dni, gdy przypadek prowadzi ich na koncert, na wystawę. Pewien chłopak, któremu przyszło obserwować poczynania льмЄть towarzystwa po wieczorze dawnej muzyki (wiedziałby pan Czeczenia, jak występ jego zespołu wpływa na współczesną młodzież), opowiadał: „To straszne! Było ich całe stado! Szli od Domu Nauczyciela, mijając żółty gmach uniwersytetu, dwaj chłopcy wyłazili
Р В ня занизнннц іні ож
…ються baba Parasja i baba Pałażka
taka sobie kłótnia. To było zupełnie nowe. U nas jakoś uważa się, że ukraińska piosenka to koniecznie coś liryczne, serdeczne. A ich piosenka to prawdziwa gadka.
Ciekawa grupa «Troje prosiąt» z Dniepru. Kiedy robiliśmy im aranżację, nagraliśmy autentyczny bek-wokal. Moim zdaniem wyszło to bardzo fajnie. Kiedy ona śpiewa: «Tu i tam pogoda, tu i tam przyroda», rolując r, a w tym czasie brzmi jakiś autentyczny śpiew, to właśnie to połączenie nieznanego, które nadaje modność i nowoczesność.
– Czym tegoroczny festiwal różni się od wszystkich poprzednich?
– Po pierwsze, to była jubileuszowa piąta «Ruta». Poza tym zmodyfikowano jeden gatunek. Wcześniej była piosenka autorska, a teraz – muzyka akustyczna. Dużo uwagi poświęcono reżyserii. Takiej sceny u nas jeszcze nie było. Staranniej przygotowywano muzyków w gatunkach muzyki pop i współczesnego tanecznego. Częściej sięgano do źródeł narodowych.
– Jak Pani/Pan widzi miejsce «Czerwonej ruty» wśród innych festiwali?
– Inne festiwale, wszystkie bez wyjątku, konstatują sytuację kulturalną, jaka istnieje na Ukrainie. «Ruta» nie konstatuje – ona kształtuje. Ona tworzy modę. Nie ma ani jednego innego festiwalu, który otwierałby nowe style, posuwał naprzód, próbował wyprowadzić Ukrainę ze stanu muzyczno-kulturalnej prowincji. «Czerwona ruta» – to festiwal wielu stylów muzyki.
– A jaką muzykę lubi Pani/Pan słuchać?
– To zależy od nastroju. Nie mam jakichś szczególnych priorytetów. Lubię słuchać muzyki tanecznej, ale młodzieżowej i
na kolumny przy jego wejściu, machali rękami i krzyczeli poezję, a dwoje innych w tym czasie, trzymając w rękach dyktafon, łapali i błagali przechodniów, mówiąc, że z ukraińskiego radia, i pytali, co sądzą na ten temat. Była zima, późny wieczór, i samotni przechodnie bardzo się bali.
Latem towarzystwo wybiera się na wędrówki. To nie jakieś tam, lecz niepowtarzalne! Na przykład łodziami po rzece Ros, albo przez dwa tygodnie pieszo wzdłuż Morza Czarnego. I oczywiście Karpaty.
Towarzystwo ma miejsce, gdzie można się spotykać: niewielka chatka w centrum Kijowa. Gdyby jej ściany naprawdę miały uszy, na pewno ziewałyby ze zdumienia, tyle śmiechu i niestandardowej muzyki by usłyszały. Na krzywym stołeczku siedzi Ostap (Andrij) i uderza kubkiem o butelkę. Naprzeciwko siedzi Olenka i stuka nożykiem w słoik z herbatą. Obok siedzi Żenia i wybija rytm na stole fujarką Natalki. Natalka się obraża, zabiera fujarkę i zamiast niej podsuwa Żenii szczypce, które z jakiegoś powodu leżały w torebce z ciastkami. Muzyka robi się cięższa. Wreszcie wkracza kamienie. To Żadan, przywiózł je z Krymu cały worek, wielkiego... wszystko-таки... jakim... Ogólnie rzecz biorąc, Żadan to chłopak w towarzystwie, gra na wielu instrumentach: fortepianie, gitarze, akordeonie, fujarce i kobzie. Sam potrafi wiele zrobić, ale dusza pragnie nowego! Na Kupała, Zapusty, Andrija (Kalitę) towarzystwo bawi się razem.
«CZERWONA RUTA» – PRZECIW PROWINCJONALNOŚCI
...jak każdy z nas, współczesną muzykę, na przykład hip-hop. Czasem lubię słuchać rocka, ale też różnego. Czasem może to być nawet ciężka muzyka. Jeśli człowiek jest muzycznie wykształcony, nie może mówić, że „muzyka akademicka to zło, a tylko rock to klasa”.
- Obecnie bardzo wielu wykonawców nie przykłada wagi do tego, jakim językiem śpiewa. Może to być rosyjski albo, jak teraz bardzo modny, angielski. Jak Pani/Pan do tego podchodzi?
- W Ukrainie wykonawcy powinni śpiewać po ukraińsku. Tak samo jak Polacy po polsku, Francuzi po francusku. Kiedy Celine Dion przyjeżdżała do Ameryki, śpiewała tam po angielsku, choć jej piosenki były przeważnie po francusku. To znaczy, śpiewała w języku kraju, w którym występowała. A u nas nawet niektórzy muzycy śpiewają po rosyjsku. Myślę, że to po prostu brak kultury.
- Czy «Czerwona ruta» wpłynęła na proklamowanie niepodległości Ukrainy?
- Oczywiście, że wpłynęła. Pamiętam pierwszą «Rutę» (która, nawiasem mówiąc, nie zakończyła się, na kilka minut przed końcem festiwalu wyłączono prąd), wtedy pojawiły się pierwsze niebiesko-żółte flagi.
- Jaką widzi Pani/Pan «Rutę» w 1999
...po pierwsze, modną, po drugie – narodową. I, mam nadzieję, nie będziemy musieli szukać kompozytorów ani aranżerów. Musimy jedynie zachęcić.
– Dziękuję.
Rozmowę przeprowadziła Orynka BOJKO.
TO JEST STRASZNE – ICH TAM CAŁA KAPELA!
...całą noc. Rodzice już się przyzwyczaili, a jeśli nie wypuszczają, prosi się o przyjaciela...
Kiedy przychodzi czas, by ktoś się żenił, urządza mu się prawdziwą uroczystość: tradycyjny obrzęd weselny, nieco uwspółcześniony. Tak, wysłano swatów. Potem pytają: „Jak przebiegł obrzęd?” „O, ciekawie! ...swatów z narzeczonym... anegdoty, zioła.” W ogóle „w życiu” są oni: artystami, filologami, architektami, dziennikarzami, aktorami i reżyserami, programistami – i wszyscy są muzykami.
...tajemnice aryjskiej kaligrafii, kanony bizantyjskiej ikonografii, technologia tkactwa, garncarstwo, wiadomości z kina i...
...daje koncert „ВВ”.
A ostatnio... spokój, pytanie: gdzie są ... na rolki?
Niedawno do ... zbiera się towarzystwo, ktoś ... czarno-biały kociaczek. Nazwano go Śnieżkiem. Potem okazało się, że to Śnieżynka.
Życie daruje niespodzianki. Zespół daruje niespodzianki życiu.
Wasylina MARKEWYCZ
Tłumaczenie maszynowe
MŁODYM POROZUMIEWAĆ SIĘ PO NOWEMU
Psychika genetycznie zdrowego narodu wymaga kosmetycznego remontu poza granicami historycznej ojczyzny. Tak można by zacząć opowieść o ukraińsko-amerykańskiej wymianie młodzieży, której celem jest doskonalenie ojczystego języka i przenikanie ukraińskim duchem. Diaspora kanadyjska i amerykańska szczerze wierzy, że dzieci z Ukrainy zdołają zainteresować amerykańskich rówieśników.
Obecnie w Kanadzie pan Roman Kartszka, z zawodu adwokat, zajmuje się organizacją Funduszu Stypendialnego dla młodzieży, która weźmie udział w letnich studiach ukrainoznawczych (chłopcy i dziewczęta będą mieszkać w ukraińskich rodzinach), zarówno w Ukrainie, jak i w diasporze. Pan Roman jest przekonany: „Wśród pierwszych kandydatów, oczywiście, będą też i bardzo zrusyfikowani. Ale dzieci wrócą do Ukrainy i odczują wielki wstrząs psychologiczny, a ich russkojęzyczni przyjaciele będą im zazdrościć i mówić: «Dlaczego ja nie mogę mówić po ukraińsku?»”
Zasadniczo u amerykańskiej młodzieży, która jeździ na obozy „Sumiweć”, obozy plastowe, obozy bandurzystów, istnieje wewnętrzne zafascynowanie. Jest tam ukraiński duch, ale brakuje tego oryginalnego źródła Ukrainy. A my musimy napić się wody z tego źródła”. „Ale nie każdy Ukrainiec może tę wodę ze źródła dać”. Jak więc wybrać godnych? „Myślę - zastanawia się pan
Dana Romanec
ŻYCIE ZA KLAUZURĄ
Historia Zakonu św. Benedykta na Ukrainie jest dość krótka: oficjalnie klasztor benedyktyński istnieje zaledwie kilka lat, w Żytomierzu, i należy do Kijowsko-Żytomierskiej diecezji Kościoła obrządku łacińskiego. Święty Benedykt z Nursji (Włochy) jest założycielem życia zakonnego w Europie Zachodniej w VI wieku. Pierwszy klasztor założył na Monte Cassino, gdzie jego uczniowie żyją do dziś.
Sam zakon należy do najsurowszych, w których życie toczy się według tak zwanej klauzury. Klauzura to umowna krata. Nikt nie ma prawa wchodzić do klasztornych cel, a same zakonnice opuszczają klasztor bardzo rzadko i tylko za zgodą biskupa. Całe ich życie toczy się tam, za klasztornymi murami.
Jeśli te mury nie więżą, a człowiekowi wystarcza malutki skrawek nieba nad niewielkim kawałkiem ziemi, to może dzięki temu, że w nim żyje wiara w Pismo Święte: «Prawda was wyzwoli». Czy nie wydaje się to wolnym człowiekowi «ze świata»? Otwarcie mówiąc, nie. Kiedy przekraczasz ten próg, a furtka za tobą zamyka się na zawsze, przestajesz należeć do siebie. Obowiązują tu zasady, dawno ustalone przez kogoś innego. Te zasady są nienarzucające się, ale twarde i niezmienne. Może dlatego w ludzkim wyobrażeniu często jawią się zbyt zniekształconymi.
Karpiszka – to będzie się zaczynać od zachodnich obwodów, gdzie ukraiński język jest doskonalszy. Uczyliśmy w Zaleszczykach w obwodzie tarnopolskim i w Mikołajowie w obwodzie lwowskim (już trzeci rok pan Roman z żoną Stefanią przyjeżdża z Ukrainy jako wysłannik Ukraińskiego Związku Ludowego, który wspólnie z Ogólnoukraińskim Towarzystwem «Proświta» organizuje kursy języka angielskiego), sądzę, że byłby rozczarowany, gdyby trzeba było przebywać w zrusyfikowanym regionie». Pan Roman może mieć własne poglądy na zachowanie ukraińskiego ducha w zależności od położenia geograficznego regionów, a my – swoje. A właśnie rówieśnicy w dalekiej Ameryce naprawdę potrzebują właśnie naszego wsparcia. Wyobraźcie sobie: otrzymaliście ogromne dziedzictwo po mitycznym amerykańskim dziadku. Cieszycie się? A oni będą się cieszyć, gdy poczują się członkami narodu bogatego duchowo i energetycznie. Nam, młodym, przyszło żyć w XXI wieku i porozumiewać się na nowo. Jesteśmy dziećmi świata narodów i umiemy sami załatwiać swoje sprawy. Podczas gdy dorośli radzą się i starają wymyślić dla nas coś dobrego – zrobimy wszystko sami: poznamy się, będziemy korespondować, a potem pojedziemy jedni do drugich w gości!
Maria Osterska
Opowiadano mi, że matka jednej z sióstr od ponad roku próbuje wyrwać ją z tej «sekty». Dziewczyna mieszkała w Charkowie, studiowała w instytucie, a potem postanowiła porzucić wszystko i poświęcić życie Bogu. Teraz trwa walka między nią a rodziną: waśnie, skargi, pozwy do sądu... Rodzice mogą się zgodzić, że dzieci mają prawo decydować o swoim losie, „ale, przepraszam, nie w ten sposób”. Zasady przyjmowania do klasztoru są jednak dość przemyślane. Mija blisko pięć lat, zanim zakonnica będzie mogła złożyć Bogu wieczyste śluby, czyli pozostać w klasztorze na zawsze.
..O szóstej godzinie w klasztorze rozlega się poranny dzwon – to swoisty budzik: zaczynają się pierwsze modlitwy. Potem śniadanie, podczas którego i w trakcie którego nie wypada rozmawiać, a następnie każdy zajmuje się swoją pracą, której, jak we wszystkich klasztorach, zawsze jest dużo. Rozmawiać przy pracy oczywiście można, ale rozmowy powinny dotyczyć pracy, a na czas wolny przeznaczono określony czas, tak zwaną rekreację. Na początku to mnie szokowało. Moje pogawędki wszyscy słuchali bardzo uważnie i z zainteresowaniem, ale reagowali spokojnie i bez szczególnego entuzjazmu.
Z czasem w klasztorze wszystko wydaje się naturalne, trochę niezrozumiałe, ale już znajome. Szczerość ludzi i sam duch tego domu niepostrzeżenie wpływają tak, że opadają maski i zaczynasz odnajdywać w sobie pozytywne cechy, które gdzieś jeszcze pozostały, a wtedy cała świecka fałszywość staje się niepotrzebna. Siostry-benedyktynki – to w większości moje rówieśniczki (20–22 lata). Oczywiście jedno z głównych pytań, które bardzo chciałam wyjaśnić, brzmiało – DLACZEGO? Może coś nie ułożyło się w życiu osobistym, może religijny fanatyzm, może... Cokolwiek, byle nie zdrowy rozsądek i stanowcza decyzja, bo w takich wyborach najmniej jest praktycznej kalkulacji. Ale jak błędne jest uważanie, że taki wybór to ucieczka od rzeczywistości. Tu raczej jest jakiś cud, jakieś niewidzialne wezwanie, wiara w coś nieskończenie pięknego i drogiego.
Swietłana Małyszko. Własna droga od wiosny do jesieni.
Może w to, o czym napisała najsłynniejsza francuska święta XIX wieku – święta Teresa. Otrzymawszy wiadomość o ślubie swojej kuzynki, ułożyła zaproszenie także na własne wesele: «Pan Bóg Wszechmogący, Stwórca nieba i ziemi oraz Dziewica Maryja, Niebieska Królowa, pragną zawiadomić Was o duchowym ślubie ich Syna Jezusa, Króla królów, z małą Teresą Martin, którego uroczystość odbyła się 8 września 1890 roku na górze Karmel. Zapraszamy Was na powtórne świętowanie, które odbędzie się wtedy, gdy Jezus, Syn Boży, przyjdzie na obłokach niebieskich w blasku swojej chwały sądzić żywych i umarłych».
Można podziwiać poziom duchowej dojrzałości, który kształtuje taką wiarę, można po świecku ironizować, po co, jak mówią, Chrystusowi tyle oblubienic? Można uważać, że Bóg rzeczywiście przeznaczył niektóre kobiety do życia w samotności, a można pomyśleć, że to jeden z wytworów ludzkiej wyobraźni.
Jak trudno żyć w klasztorze! Na pierwszy, „ziemski” rzut oka – po prostu niemożliwie. Jednak z czasem siostry przyzwyczajają się i do ścisłego porządku, i do nieustannych modlitw, i do cichego odosobnienia. Wobec obcych są życzliwe i szczere, we wszystkim okazują szacunek. A podczas obiadu zazwyczaj podają gościowi osobny, piękny zestaw stołowy. Potem zaczyna się wydawać, że w skromnie wytwornym domu, gdzie wszystko zrobiono rękami gospodyń, rzeczywiście obecny jest ktoś jeszcze – ów niewidzialny Gospodarz, z którym się witają, rozmawiają, radzą się, smucą się, radują się. Kiedy już wszystko staje się zrozumiałe, oswojone, a nawet w pewnym stopniu bliskie, mimo to roją się myśli, zwane wątpliwością. Bo to wszystko oczywiście czyste, święte i głębokie, ale czyż ma to trwać przez całe życie? Czyż tak, o szóstej rano, każdego dnia i bez żadnego dnia wolnego? I świat zaczyna zliczać mnóstwo swoich plusów, a jego szala pewnie przeważa. Pusta szala życia klasztornego bezgłośnie wisi w powietrzu.
i odpoczęli, I UDOSKONALILI WIEDZĘ
Tego lata gościnne Węgry przyjmowały Ukraińców z różnych krajów. Tym razem w międzynarodowym obozie, zorganizowanym w pobliżu wsi Dolmas, pod miastem Segedyn. 59 chłopców i dziewcząt z Węgier, Chorwacji, Bośni, Polski, Lwowa i Kijowa, a także studenci-Węgrzy, uczący się języka ukraińskiego jako obcego na uniwersytetach w Budapeszcie, Segedynie i Peczu, wspaniale wypoczęli w obozie, udoskonalili znajomość ojczystego języka, zapoznali się z historią i obecnymi problemami Ukrainy, a nawet zawarli umowy biznesowe i dali kilka koncertów mieszkańcom wsi Dolmas. Węgierski Narodowy Fundusz Mniejszości na prośbę Stowarzyszenia Ukraińców Węgierskich, kierowanego przez panią Jarosławę Hartyáni, życzliwie przekazał niezbędne środki na wynajem pomieszczeń, wyżywienie i prowadzenie zajęć. Uczestnicy obozów podczas wycieczek po miastach kraju zapoznali się z najlepszymi osiągnięciami węgierskiej kultury i dowiedzieli się wiele nowego o stosunkach ukraińsko-węgierskich sięgających czasów Rusi Kijowskiej. W przyszłym roku ukraińscy Węgrzy planują zorganizować Europejskie Forum Młodzieży Ukraińskiej.
Ja, M.
DOBROSĄSIEDZKI GEST
Niedawno na Wydziale Filologicznym Brzeskiego Uniwersytetu odbyło się uroczyste otwarcie nowego oddziału — «Język i literatura ukraińska». Rok temu na Białoruskim Państwowym Uniwersytecie w Mińsku po raz pierwszy w sąsiednim państwie otwarto taki oddział. Zatem pomysł okazał się pożyteczny i potrzebny, a praca sąsiadów — owocna.
NASZA PRZYSZŁOŚĆ — W NASZYCH RĘKACH!
Mamy dla was bardzo dobrą wiadomość: stowarzyszenie alternatywnego myślenia «Ukraiński Renesans», założone jeszcze pod koniec 1994 roku, wznawia swoją działalność. My, studenci Kijowskiego Uniwersytetu im. T. H. Szewczenki, założyciele tej organizacji, pragniemy odrodzić wszystko, co kieruje naszymi myślami i dążeniami, budzi wezwanie do działania. Do realizacji naszych zadań zawsze zapraszamy wykładowców, wybitnych działaczy nauki i sztuki, organizujemy «okrągłe stoły» (na tematy: «Człowiek i komputer», «Synergetyka», «Wschód i Zachód», «Telewizja», «Pra-cywilizacje», «Żywe i nieżywe»). Poruszając ten czy inny problem, szukamy własnych odpowiedzi na «przeklęte pytania», które postawiła przed nami współczesność. Wszystkich młodych ludzi, romantyków i entuzjastów, którzy w życiu wybierają nie tylko rozsądek, zapraszamy do udziału w pracach stowarzyszenia w każdy czwartek, zaułek Muzejny 8, pok. 1. Początek o 18:30.
Serhij RADIONOW, Wołodymyr MAHAS, bakalarze fizyki
Tłumaczenie maszynowe
Oryginał po ukraińsku · tłumaczenie jest aktualizowane
-- і ю -
У, «її
АЕБАААА и
от 0 йЄПАЕААСА Р
С ТОКАЖИ
нан
Я
ЕОР -о-
ан нн не
нині ж -- сон 0 жа ся ж - -о ож житт 0 0
(чи ро з о с чо с-ще
Ля ЗТ В 7,4ЗЕЧІЯ
о
ил знан РА звання
НАМ ДОЛЮ, «СОН»!
Ви коли-небудь бачили, шоб люди ор» ли слонами" А шоб Хреща гиком сунмх
караван верблюдів? Неодмінно побачит
У «Сні». «Своя доля. Сон» - новий канофіль про Україну початку ХХ сто птття Водні час |: документальний, ії художні! правБдивий і 1 рипки прикольний, бо стве рений з документальних пПЛліВвОКкК З
неаАаноОонами художнього твору УСТИЛІ и ЙОМОЇ
ІЗа ж МІ і -- Ї | - єї
| 1
коно
Автор «СОїЛЬМуУ молодим Історик 1 мнорежисер Їгор Ма тахов кілька роютв шов до своєї мети: повернути в Україну 1 минуле формувати відчуття єдиної краї|тни Ра ЗОМ ІЗ ПОМІЧНИКамМи ВІН перег.ляНнгсУув ТИСЯЧІ метрів кКІНОПЛлІВкКИиИ - В
Красногорському архіві, сховищі Держ
Фільмофонду в Білих Стовпах (Росія)
і |
Унікальна хроніка, знята одним із перших украінських о0і сраторів Дмитрод Сахненко м, операторами фра ЧяЦцУузЗькоОо Фірми Брати Пате , поляками, австрійпями Ч11мМ цями румунами чехами 3 відомих причин опинилася за межами наші емлі Ігор Малахов викупляв Плівки, як правило, за власні кошти Коли стало зрозуміло, що справа виграє», до-
помагати взявся Міжнародний фонд Відродження». Музику до фільму написав композитор Святослав Луньов. Фільм рясніє несподіванками Тут ми побачимо живих» Михайла Грушевського, Дмитра Яворницького, Павла Скоропадського Симона Петлюру, Олександра Довженка й Леся Курбаса. На екрані вони рухаються, усміхаються 1 штовхаються Ще побачимо перегони допотопних автомобілів, славетного борця Івана Піддубного і як колись навчали плавати дітей Помилуємося золотосяйним Києвом. ще не понищеним ебратами». І ще багато чим помилуємось Прем'єра стрічки відбудеться 17 вересня в київському Будинку кіно Щасливчики (кожен 10-й) отримають «пам'ятні» футболки, най-найщасливчики -- відеокасету з записом фільму Потім кінофільм «ітиме» у найбільших київських кінотеатрах та у Львові, Одесі, Харкові, Дніпропетровську. У планах мистецької акції «Своя доля» - також видання книги-альбому «Своя доля Буття», фотовиставка «Своя доля Обличчя», телесеріал. Цікаво? Отож не спіть,. Шукайте «Свою долю»!
Ілля СУЛИЦЬКИЙ
рн
йово ПР
і!
а р в-
отам |
НАШІ СТУДЕНТИ ВИВЧА- ЮТЬАНГЛІЙСЬКУ МОВУ
Виявляється, І час канікул можна вчитися Шодня,. 4 липня по 8 серпня молод! просвітяни Та смолоскипівц у спе- КОТНОмМУ Києві гризли граніт ЕпеПеН Д все тому, що ВУТ «Просвіта» і стипендійний фонд «( МмОЛОСКИПь» влаштували для еЦВІТУ нації» курси англійської мови
«Просвіта» сПілЛЬНО з Українським ЕЇ арод: ним Союзом (США ) організовує такі літні курси з 199Ї року у всіх регіонах України На урочистому відкритті директор видавницт
ПІД 7
ва «Смолоскип» п. Осип Зінкевич зазначив шо талановитій українській молоді, ос обливо гуманітаріям необхідно знати антлійську мову, аби розширити обрії свого пізнання й отримати можливість учитися за Кордоном привнести у віІТЧИЗНЯНІ науку и культуру все краще, що є у світі. Вести заняття об язно поОгоОпиЛлосСя подру ж жя американців - Пані Ірена та панГарольд Бартз, які засвою працю не брали грошеи. Пані Прена за поход: женням українка. Сердечно дякуємо пп Зірш Воронш, Осипу Зінкевичу, Ользі Швед та особливо рені и Г ерольду Барт зам за турботу и науку!
Ярослава МУЗИЧЕНКО
КИЇВ МИСТЕЦЬКИЙ АБАНГАРДУ ВЖЕ НЕ ІСНУЄ
У галереї «Акварель» проходила виставка робіт Сапи Дробут під назвою «Жіноча графіка». Цікавим є зауваження художниці, що авангарду вже не існує, а на зміну
приходять просто картини й сучасна
ИО МІ лади і
«ДВІЙНИК»
Почуття реальності та нереальності за: вжди визначається формами. На виставці сучасного мистець тва Сороса при Києво-Могилянській Академії тяжко за міфічними символами відразу зрозуміти справжню ідею інозем: них митців. е все-таки... Дитина-мутант (завдовжки 4 м) з обличчям робота. Чи не є вона витвором радянської системи або наслідком чорнобильської аварії? А газова камера? Хто хоче відчути, чим ми дихаємо, може увійти досередини, А хто не хоче, може пролізти через «великий ланцюг» до білої кімнати з білими арабськими письменами. Також свої фроторепродукції з насильницькими смертями тут представляє шведська художниця: Але найбільшу цікавість викликає кімната сок біла) з мозаїкою кольорів Олександра
одченка. Кажуть, що, сидячи на підлозі перед мозаїкою, можна побачити багата Цікавих картин. Може, тому й виставка називається «ДвійНИК» - за уявним побачити справжнє. й "54
і
Новини зібрала Жанна МАРУЩИНЕЦЬ
реалістичними "
ЛЮБИЙ ВИВЧАЙ СВІЙРІДНИЙ КРАЙ
Дослідження Слобожанщини молоддю Львівщини та Луганщини (1997--1999 р.)
Історичний край Слобожанщина займає й за Лутанської, Харківської, Донецької
ластей нашої держави та значну частину Воронезької, Білгородської, Курської, Ро- СТОВСЬКОЇ і навіть Брянської областей Росії Заселяли цей край вихідці із Наддніпрянщини Правобережжя, Волині, Галичини. Та, на жаль, історичного, етнографічного, фольклорного і діалектного матеріалу про Слобожаншину дуже мало.
Недостатньо вивченими залишаються і ДОСІ діалектні особливості краю, його культура, побут, історія. Досить слабко вивчена духовна культура Слобожанщини, регіональний фольклор. Частково цю прогалину заповнили Б. Грінченко, О, Потебня. Д, Яворницький, В. Іванов та інші
Відомий учений К. Михальчук назвав Слобожанщину ієга шкоспіаземлею невідомою.
Сватівська районна організація Луганського обласного об'єднання Всеукраїнського товариства «Просвіта» їм. Т. Шевченка за допомогою вчених Лутанського державного педагогічного інституту їм. Т. Шевченка та Львівського державного утпверситету ом. І Франка розробилатроект є Дослідження Слобожантшини молодо Львівшитми та Лутаншини (1997-1999 рр.)», У реалізації його братимуть участь старшокластики, студенти, молодь Львівщини, Луганшути представники украшської дастори Отже, проєкт набуває міжнародного статусу
Цього року пропедено фрольклорноетнографічну експедицію в селах Сватівського району. Друта експедиція відбудеться на катамаранах по річці Сіверський Дінець від м. Святогорська Донецької області до м. Лисичайська на Луганщині. Наступна експедития студентів має на меті досліджения по р Айдар НІД С Новопсков до м. Щастя. Старшокласники Сватівського району та Стрийського ра иону Львівської області вивчатимуть р
нище г - ре
|
Красну від с. Новочервоне Троїцького раиону до м. Кремінне, У Сватівському, Трощькому, Антрацитівському районах вже побували 1 працювали близько 300 дітей із Львівської, Івано-Франківської та Рійненської областей
сарі року фольклорно-етнографічна експедиція пройде по селах Креманського району, Від м. Лисичанська продовжиться до м. Донецька Ростовської області Росії. Третя експедиція вивчатиме басейн р. Деркул, зокрема й на теренах Роси. Старшокласники вивчатимуть р. Білу |Білокуракінський та Старобільський райони Луганщини). Органзовуватиметься відПпОЧИНОК Ссупутно з науковими дослідженнями для 500 дітей із західних областей у Сватівському, Кременському, Сл р більському районах
1999 році фольклорно-етнографічна
експедиція переміститься на гавніч Луганської області -- Трошщький та Білокуракінський райони, експедиція на катамаранах вивчатиме Донецьку | Харківську області; третя експедиція працюватиме в басейт р. Айдар на теренах Роси. Старшокласники вивчатимуть річку Є асут або Камитту М ри мо органи зувати ву починок до 1000 дутей у більшості районів Луганської області
С и ит задумки на наступний роки
УСсПпИШИе ЗзмИиснення проекту сприятиме подальшому розвиткогі | зміцнениіпо наукових | культурологічних зв'язків молоді Сх ду та Заходу держапи, дасть можливісті, досмдити Слобожанщину, допоможе гадити активність молодого поОколітия у сільським місцевості, спотукатиме молоділо вивчення сторит традицій рідного краю
Зажлитісті, ка полятає не тільки п ЦЩІОМГУ зд ОСТамних 5чроків Ггисячи дітей 4 С лобожантщитни духовно оздоровилися на
геренах західних областей Україи А те
пер, уперше за останніх 300 років, Слобо-
жанщина зустріне таку значну кількість представникюв західних областей Очолив оргкомітет проек голова
Сватівської райдержадміністрації В. Просін, заступник голови оргкомітету - автор цієі публікації. До складу оргкомітету увипили відомі вчені: проректор Львівського університету повен А. Карась, проректор Стверськодонецького технологічного інституту професор И. Стенцель, декан Луганського педінституту професор 3. Сікорська, начальник Головного управління просвіти Лутанської облдержадміністраці В. Курило (нині - ректор педінституту), заступник начальника аналогічного управління Львівської облдержадміністраці Я, Гитко, керівник спортклубу «Бумеранг» м. Лисичанська ГІ. Лозовий та інип срахівці і керівники просвітянських оргаїпзацій області.
Поважний склад оргкомітету, підтримка
Бен керівниками Кремінської |В Рябінн), Троїцької (|В. Сліпець), Новопсковської ІМ. Бундзяк)| райдерж-
админшстраційм, м. Сідерськодонецька |В Греци ин), матеріаль ї єї ДОПОМОЇ 4КОМІ 19) 1 ІННИ ХХ структур і особливо Сватівської районної сполки підприємців |голова С Ковальов), енергія молоді даютіь підстави сподіпатися па зумисненния цього великого і важливого проекту. До речі, по закінченні кожного стату (року) буде видано посібник із матеріалами експедицій, який надішлемо п ус! навчальн заклади України, обласні Оіоліотеки та райони Луганщини
Ще підтверджує і результат першої єкспедиці. 3 2)чериня по 5 лития І 1 « гудентіт РА РЕ ЕРА АТ чо упшерситету на чолі з відомим ученим-фрольклористом М. Чорнопиським га / студентів Лутанського педінституту на ЧОЛІ ЗМ старшим пвикладачом І. Ніколаєнко ДОСлІДЖУВали «Сватівський район п
- - Рі ж ні
и
відкриття - що й у Нижній дуванках (відстань Отже, особистість, МАСтТаїп
Мілуватка, Гончарівка, Приображене, Нижня та Верхня Дуванка).
Учасників експедиції приймали з великою прихильнісю. На вокзалі хлібом-сіллю їх зустрів голова оргкомітету В. Просін Прийом у селах був батьківський харчування відмінне. Перед від'їздом у мальовничому куточку Сватівщини, на березі р. Красної варився куліш, лунали пісні до речі, сватівчани вперше почули чудові гасно рідного краю у виконанн львівян
Сватівчани стали свідками того, як мо- ЛОді міОДИ плакали при розставанні
Га головне -- студенти знайшли цікавий | потрібний матеріал. Львівський у шверситет уперше мав змогу сам зібрати матеріал у східному репоні, а для нашого педінституту він цінний ще й тим, що внаслідок авари в інституті в грачено значну кількість архіву Матеріал оекспедици
опрацьовується в обох навчальних закладах, потім відбудеться обмін --
студентів відрізнялися
завдання у
Деякі кола, особливо на СХОДІ УКраїни,
п ри "бу ють довести, що Схід 1 Захід Від укремлюють | 00 КІМ І гом ми рі ЛИЙ У часники екс педиції зробили шкаве
га Верхний І 5 км) звичаї дуже різно ми різні тому, що кожна модина за не тому, що нас розділяють
Україна велика, пає пої гад 0 млн. але ми
-диниИ народ 1 нам вивчати ) любити свою украшту!
Євгем ДЗЮБА,
голова Луганського обласного об 'єдмамня товариства «Просвіта» /м. Т. Шевченка
Номер підготували:
Христино БІЛАН
Павло КАРАЙЧЕНЦЕВ Жонно МА РУЩИМЕЦЬ
Kiedy zabierasz się do czytania wierszy Borysa Kowhara, odczuwasz pewien dyskomfort: wyćwiczone oko od razu dostrzega szczerbienia wersu, mech wyszczerbień, ciężki oddech intonacji. Co tu dużo mówić, jego wiersze nie są dla uprzedzonych ani próżnych czytelników. Do nich trzeba ostrożnie przysłuchiwać się, zawodzić, wsłuchiwać się, by uchwycić tę recytatywną strunę, która brzmi w głębi istoty autora i zmusza go do „snucia wersów”. Być może narracyjność, której nie sposób nie uchwycić w utworach B. Kowhara, to jego odwieczny pra-pra-opowiadacz, który wypowiadał swoją duszę na jakiś nieznany nam instrument na szeroki step, na czyste wody. A być może jest to zupełnie zwyklejsza i straszniejsza w swej istocie potrzeba samotnego człowieka: wypowiadać się, wylewać swoją samotność słowem, pocieszać się słowem, leczyć się słowem. Jakkolwiek by było, ale jeśli wasza dusza nie do końca zesztywniała, nagle usłyszycie: zaczyna ona drgać w odpowiedzi na brzmienie wewnętrznej melodii wersów Kowhara, jak nić w odpowiedzi na surową nić.
DO UKRAINY. GUBIENNA MIŁOŚĆ
Ale kozak nie umarł, ratował się poezją, pisał wspomnienia o duszogubach
w dniach, które zalało wnętrze...
Zamiast ludzi w haftowanych kaftanach,
wobec miasta bladych, żałośnie zlanych policzków
wiszą mundury... żołnierzy zabitych,
tęskni żal na orderowych blachach.
Tu była Sicz. Duchowa. Cytadela
ludowych pieśni, pobudzonych obyczajów.
Pewnie nie znajdzie się człowieka,
który, wędrując szarym Brest-
mnie z jednym z nich, miłym miłowcem,
Borysem Kowharem, człowiekiem
Litewskim traktem, zdziwiona i uradowana, nie mogłam się powstrzymać od uśmiechu do poetyckiej nazwy przydrożnej wioski — Miła.
Wielokrotnie cieszyłam oczy i serce Miłą i wciąż dziękowałam Bogu, że nie pozwolił zmienić tej wzruszającej do łez nazwy na obrzydliwe Leninskie czy Octobrowe przez Malanczukom-Szczerbyckim. I myślałam, że ludzie we wsi są niezwykli: co drugi to poeta, śpiewak, artysta. Oto los zetknął
WIECZORNY DZWON
Obraża się Kyj — przez moich synów,
Miła się wzrusza — przez moich bratanków:
Tak stworzyłeś świat, wszechmiłosierny Boże,
I na mękę piekielną mi go podarowałeś,
Infarktami złapał, nie wymyśliłbyś nic lepszego —
Tylko przemienić w moich przykrych dniach
Ćwierćzdrowie: to przecież sama ćwierćczłowieczeństwo,
Ograniczona do cna ratunkowymi próbami,
Więdnie we dworze, nie chcąc tu być.
Wszyscy przecież wymarli i do grobów poszli,
Zostałam na pośmiewisko — oni nawet nie zawołali
Na tę drogę, co godzi wszystkich, drogę ratunku.
Chodzę między mogiłami jak w petrograficznym ...,
Niezdolna postawić pomnika, po ludzku, zrobić,
Kołchozowa ziemia im tu była, jak będzie,
Ćwierćsiłą odprawiona na cmentarnej wiośnie.
9.11.1993
Jaki, na zdrowie!, umysł pospiesznie młóci
Świadomość zeka, zamęczoną — tu żyć?
To oczy mętnieją — by uczepić się bantiny,
To, ich złością, gdzieś pod transportem zgnieść.
Bywa wszystko, koniec; do diabła ten oto świat,
Gdzie wszystko na opak i ponurymi synami,
Gdzie panika w głowach, dlaczego bramy się zamykają
Niebiańskich Błękitnych Wrót czy grobowych bram —
Gdy zaś trzeba było właśnie łyknąć świętej Ziemi
Niezdolność, wrodzoną, bez kurzu się starać?
I kto rzucił na podwórze mamy dla mnie żelazne kraty,
Tak czule w tej najmilszej wsi o imieniu?
Tego nikt nie wie — nikogo nie pytają,
I to jeszcze gorsze, jak można tego nie wiedzieć?
Przecież Opatrzność Stwórcy! I od niego te wszystkie nieszczęścia
Jeszcze przy żywym słońcu człowieka grzebią?
22.09.1993
HEJ, TYLKO!
Gdzież więc Tolian (jak zeksowsko zapytać) — Pan Łupinis?
Wciąż ten sam przesłuchujący, ten sam konwojent —
W Poważnym pyle mądry prokurator
Zabiega, Sąd ze śledczymi i wszyscy razem,
Odbywszy ... z chmurą mroku,
na wolny jak manir
zjawili się 6 ... jego, od niego właśnie, wyzwalać!
wrażliwego na dobro i piękno serca oraz niełatwego, tragicznego losu. Za «szewczenkowskie» wąsy, wyszywankę i za to, że stał w antysowieckim, wrogim ustrojowi chórze «Homin» i był przyjacielem-współmyślnikiem Iwana Hontara, 8 października 1972 roku wtrącono go za kraty słynnej na cały świat Dniepropetrowskiej „psychuszki”. Spędził tam prawie sześć lat. Siedziałby dłużej, ale po drugim zawale, w 1978 roku, zwolniono go... żeby umarł.
Już nowy wyrok
tym sądem i procesem, wstyd i hańba.
Odrzuciwszy jako rzeczy nieistotne,
System depcze wartości życiowe,
Choć i Łupynosami przybrali się w Świątynię.
A i rzeczywiście, o co chodzi:
Kto da im dulę, by odprawiali służbę?
Zapragnęli, i zaraz chwycili także deputowanego.
Teraz przyszła kolej i na Łupynosa;
Nie wystąpił, by
Nie rwał narodu, zbuntowanego, rwie się
I „Wieczirnyj Kijów” fotografować
Nie śmiał by więźnia – Bożą ikonę.
Prawnik zna: wczorajsi specpsychozeki,
„Chwyć, co”, już jutro w strefy załadują.
Jak i ta sama Ludowa, karna, deputowana,
Z wyzwoleńców, którzy wyrwali się do państwa rekiet;
Wszystko ma swój czas. Sądy to czują nosem
Wróci i ...
I znów zamkną w klatce
Do Ukrainy zgubną miłość,
Która w Łupynosach dnieje i nocuje.
Znów (Ї) ukradli chłopca – z drogi
Prawowici chłystkowie łowią,
Tak cały wiek po celach i żyj.
Ze śmiechem wyrzucony przez organy na rogi –
Ej, tylko! Nie te teraz czasy,
Nie to zażarcie pancernych zawiasów,
Składaj się, narodzie – niech idą do stu bisów, a nogi myć wezmą się prosić.
WIELKA KOLEBKA
Do 79. rocznicy urodzin M. Hontara
Ci, którzy uważają, że doktryna skonała,
Maślanki odpiwszy, niech się rozbudzą,
Łzy radości na próżno niech wylewają –
W mękach narodził się Ruch Ukrainy.
«Homonem» brzmiała artystyczna chaotyczność
W sześćdziesiątych
z tego podwórka
Sicz Zaperecka na stoki Dniepru
Po raz pierwszy wyprowadziła – Ruch Ukrainy.
W radosnych słońcach mieniły się ściany,
Noce drżały strachem obławy,
Dorastał jak mężny, wyrastał w Kozaka. Dziś tak grzmiący Ruch Ukrainy. Niech się wybaczy winnym specpsychozekom, ale nie byłoby w tych dniach Honczaro, kto by jeszcze rozpaczliwie rozpalał żar Kobzarza.
14. 07. 1991
w białych fartuchach (w 1992 roku gazeta «Słowo» wydrukowała jego biograficzną powieść «Spec»), budował i dobudowywał rodzinną chatę na chutorze Myla, wychowywał dzieci i wnuki.
Będziecie, drodzy czytelnicy, jechać z Kijowa w kierunku Żytomierza, i na 12. kilometrze, zaczepiwszy wzrokiem o czarowną nazwę małej ojczyzny poety Borysa Kowhara, życzcie mu szczęścia.
Mykoła LYTWYN
Czyżby i to on rozdmuchał Ruch Ukrainy?
Wolno teraz bić Doktrynę
Breżniewowsko-susłowskich małańczuków.
Dwadzieścia lat temu oto z tych Kozaków
Rwali psami! Ruch Ukrainy.
W więzieniach gnili, w specach kagiebowskich
«Chorych» wypalał partyjny hipokret,
Ów antyświat, który urodził Aparat,
Ciska na śmietniska Ruch Ukrainy!
Znów i beze mnie godna rodzina,
Ale grzechu nie ma, by to powtórzyć jeszcze raz.
Boże, nie daj nam tej góry,
Gdzie by się zrodził sam Ruch Ukrainy?
Władze pytały, jak odbył winy:
– Co, nie było wtedy Honczara?
Mógł i nie być. Lecz przecież była pora,
Dniom przelewać się w Ruch Ukrainy.
Sław, Gospodarzu, z nami, co i dziś, Mnohaja lita jego latom!
Sławną kołyskę kołysała ręka
Ze sławnym dzieckiem: Ruch Ukrainy!
ETIUDA Z ARMATAMI
Hulała Sicz. Widziałem jej dni
Na Zapeczerskiej wolnicy, gdzie dziś
Stoi muzeum (śpiewającej Ukrainie?
Boże uchowaj) wymarłej wojnie.
Celują w Niebo z pagórków lufy,
Sterczy rakieta naprzeciw Słoneczka,
to na miejscu Wiecznej Żałoby,
Gdzie złe boje i pieśniami zakwitły.
Kto znał «Gomin» i był gomonianinem
W tych miejscach, tak uczęszczanych przez wojnę,
Nie odnajdzie przyczółka tego boju,
Gdzie Chór natrafił na ministerialną złość.
Ach, ten, dla wielu pamiętny, rok,
Gdy śledczy zaczęli grzebać w pieśni,
Aby frontom odsłużone armaty
Wzniosły nad Kijowem swój smyczek.
Trzynaście lat, zastojowo pysznych,
Stała sicz duchowości kraju.
Kto to zna za nowej godziny?
Gdzie ci pieśniarze z tych odważnych?
Grozi żelazo dumnie nad Dnieprem,
Jak przystało kochanej wiktorii,
Ono nie wie, która godzina bije w bazie
7.01.1990
w myślach |
Na szaleństwo podobna jest ta miłość,
— Gdzie się to podziało?.. — zasmucona pyta ją sąsiadka, staruszka Adela.
17.11.1989
MODLITWA MIŁOŚCI, POŚWIĘCONA PIĘKNEJ L. I.
Czym Pani jeszcze jest, władczyni drobnych rączek milych, | | to, co we mnie... czegoś się nie wyrzeka Siły –
Garną się do ust różany połów.
Znajdź, jak Twój wzrok pośród dni,
Tak genialne bóle i na straty,
Na zawsze Pani zamieszka w moim domu,
Że tak szczęśliwie draży mnie,
Nie wszystko tu proch, skoro Pani jeszcze wszystkiemu jest,
Nie wszystko – popiół z miłości dogasłej,
Raz i we mnie mój rozpacz osiwiała
Taka, witając Panią, kwiat się staje
I po co żyć – nie wzywając pragnień,
Że kołysząc serce, jak właśnie dziś?
Wybacz to wszystko spóźnionemu człowiekowi,
Że tak się zmęczyła naiwnymi nadziejami.
Jestem świadom, że zgubić Panią mogę
W jakiejś z chwil (jak znalezionej przypadkiem);
Dla Pani nóżek stać się mógłbym kładką,
Pójdziecie… do tęczowych łódek!
Stary Goethe radośnie pisał
Do siedemnastoletnich spotkanych piękności,
Światy się zmieniają, lecz wszystkie takie same nam
Młode, w których bard poezji zmartwychwstał.
Przeminie ten upojenie (oby nie przeminęło), znów będę Panią szukał po światach,
Aby wyładowanie gdzieś upadło tą samą Panią
I rozpaliło to rude życiko.
30.06.1989
ROSNĄ WNUKI
Czasem opowiadam, z żalu,
O tej miłości, która w możliwościach była,
Dopóki jej inna gra nie zwiodła –
Na te same, te same Październikowe barykady,
Gdzie zgasł światopogląd, tęcza znikła,
Bo jednomyślność wtacza marzenia,
Taki produkt nie umie już kochać,
Jak chodzi na lubych kulach
Potem stajesz się ani w Tych, ani w Tamtych,
Coś na kształt pustki w objętości,
A ty poeta, a ty – nie rycerz schematu.
Więc jak żyć z tą pustką?
A trzeba żyć. I stanęły w szeregu
Nowe kłopoty ze sprzedażą miłości.
Rosną wnuki. Nóżkami zdrowe,
Już depczą duszę dziadka, młodą!
No, oto żal się rozlał. Życie
Jednak znaki radości przywraca,
Niech żyje dzień, który pyta o radości,
Naprzeciw niemu różani się dziecko.
Tak, niech będzie; miłość to boży dar.
Zbieraj siły, by wytrzymać dla wnuka,
Ona zacznie wtedy łagodzić tę mękę,
Ten w świeżych dniach niewypalony żar.
7.01.1988
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
Czy może to dziś?!
Słowo Proświty
Wiktor Sawczenko
Jednym z najbardziej tajemniczych miejsc w «Objawieniach św. Jana Teologa» jest wzmianka o liczbie bestii. «18 Tu jest mądrość! Kto ma rozum, niech policzy liczbę bestii, bo jest to liczba ludzka. A liczba jej to sześćset sześćdziesiąt sześć» – pisze prorok w trzynastym rozdziale «Objawień...». Jako fantasta przez wiele lat nurtowała mnie ta liczba. Szukałem jej wyjaśnienia w każdym wersie «Objawień...». Wreszcie zwróciło moją uwagę to, że werset, w którym o niej mowa, ma numer 18, a przed nim stoją jeszcze trzy kropki z poprzedniego, 17. wersetu. Liczby 18 i 666 łączy to, że pierwsza jest sumą cyfr drugiej. Czy nie w tym tkwi tajemnica?
Trzeba też wziąć pod uwagę, że liczba 18 ma jeszcze jedno znaczenie: w sumie (1+8) daje ona 9, a to liczba Marsa – symbolu wojny i przemocy. W świecie planet ta planeta oznacza siłę fizyczną. Tak więc 18 jest kodem liczby bestii i zarazem kodem Marsa.
Otóż jeśli uznamy liczbę 18 za klucz do liczby 666, to wiele można wyjaśnić w «Objawieniach...».
Zacznijmy od daleka. W pewnej rodzinie w Niemczech w roku 1818 urodził się chłopiec, któremu przeznaczone było w przyszłości stać się twórcą nowej «religii». Spójrzmy na rok urodzenia: 1-8--1--8-18. Zestaw cyfr roku, w którym przyszło na świat niemowlę, nie jest przypadkowy, jakby potrójnie się potwierdzał – dwie osiemnastki zawierają po trzy szóstki (dwie dziewiątki), a jednocześnie suma cyfr każdej osiemnastki (1+8) również równa się 9. Cyfry roku urodzenia 1, 8, 1, 8 w sumie także dają liczbę 18, która zawiera trzy szóstki (dwie dziewiątki) i w sumie (1+8) składa się na 9.
Chłopca nazwano Mordechaj Marks Lewi; osiągnąwszy pełnoletność, przyjął imię Karol Marks. Szczegóły są bardzo podobne. W roku 1881 (suma cyfr taka sama) Karol Marks praktycznie zakończył pracę nad tym podstawowym Prawem nowej religii – «Kapitałem». Przy okazji, w liczbie 1881 druga jej połowa jest lustrzanym odbiciem pierwszej. Ale do tego jeszcze wrócimy...
4
TYMCZASEM przeniesiemy się do dwudziestego wieku. W 1917 roku (suma cyfr – 18) nowa religia zwyciężyła. Od narodzin K. Marksa do tego czasu (1917–1818) minęło 99 lat, co w sumie daje również liczbę 18.
Otóż, uzbrojeni w ten klucz (czy kod), spróbujmy wyjaśnić niektóre momenty z «Objawienia...»
«7 Potem na niebie wybuchła wojna: Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem. Smok walczył i jego aniołowie, 8 ale nie zwyciężyli i nie znalazło się dla nich miejsce w niebie. 9 Strącony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem albo szatanem, który zwodzi cały świat; strącony został na ziemię, a razem z nim strąceni zostali i jego aniołowie (rozdz. 12). Trzeba rozumieć, że stało się to w latach, których podstawą jest liczba 18. «Biada ziemi i morzu, bo zstąpił do was diabeł, pełen wielkiej wściekłości, wiedząc, że ma mało czasu».
A teraz nieco wiedzy okultystycznej. «Sfera magnetyczna» (termin okultystyczny) naszej planety dokładnie odpowiada duszy zwierzęcej człowieka i nosi nazwę «ciemnego satelity». Ten ciemny (ponury) satelita jest centrum lub ogniskiem zwierzęcej siły Ziemi, a jego złowieszczy dewiz brzmi: «Dla siebie» (edo). Ponieważ człowiek jest anatomiczną cząstką planety, podlega on «hermetycznemu prawu»: «to, co jest na górze, podobne jest temu, co na dole», albo «to, co jest na ziemi, jest takie samo, jak to, co jest na niebie».
Przez czas «złotego» i «srebrnego» okresu ewolucji niewidzialny ciemny satelita przebywał w aphelium swojej orbity, a jego wpływ na ziemskie życie nie był bardzo znaczący. Jednak w czasach «miedzianego» i «żelaznego» wieku ten Orb stale się zbliżał, jego ponure cienie na Ziemi stawały się coraz gęstsze, potężniejsze; i tak aż do 1881 roku, kiedy przeszedł przez swoje peryhelium.
o inn S R p y
«I WIDZIAŁEM BESTIĘ»
Kto ma rozum, niech policzy liczbę bestii, bo jest to liczba ludzka. A jej liczba to sześćset sześćdziesiąt sześć.
Objawienie św. Jana Teologa, rozdz. 13
Znany ukraiński pisarz Wiktor Sawczenko mieszka i pracuje w Dniepropetrowsku. Jego powieści fantastyczne oraz dokumentalna sztuka o D. Jawornickim są dobrze znane czytelnikom dzięki swojej niebanalności i niemal naukowo precyzyjnemu wyważeniu sytuacji: najwyraźniej ten autor należy do tych, którzy «algebrą sprawdzają harmonię».
Publikując artykuł Wiktora Sawczenki «I widziałem zwierzę», jesteśmy świadomi, że wywoła on reakcje niejednoznaczne: ktoś odbierze go jako hipotezę badawczą, ktoś jako kolejny utwór fantastyczny, a jeszcze ktoś będzie mówił o tym, że pisarstwo Wiktora Wasylowicza zbiega się z dotychczas znanymi interpretacjami astrologicznymi.
Warto jednak przypomnieć, jak często fantaści otwierali nam oczy na to, co wydawało się już znane, i przewidywali to, co nieznane. Powiedzmy, Aleksy Tołstoj przewidział pojawienie się promienia lasera, którym dziś nikogo nie zdziwisz.
Być może hipoteza W. Sawczenki jest takim samym promieniem lasera, który oświetla to, co stanie się (stało?) oczywiste.
W każdym razie – jest to interesujące. Głos należy do was, szanowni czytelnicy.
Jaki to ma związek z «Objawieniami...»? Od razu tego nie powiesz. Po prostu okultystyczny rok 1881 pokrywa się z zakończeniem pracy nad nową religią – «Kapitałem». Jednak w planie historyczno-czasowym właśnie ten rok nie ma istotnego znaczenia; po prostu cień od orbu był wtedy najgęstszy. W latach najbliższych 1881 roku czarny satelita niemal tak samo wpływał na życie ziemskie; w granicach kilkudziesięciu lat (przed i po) w tym okresie opublikowano pierwszy (1867), drugi (1885), trzeci (1894) i czwarty (1905) tom «Kapitału». W tym samym czasie z nieba zostały «zrzucone» istoty ludzi, którzy później uosobią nową wiarę, a mianowicie W. Lenin (1870), F. Dzierżyński (1877), L. Trocki (1879), I. Stalin (1879, grudzień, prawie 1880 r.), G. Zinowjew (1883), L. Kamieniew (1883), J. Swierdłow (1885).
A teraz wróćmy znowu do «Objawienia...». W rozdziale 13, zatytułowanym «Antychryst i jego prorok. Siedmiogłowa bestia zwiodła świat», czytamy: «I widziałem bestię wychodzącą z morza, która miała dziesięć rogów, a na jej rogach było dziesięć diademów, a na jej głowach imiona bluźniercze».
Aby nieco wyjaśnić fantastyczny obraz bestii, sięgnijmy do rozdziału 17 («Tajemnica kobiety i bestii»): «15 I rzekł do mnie anioł: Wody, które widziałeś, gdzie siedzi nierządnica, to ludy i tłumy, narody i języki». A jeszcze wcześniej w tym samym rozdziale: «9 Tu potrzeba rozumu, który ma mądrość. Siedem głów to siedem gór, na których siedzi kobieta. A siedmiu królów: pięciu upadło, jeden jest, a drugi jeszcze nie przyszedł; a gdy przyjdzie, musi pozostać na krótko». «12 A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu królów...»
Jeśli przełożyć apokaliptyczny szyfr Jana Teologa na język świecki, to zabrzmi on tak: «I widziałem władzę, która wychodziła z ludzkiego morza, która rządziła dziesięcioma królestwami i która miała siedem współgłów, a tych siedem współgłów było wrogami Kościoła Chrystusowego...»
Dalej w rozdziale 13 czytamy: «I smok dał jej (bestii) swoją moc i swój tron, i wielką władzę. Jedna z jej głów była jakby śmiertelnie zraniona, lecz rana jej śmiertelna się zagoiła. I cała ziemia dziwiła się, podążając za bestią! I pokłonili się smokowi (marksizmowi), który dał władzę bestii, mówiąc: Któż podobny do bestii i kto może z nią walczyć!». I dano jej usta, które mówiły zuchwale i bluźnierczo. I dano jej władzę działania czterdzieści dwa miesiące».
Przede wszystkim, kim są ci siedmiu współgłowi? W. Lenin, J. Stalin, L. Trocki, F. Dzierżyński, J. Swierdłow, L. Kamieniew, H. Zinowjew. Rzeczywista władza koncentrowała się w nich, a inni «płomienni rycerze» – POCHODNE OD TEJ SIÓDEMKI!
Smok, który dał im siłę, to nowa religia – marksizm, która narodziła się w czasie najgęstszego cienia orba – w roku 1881. A która z siedmiu głów «była jakby zabita na śmierć»? To Lenin. Do niego strzelano, ale on wyzdrowiał. Rzeczywiście cała ziemia śledziła jego zdrowie. I on rzeczywiście przebywał łącznie trzy i pół roku (czterdzieści
dwa miesiące), dopóki jego śmiertelna rana się nie zagoiła. Wtedy właśnie zaczął się kształtować kult Lenina, a marksizm przenikał (a dokładniej, był narzucany siłą) do mas. Właśnie w tym czasie z rozkazu Lenina rozstrzelano wielką liczbę duchownych. Przygotowywano bowiem grunt pod zakorzenienie nowej wiary.
Kiedy nazywam marksizm religią, nie jest to metafora. Na przykład A. Łunaczarski otwarcie pisał, że nauki K. Marksa trudno pojąć prostemu człowiekowi. Lepiej, żeby uwierzył w nie tak jak w Prawo Boże. Warto dodać, że to właśnie A. Łunaczarski sprzeciwiał się burzeniu świątyń, ponieważ uważał, że nadejdzie czas, gdy zamiast obrazów będą tam portrety twórcy i apostołów nowej wiary, a nabożeństwa będą odprawiać komisarze. «6 Otworzyła ona swoje usta do bluźnierstw przeciw Bogu, by bluźnić Jego imieniu, Jego przybytkowi i tym, którzy mieszkają w niebie. / Dano jej wojować ze świętymi i ich pokonać» (rozdz. 13).
Zwróćmy się znów do 13. rozdziału: «2 A bestia, którą widziałem, podobna była do rysia, a jej nogi jak niedźwiedzie, a jej paszcza jak paszcza lwa». Tak więc, przegrawszy wojnę z siłami dobra w niebie, istoty czerni, które przyszły na ziemski świat w okresie zbliżonym do roku 1881, przeniosły tę wojnę w społeczeństwo ludzkie. Wszyscy, którzy przeżyli epokę bolszewicką, mogą poświadczyć, że takie metafory, jak «paszcza lwa», «podobna do rysia», «nogi jej jak niedźwiedzie», oddają zwierzęcą istotę tamtej epoki. Ile ludzi, ile losów zostało rozszarpanych, stratowanych w tym okresie? Ile narodów zniknęło!
FUNDAMENTY tego bestialstwa zaczęły się znacznie wcześniej. Już wtedy, gdy kształtował się światopogląd przyszłego ojca nowej religii. Przed tym, nim został komunistą, Marx był członkiem «Ligi Sprawiedliwych» i «Związku Równych», które w rzeczywistości były towarzystwami satanistycznymi, towarzystwami tych, którzy kiedyś nazywali siebie czarownikami i czarownicami. Już w latach studenckich K. Marx napisał dramat «Kwalalen», który w języku starohebrajskim stanowi anagram, czyli imię Chrystusa zapisane wspak, to znaczy antychryst:
Widzisz ten miecz -
Książę ciemności sprzedał mi go
Ha (szatanie), lecisz w przepaść.
/ z śmiechem rzucę się za tobą...
/ wkrótce rzucę ludzkości
Moje przekleństwa tytaniczne.
Moje, przyjąwszy naukę,
Świat zginie po głupiemu.
Właściwie to był już program. A nowa religia miała stać się tylko jej narzędziem. Otóż w 1818 roku na świat przyszła istota, ukierunkowana na zniszczenie chrześcijańskiej duchowości.
Siedmiogłowa bestia, o której mowa w Obj. rozdz. 13, to władza, która wyszła z „narodów i ludów, plemion i języków” w 191/ roku. A siedem gór, na których siedzi kobieta (o niej poniżej), to siedmiu królów: pięciu z nich upadło, jeden jest, drugi jeszcze nie przyszedł, a kiedy przyjdzie, musi on trochę przetrwać. Upadli: Lenin, Stalin, Chruszczow, Breżniew, Andropow, jeden
jest – Czernienko; drugi, który musi trochę pobyć, to Gorbaczow. Rzeczywiście, Gorbaczow, jako jedna z głów bestii, wkrótce obrócił się w człowieka. Ponadto Jan Teolog przebywał tu (w duchu) wtedy, gdy Związkiem Radzieckim rządziła szósta głowa – K. Czernienko.
Bestia miała jeszcze dziesięć rogów (róg – symbol władzy – 8. S.), a na jej głowach było dziesięć koron (rozdz. 13): „A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu królów, którzy jeszcze nie otrzymali królestwa” (rozdz. 17).
W skład Związku Radzieckiego, który powstał 30.12.1922 roku, na początku weszły Rosja, Białoruś, Ukraina, Azerbejdżan, Gruzja, Armenia (trzy ostatnie republiki zjednoczono w Zakaukaską Federacyjną Socjalistyczną Republikę Radziecką).
W latach 1924–1925 w składzie Ukrainy utworzono Mołdawską ASRR. III Zjazd Rad ZSRR (maj 1925 r.) przyjął do Związku Uzbecką SRR i Turkmeńską SRR. W składzie Uzbeckiej SRR utworzono Tadżycką ASRR.
Zatem w 1925 roku Związek SRR składał się z: Federacji Rosyjskiej, Białorusi, Ukrainy (w jej składzie – Mołdawia), Azerbejdżanu, Armenii, Gruzji w składzie Zakaukaskiej FSRR; Uzbeckiej SRR (w jej składzie Tadżycka ASRR) oraz Turkmeńskiej SRR, czyli 10 republik.
Jakkolwiek by nie wyglądał status tamtych dziesięciu narodów w chwili ich „dobrowolnego” połączenia, były to etnosy, które ODWIECZNIE miały SWOICH carów, hetmanów, książąt, hospodarów, chanów, emirów, to znaczy koronowanych władców. Prawda, że po utworzeniu ZSRR ich odwieczne „korony” zastąpiono herbami również w formie wieńców. Dlatego Jan Teolog pisze, że na ich rogach były dziesięć koron.
Już później, w 1936 roku, Związek zagarnął Kazachstan i Kirgistan, a w 1940-ym Estonię, Łotwę i Litwę.
Anioł mówi do Jana: „...dziesięciu królów (czytaj: pierwszych sekretarzy), którzy jeszcze nie przyjęli królestwa, ale przyjmą władzę królewską na jedną godzinę. 13 Mają jedną myśl i swą moc i władzę oddadzą bestii” (rozdz. 17). Wydaje się, że tu wyjaśnienia są zbędne. Przywódcy dziesięciu państw wchodzących w skład Związku mieli jakąś władzę tylko przez krótki czas. Wkrótce przekształcili się w zwykłych wykonawców poleceń z Moskwy. Unicestwienie władzy w republikach było tak brutalne, że nawet niektórzy z tych, którzy wyznawali nową wiarę, palnęli sobie kulę w łeb. Na Ukrainie takimi byli Skrypnyk i Chwylowy! Wszyscy, którzy choćby trochę byli blisko władzy, rzeczywiście mieli tylko jedną myśl. Ten, kto śmiał mieć inną, budował „komunistyczny raj” dla pierwszych na wyrębach lasów, na Kanale Biełomorskim itd. A jeśli jego myśl była zupełnie odmienna, to lądował na tamtym świecie.
„I dana jest (Bestii) władza nad każdym plemieniem, narodem, językiem i ludem. 8 I pokłonią się jej wszyscy mieszkańcy ziemi, których imiona nie są zapisane w księdze życia Baranka (Jezusa Chrystusa), zabitego od założenia świata” (w. 13). To znaczy, kto Boga nie uznawał.
«11 Potem ujrzałem inną bestię, wychodzącą z ziemi. Miała dwa rogi podobne do baranich, lecz mówiła jak smok (według Marksa). 12 Sprawowała całą władzę pierwszej bestii w jej obecności i sprawiała, aby ziemia i ci, którzy na niej mieszkają, oddawali pokłon pierwszej bestii, której rana śmiertelna została uleczona» (rozdz. 13). Tą „inną bestią”, bez cienia wątpliwości, był Stalin. Po XI zjeździe partii (1922 r.) plenum wybrało go Sekretarzem Generalnym KC, czyniąc go w istocie wszechwładnym gospodarzem Federacji Rosyjskiej i Związku Radzieckiego. To są jego dwa rogi. Początkowo były one rzeczywiście podobne do baranich, lecz już po dziesięciu latach tak się umocnił u władzy, że stały się diabelskimi. Stalin sprawował całą władzę „pierwszej bestii” jeszcze za życia Lenina i po jego śmierci. Właściwie z Lenina uczynił obraz i zmusił do oddawania mu pokłonu. «13 Czyni ona wielkie znaki, tak że nawet ogień zsyła z nieba na ziemię na oczach ludzi. 14 Zwodzi ona mieszkańców ziemi znakami, które jej dano czynić przed bestią (mowa o pierwszej bestii), która ma ranę od miecza (kiedy Jan Teolog pisał te słowa, prochu jeszcze nie było i nie wiedział on zapewne, czym jest pistolet) i żyje. 15 Dano jej tchnąć ducha w obraz bestii, aby obraz bestii przemówił i sprawić, by wszyscy, którzy nie oddadzą pokłonu obrazowi bestii, zostali zabici».
WSZYSCY przeciwnicy leninizmu, z wyjątkiem tych, którym udało się wyemigrować, zostali fizycznie wyniszczeni lub zesłani do obozów koncentracyjnych. «16 Sprawiła, że wszystkim — małym i wielkim, bogatym i ubogim, wolnym i niewolnikom — dano znamię na ich prawą rękę lub na ich czoła, 17 tak że nikt nie mógł ani kupić, ani sprzedać, kto nie miał znamienia bestii, albo liczby imienia jej...»
Tłumaczenie maszynowe
Jak to wtedy było? Kupowano tylko to, co niezbędne. Handel i każdy inny przemysł (nauka, sztuka, gospodarka, polityka), literatura – wszystko to było dostępne tylko dla tych, którzy mieli czerwoną książeczkę z Leninem, legitymację partyjną – znak bestii. A liczba – znak bestii to 666, bo to liczba zsumowana z cyfr: 1818, 1917, zwłaszcza od 1881 roku, to przełomowe daty w historii ludzkości.
Mądrość! Kto ma rozum, niech policzy liczbę bestii, bo to liczba człowieka, a jej wartość to sześćset sześćdziesiąt sześć.
NAJPIERWSZY przywódca bestii wyszedł ze środowiska urzędniczego. Ilja Mykołajowicz i jego żona Maria Ołeksandriwna, z domu Blank (córka żyda ochrzczonego i Niemki Anny Groschopf), mieli chłopca, którego rodzice nazwali Wołodymyrem. Był trzecim dzieckiem z kolei. Cztery lata przed nim na świat przyszedł brat Ołeksandr, a sześć lat później – siostra Anna.
Ilja Mykołajowicz był człowiekiem religijnym i starał się wychować dzieci w miłości do... Jak zaś Maria Ołeksandriwna odnosiła się do religii, nie zachowało się bezpośrednich świadectw. Jednak pojedyncze szczegóły z życiorysu matki wodza rewolucji rzucają pewne światło na jej istotę. Teraz, gdy epoka bolszewicka odchodzi w przeszłość, pojawia się coraz więcej publikacji o rzeczach zatajonych. Jedną z pierwszych osób, które podjęły ten temat, była znana pisarka Marietta Szahinian, co w swoim czasie wywołało wielki popłoch w kręgach władzy partyjnej. Następnie badaniem kremlowskich przywódców zajęła się badaczka Larysa Wasyljewa.
W ten sposób ustalono, że Maria Ołeksandriwna, będąc fraulein na dworze, została kochanką kogoś z carskiej rodziny. Urodziła córkę Annę.
Kiedy po dwóch latach zaszła w ciążę po raz drugi, wyszła za mąż za Iljë Uljanowa. Chłopiec
urodził się niedługo przed ich ślubem. Na jego prawej dłoni był szósty palec, który uchodzi za znak diabła. To był Aleksander. Gdy Ilja Mikołajewicz pytał go czasem, czy pójdzie do cerkwi, Aleksander krótko i stanowczo odpowiadał: «Nie». Te pytania, jak pisze starsza siostra Anna, przestały się powtarzać. A kiedy Ilja Mikołajewicz zmarł (w styczniu 1886 r.), syn nawet nie przyjechał na pogrzeb. Całe lato spędził wraz z matką w majątku Aleksiejewka. Po powrocie do Petersburga zaczął przygotowywać zamach, nie na Aleksandra Trzeciego, lecz na Aleksandra Drugiego, który planował przeprowadzić w rocznicę terrorystycznego aktu Karakozowa, a mianowicie 1 KWIETNIA.
Tymczasem Karakozow był «przyjacielem» Marii Aleksandrownej. Romans między nią a przyszłym terrorystą, młodszym od niej, nota bene, o pięć lat, nie był tajemnicą dla znajomych rodziny Ulianowów. Zrealizowanie swojego zamiaru nie udało się Aleksandrowi. Tym razem ochrana nie spała:
jesienią 1887 roku został aresztowany
niezwykłego w rodzinie!
Ulianowów?
Aleksander!
Jeśli zaś przeanalizować powiedziane, wychodzi, że sprężyną zniszczenia carskiej [rodziny] był nie Karakozow, nie Aleksander i nie Włodzimierz, lecz Maria Aleksandrowna, która miała z dynastią swoje.
Trudno sobie wyobrazić, że kochanek, młodszy o pięć lat, mógł stać się wykonawcą woli dojrzałej kobiety, pełnej potężnej nienawiści. Tym bardziej, że jego szlachetne idee raczej nie skłoniłyby tak zamożnej, niebiednej kobiety do zemsty.
ośmioro własnych dzieci.
…Karakozow był narzędziem. Później. Zaraz po egzekucji Karakozowa przestraszyła się. Przestraszyła się. O jej stosunkach z terrorystą… w ochranie… Wtedy właśnie ona… na skale najwyższego urwiska w Niżnym [Nowogrodzie] (rodzina właśnie tam mieszkała) los był po stronie Aleksandra. Lecz tym razem… Tylko na całe życie pozostał z nim… Dała garbatym.
…1814 roku, Aleksandrowna jeszcze syna „Paro…” roku urodzenia oraz córkę… również wychowanych w rodzinie carskiej. Niektórzy, jak się zdaje, twierdzą, że prawdziwym ojcem… lata z nich był rodzinnym lekarzem
по роби З пенависть перемогли з третьої! щений сом Ульянова-Леніна був ПІЛЬКи цар, але й уся ЙОГО Залі привертає увагу оди" Ромування Миколи Другого
п
за власну
з Ко ПРОБІ
З зон нн
Р соте щ нь - | и сна 0 А ан
- анційнььнамноммі
й - МР ба ПА р я жи - Б -
о 0 с 0090
зд, дожЕє, ця СЕФІСАЦЯЯ?!
о
odbywało się w cerkwi Ipatijewskiej, a rozstrzelanie w domu kupca Ipatija w Jekaterynburgu.
Pierwsza głowa bestii z wielką nienawiścią odnosiła się do Chrystusowej Cerkwi, o czym świadczą porewolucyjne dekrety dotyczące duchownych. Najbardziej sprzyjała temu Nadieżda Krupska. Tu byli równi. Gdyby Lenin przeżył choćby do 1930 roku, na jednej szóstej części lądu nie pozostałby ani jeden ksiądz.
Nostradamus o tym pisze:
Świętym świątyniom wyrządzona będzie wielka profanacja,
/ to będzie uważane za wielką cnotę (odwagę), Ten, którego profil będą bić na pieniądzach,
na złocie, na medalach. W końcu umrze w dziwnych mękach.
Druga głowa bestii, która przyszła na zmianę pierwszej, sprawowała władzę pierwszej i «czyniła, aby ziemia i wszyscy, którzy na niej mieszkają, oddawali pokłon pierwszej bestii». To był Stalin. Zapowiedziane marzenie jego matki było
b cz - cz.cz b cz R cz ok oj - Sk o m ci n a
ujrzeć syna kapłanem. Jeśli Lenin zdawał egzaminy eksternistycznie, to Stalin uczył się stacjonarnie. Wydalono go z ostatniego roku seminarium, które dawało wyższe wykształcenie. Ale istoty wcielają się w niemowlęta nie według życzenia rodziców, lecz według wyższych praw. Tym bardziej że dziedziczne predyspozycje były inne. Nie od rzeczy będzie przypomnieć, że on także urodził się ze znakiem szatana: dwa jego palce u nogi były zrośnięte. Za Stalina dalej trwało niszczenie świątyń. Przypomnijmy zniszczenie Soboru Michajłowskiego Złotoverchego, cerkwi Ławry Kijowsko-Peczerskiej. Wyrok śmierci został wydany nawet na Sobór Sofijski w Kijowie. Tylko interwencja zagranicznych krajów, zwłaszcza Francji, uratowała ten niepowtarzalny
zabytek.
O nadejściu Stalina do władzy Nostradamus pisze tak:
Niepodobny do innych (mężczyzna) przyjdzie do wielkiego Imperium,
Daleki od dobroci, a jeszcze bardziej od szczęścia, / wzniesiony przez tych, którzy nie mają Korony
…stwo zbliża się do wielkiego / królów kon…
W rozdz. 17 «Objawienia…» W rozdziale «Wielka nierządnica» jest napisane: «I przyszedł jeden z aniołów, którzy mają siedem czasz, | i mówił do mnie, mówiąc: «Chodź, pokażę ci sąd nierządnicy wielkiej, która siedzi nad wodami wielkimi, z którą cudzołożyli królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi upijali się winem jej nierządu». I zaniósł mnie w duchu na pustynię». (Pamiętajmy: wody to ludy i narody). Pustynia – miejsce spustoszone (podkreślenie W. S.).
I zobaczyłem kobietę, siedzącą na czerwonej bestii, pełnej bluźnierczych imion, która miała siedem głów i dziesięć rogów. A kobieta ta była ubrana w długą purpurową i ciemnoczerwoną szatę (karmazynowy kolor), a ozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami, i miała w ręku złotą czarę, pełną obrzydliwości i nieczystości jej nierządu. A na jej czole napisane było imię, tajemnica: «Wielki Babilon, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi».
іч ще - бо па о з чі, она, В о єнот и . і уд на о Я уоооссцо ооо ко о СОУ Ж кн ния " Р ль ни М - че Ми б У че - б МАусуме ж м п чи ча у кам
Uspienskiej
Apokalipsa zostało napisane pod koniec pierwszego – na początku drugiego wieku nowej ery, a państwo Babilon istniało od 19 do 6 wieku przed Narodzeniem Chrystusa. Ale ze wszystkiego, Babilon był prawdopodobnie prototypem Imperium Radzieckiego. «I widziałem kobietę upojoną krwią świętych i krwią męczenników Jezusowych, i widząc ją, dziwiłem się wielkim zdumieniem».
Na końcu tego rozdziału Anioł oznajmił Janowi Teologowi: «Kobieta, którą widziałeś, to miasto wielkie, które panuje nad królami ziemi».
Nie ma potrzeby wyjaśniać, o jakie miasto chodzi.
To miasto to Moskwa.
Powiedziane tu także: «A zwierz, który był i którego nie ma, sam jest ósmym i z siedmiu, i idzie na zgubę» – to wyraźne potwierdzenie tego. Imperium Radzieckim bowiem rządziła komunistyczna partia z Moskwy – stolicy Rosji i zarazem Związku Radzieckiego. Oto dlaczego «ósma z siedmiu». Tak się ułożyło od 1922 roku. Przypomnijmy: do Związku «połączyły się» Rosja, Białoruś, Ukraina, Mołdawia (w składzie Ukrainy), a także Azerbejdżan, Armenia,
о а РИ се я - кн ла в о вай б м
поь» -
- "ГУ ціні пі чий, ч чі - ї У Му Дю ж ок пора А ДУ чей.
Gruzja w składzie Zakaukaskiej Radzieckiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki. Pozostałe republiki zostały w różny sposób zagarnięte już przez ten twór.
SIEDEM głów bestii ma podwójne znaczenie. W pierwszym przypadku z ludzkiego morza w 1917 roku wyszła siedmiogłowa bestia, a jej głowami byli Lenin, Trocki, Stalin, Kamieniew, Zinowjew, Dzierżyński, Swierdłow. W drugim – głowy bestii zmieniały się jedna po drugiej w czasie. Pierwszym był Lenin, drugim – Stalin, potem Chruszczow, Breżniew, Andropow, Czernienko, Gorbaczow. Te głowy, w miarę oddalania się czasu ich narodzin od fatalnego 1881 roku (wydanie «Kapitału» Marksa), stawały się coraz bardziej ludzkie. Ostatnią z nich był Gorbaczow. To on stał się przyczyną zguby «Babilonu». Przypadkowo czy nie, ale Gorbaczow nosi imię archanioła Michała, który «pokonał na niebie smoka wielkiego, węża starodawnego, zwanego diabłem i szatanem, który zwodzi cały świat».
Istotą swoją Gorbaczow był antypodą Stalina. Jeśli Stalin pod względem wykształcenia i wychowania ciążył ku wierze chrześcijańskiej, a pod względem urodzenia – «genetyką» – ku szatanowi, to Gorbaczow, mając wykształcenie «węża» (marksizm), wychowanie bestii (partyjne), duszą należał do Boga. Ten mężczyzna był ukraińskiej, kozackiej krwi, i to jemu dano było rozbić imperium antychrysta.
Jednak jaka by nie była genetyka ludzi, którzy kierowali Związkiem Radzieckim, ich świadomość karmiła ideowa «krew» K. Marksa. Już opowiadaliśmy coś o nim. Czym zaś była ta osoba, która tak mocno obróciła sterem cywilizacji?
Na pierwszy rzut oka – nic szczególnego. W życiu Karol Marks lubił kieliszek. Zdarzało się, że zaniedbywał żonę i dzieci, i one przez to biedowały. Zrobił bękarta służącej, którego później adoptował jego przyjaciel F. Engels. Nie był zbyt schludny i cierpiał na czyraki. Całe życie egzystował z «dochodów niepracujących»: spekulował na giełdzie i najczęściej przegrywał. To ostatnie, prawdę mówiąc, jakoś nie pasuje do jego znajomości istoty kapitalizmu... Nic szczególnego.
Zwraca uwagę coś innego. Z sześciorga dzieci, które spłodził z Jenny von Westphalen,
troje zmarło bardzo wcześnie. Z tych troje, które przeżyły, dwie córki odebrały sobie życie. Jedna z nich, Laura, wyszła za mąż za Paula Lafargue'a, bliskiego krewnego, prawnuka brata Karola Marksa. Właściwie było to kazirodztwo. Ona i jej mąż skrócili sobie życie. A troje ich dzieci zmarło jeszcze w kołysce.
Takiego przypadkowego zbiegu okoliczności nie bywa. Nad potomstwem Marksa ciążyła klątwa.
Miał on zły charakter. Były w nim właściwe sadyzm i kompleks destrukcji. Oto wiersz, który napisał za młodu:
Chcę wznieść sobie tron
Na wielkiej zimnej górze,
Otoczony ludzkim strachem,
Gdzie panuje ponury ból.
Ten swój program on zrealizował. Prawda, zasiadać na tym tronie nie było mu dane. Lecz ze swoich portretów widział zarówno „ludzki strach”, jak i „ponury ból”. Jego nauka kosztowała w poligonie, na którym była wypróbowywana, 50 milionów dusz. Przez całe życie, poza Fryderykiem Engelsem, nie miał przyjaciół. Na jego pogrzeb przyszło tylko sześciu ludzi.
Ziarno jego wiary upadło na dobrze przygotowaną glebę. Bo ponury orb, który powoli się zbliżał i tak samo powoli oddalał od złowrogiego roku 1881, odcisnął się w ludzkich duszach. Nauka okultystyczna uważa (wie), że ponury satelita ma doskonałą organizację, właściwą tylko jemu, i podlega ściśle określonym prawom, których naturę można łatwo rozpoznać, obserwując okrutne instynkty zwierzęcej natury u ludzi bez moralności. Takie osoby są właściwie okultystycznymi agentami „braterstwa świata duchowego”, znanego pod nazwą czarnych magów.
Oni występują jako nauczyciele i władcy ponurego orbu na planie astralnym i szkoły czarnej magii na planie fizycznym.
Nostradamus pisał: „Potem w Attyli zrodzi się wielka imperium Antychrysta, [...] ilości.”
Zapewne nie trzeba przekonywać, że Atyla to państwo, które leżało na ziemiach panowania wodza Hunów Atmliego, czyli na naszym terytorium. Nazwa „Rosja” pojawiła się dopiero po roku 1700. Do tego czasu na mapach świata figurowała jako Moskowia, Królestwo Moskiewskie, Księstwo Moskiewskie. Istniały Ruś Halicka i Ruś Kijowska. Otóż Nostradamus nazwał terytorium przyszłego Imperium Rosyjskiego Atyłą tak samo, jak w jednym ze swoich czterowierszy nazwał Ukrainę Borysfenem, od nazwy największej wodnej arterii tego ludu.
W PROROCTWACH Nostradamusa znajdujemy: «…tak że nadejście Świętego Ducha, które rozpocznie się od 48 stopnia, wywoła wielkie przesiedlenie ludzi, którzy będą ratować się przed grozą Antychrysta, toczącego wojnę przeciwko człowiekowi królewskiej krwi…»
Spróbujmy wyjaśnić, o czym mowa. Niejasne jest, czym jest „nadejście Świętego Ducha”, a oto 48 stopni to południk, powyżej którego znajduje się Związek Radziecki. Rzeczywiście, powyżej 48 stopnia rozpoczęło się wielkie przesiedlenie ludzi, których potomkowie do dziś są rozproszeni po całym świecie. Zaś kim jest Antychryst, który toczy wojnę przeciwko człowiekowi królewskiej krwi, powiedziano wyżej. To on (według Nostradamusa) «stanie się wielkim Wikariuszem Jezusa Chrystusa i przeciwko jego Kościołowi i jego królestwu». Znaczenie słowa „wikariusz” to ten, kto zastępuje, zajmuje czyjeś miejsce. Otóż Nostradamus miał na myśli tego, kto zastąpił sobą Chrystusa. Był nim Lenin.
Dalej w tekście: «…a poprzedzi to zaćmienie Słońca, najciemniejsze i najbardziej nieprzeniknione od czasu stworzenia świata aż do śmierci i męki Jezusa Chrystusa, aż do naszych (to znaczy, roku 1556) czasów, a w miesiącu październiku nastąpią tak wielkie zmiany, że ludzie pomyślą, jakby siła ciążenia Ziemi straciła swój naturalny kierunek i pogrąży się ona w wiecznym mroku…»
Jak wiadomo, w 1881 roku (przypominamy: to rok zakończenia «Kapitału» K. Marksa) Słońce przeszło ze znaku Ryb w znak Wodnika i weszło w cykl, który pod każdym względem – według charakteru działania – różni się od poprzedniego, trwającego 2160 lat (to okres, w którym Słońce przechodzi przez każdy znak swojego niebieskiego Zodiaku, czyli jedną dwunastą jego pełnej! orbity, równej 25 920 latom).
Nie dość, że w 1881 roku zmienił się cykl, to był on, tym bardziej, rokiem największego cienia orbu na Ziemi. Oto czym jest «najciemniejsze, najbardziej nieprzeniknione zaćmienie», które, według słów Nostradamusa, poprzedziło powstanie imperium Antychrysta. Oto czym jest liczba 666.
...I po tym nastaną nadzwyczajne
Babilon, jak! W metaforze – Bo Ewangelia
Objawienie
zstąpią w wielkiej i niezliczonej
Tłumaczenie maszynowe
…przemiany, zmiany władców, wielkie trzęsienia ziemi, rozmnożenie nowego Babilonu (słowo „Babilon” używa również Jan Teolog), którego złowieszczy potomek rozrośnie się po pierwszej ofierze-pokucie, i będzie to trwać zaledwie siedemdziesiąt trzy lata i siedem miesięcy, a potem wypuści pędy ta, która tak długo była jałowa, począwszy od 50. stopnia, i która odnowi całą Kościół Chrześcijański». Pięćdziesiąty stopień - południk, który z niewielkimi nieścisłościami (linie granic) opasuje od południa współczesną Rosję. Z przytoczonego cytatu może budzić pytanie tylko: «po pierwszej ofierze-pokucie». Ofiarą nowej religii stał się także Lenin, który przed śmiercią oszalał i zmarł w ciężkich mękach, i którego do dziś nie chce przyjąć ziemia.
Pisma Nostradamusa o tym okresie niewiele różnią się od «Objawienia Jana Teologa». Nawet słowo «Babilon» występuje w nich w tym samym znaczeniu. Różnica polega na większej metaforyczności pisma autora «Objawienia…» i absolutnej dokładności czasowej proroka z Francji.
W «Objawieniu Jana Teologa» są takie wiersze: «15 (Anioł) mówi do mnie: Wody, które widziałeś, gdzie siedzi ta nierządnica, to narody i ludzie, i plemiona, i języki. 16 A dziesięć rogów, które widziałeś, i ta bestia – oni znienawidzą nierządnicę, spustoszą ją i obnażą, i zjedzą jej ciało, a ogniem ją spalą».
Czy nie tak się stało? Ile republikańskim „carom” dała się we znaki Moskwa-stolica, gdzie skupiało się wszystko chciwe, skostniałe, okrutne, schlebiające i brutalne? Bestia-komunistyczna partia zobaczyła, że jej religia, marksizm, stała się przedmiotem wykorzystania. Już nie nauka „węża” stała się główna, lecz kapłani i ci, którzy im służyli. A wszystko to gnieździło się w Moskwie. Dlatego też „nierządnicę” znienawidzili carowie i bestia odsłonili („obnażyli”) jej czyny, zjedli jej ciało: Moskwa, jako stolica „Babilonu”, przestała istnieć. A ogniem ją spalił B. Jelcyn. Przypomnijmy sobie, jak płonął ostatni bastion „nierządnicy” – budynek imperialno-bolszewickiego parlamentu.
Przy zastanowieniu się nad powiedzianym nasuwa się kilka pytań:
1. Jak mogli ludzie, z których jeden żył 4,5, a drugi 19 wieków temu, z tak zdumiewającą dokładnością wiedzieć (nie przewidywać, lecz właśnie wiedzieć) o wydarzeniach naszej, nie tak znów odległej historii?
2. Dlaczego swoje pisma zbudowali w zawoalowanej formie?
3. Czy wszystko, co związane z liczbą zwierza, poddaje się zrozumieniu materialisty?
Aby wyjaśnić pierwsze, trzeba przypuścić, że istnieje ponadczasowy wymiar, gdzie wszystko, co było, jest i będzie, już jest, i że ci dwaj wędrowali ponad wiekami (ponad czasem), że podróżowali oni nie cieleśnie, lecz, jak pisze św. Jan Teolog, w duchu, to znaczy samą istotą, bez „skafandra”, którym jest ciało. Albo też została im dana Bożą Siłą możliwość wniknięcia do „biura konstrukcyjnego” i ujrzenia już gotowego „projektu” przyszłych wydarzeń, które miały się dokonać w świecie ziemskim; ujrzenia ich w „holograficznym” obrazie i przerażenia się.
Jedynym, co łączy ów „makiet”, ów „program” Uniwersalnego Rozumu ze światem, w którym miał on się urzeczywistnić, była metryka czasu, której początkiem stało się odliczanie lat od dnia narodzin Jezusa Chrystusa. Właśnie na tej metryce zrobiono główne „nacięcie” — 1881 — i nazwano je liczbą zwierza.
Co do zawoalowanej formy pism… W dawnych czasach mądrość cenono wyżej niż złoto. Tak jak szlachetny metal chroniono przed marnotrawcą, tak prawdziwą wiedzę ukrywano przed tłumem. Zapewne to jedna z przyczyn, dla których wszystkie księgi okultystyczne, a także Biblia, niosą w sobie więcej podtekstu niż tekstu. Jakby były ukierunkowane na tych, którzy nie będą próbowali użyć wiedzy na szkodę innym. Taka była tradycja. Lecz najważniejszą przyczyną „gęstej mgły” jest niechęć Uniwersalnego Rozumu do ujawniania swoich planów przed śmiertelnikami. Wtedy bowiem pojawiliby się chętni, by przeszkodzić tym straszliwym, lecz zapewne potrzebnym epizodom
dna ...
-- czysto hipotetycznie, zatem znaczenie liczby zwierzęcej można rozważać z trzech pozycji materialistycznych. Rzeczywiście, przejście «Ojca-Słońca» z jednego znaku Zodiaku w inny wiąże się z wielkimi zmianami w jego wpływie na «Matkę-Ziemię»: są to grawitacja, wibracje i promieniowanie, magnetyzm, a także wiele innych znanych i nieznanych czynników. W 1881 roku rozpoczął się nowy podcykl siły słonecznej, który ze względu na swoją naturę zupełnie różni się od poprzedniego, trwającego 2160 lat. Jego wibracje stają się intensywniejsze; cała ludzka natura nastrojona jest na wyższy ton. Tak samo, jak zwykły znak Zodiaku określa charakter, mentalność i ostatecznie los człowieka, tak samo podcykle słoneczne (2160 lat) określają osobliwości całej rasy ludzkiej (cywilizacji). Na niebiańskim zegarze oznaczono wzloty i upadki narodów, imperiów i rodzin w pełnej zgodności z wpływem Słońca i planet na Ziemię. Wraz z przejściem Słońca z jednego znaku w inny zmienia się także sama polarność planety. Najpewniej Zodiak Słońca i ziemski Zodiak to nie to samo.
Czym zatem jest podcykl Wodnika, w którym znalazła się ludzkość, począwszy od 1881 roku? Jest to znak męski, pozytywny; według charakterystyki jest intelektualny, naukowy, filozoficzny, artystyczny, intuicyjny i metafizyczny. To wywołało walkę żywiołów, niepewność, zagubienie. Będzie to trwać tak długo, dopóki żywioły poprzedniego okresu nie zostaną całkowicie wyparte przez nowe.
NA NIESZCZĘŚCIE zmiana podcykli słonecznych zbiegła się (a może to nie zbieg) z tragicznym wydarzeniem — «najciemniejszym, najbardziej widocznym w całej historii ludzkości zaćmieniem Słońca» (w planie ezoterycznym, według Nostradamusa), lub też, co na jedno wychodzi, z nadejściem ponurego globu i jego gęstego cienia, który okrył
Ziemię. Ludzie wiedzy okultystycznej wiedzą, że z centrum astralnych obszarów „pierwszego braterstwa” (znajdującego się w samym orbie) formuje się, a potem zostaje rzutowany na „drugie braterstwo” (już ziemskie) duch podstępu, oszustwa, rabunku, zabójstwa i obłudy. To żywi ideowo i energetycznie mroczne istoty (zerse) świata ziemskiego. Wpływ psychiczny orbu rozprzestrzenia się w „intelektualne wiry” rasy, gdzie jego emanacje po cichu, przebiegle i podstępnie zatruwają sam przestrzeń, która stanowi genetyczny plan życia człowieka. Stamtąd niewidzialny czarnookultystyczny strumień przenika w najgłębsze „fałdy” ludzkiego ducha i zyskuje taką władzę nad duszą, że nawet w najgłębszych, najskrytszych kątach czysto ludzkiego (bezinteresownego, czystego) serca pojawia się lepka obrzydliwość egoizmu (dla siebie). Wpływ czarnego satelity łatwo prześledzić, jeśli porównać zwierzęcą zaciekłość pierwszych rycerzy rewolucji i niszczenie pod ich wpływem wszystkiego, co ludzkie, w człowieku i społeczeństwie.
Wraz z przybyciem na ten świat „zersów” pojawia się tak zdumiewający fenomen jak „brat na brata”, „syn na ojca” i w końcu „obywatel na obywatela”. Jeśli myślowo nakreślić krzywą zbrodni, które zadano człowiekowi i narodom, od Lenina do Gorbaczowa, to zaczynając od samego Stalina, gwałtownie ona spada.
Jeśli porównać ludzi tamtej epoki, którzy mieli „obraz bestii” – legitymację partyjną – z dzisiejszą nam młodzieżą, to można zauważyć dziwną, niewłaściwą wiekowi osobliwość – większość starych ludzi, gdy idzie o zasady marksistowskie, staje się nie tylko nieprzejednana, ale zaciekle agresywna. Każdy z takich jakby naznaczony jest znamieniem szatana. Powiedzieć, że ich przewychowano – to nic nie powiedzieć. Zostali „odciśnięci” zwodniczymi słowami, a w nich zamieniono samą istotę człowieka na jakąś inną.
Wróćmy jednak znów do „Objawienia...” W rozdziale 18 „Upadek Babilonu” czytamy: „Potem ujrzałem innego anioła, który schodził z nieba i który miał wielką władzę. Ziemia zajaśniała od jego chwały. I zawołał donośnym głosem, mówiąc: Upadł, upadł wielki Babilon! Stał się mieszkaniem demonów”
/ siedliskiem wszelkiego ducha nieczystego,
/ siedliskiem wszelkich ptaków nieczystych i wzbudzających odrazę.
Bo winem swego nierządu, wściekłym winem, upoił wszystkie narody! Ziemscy królowie z nim uprawiali nierząd, a ziemscy kupcy wzbogacili się dzięki mocy jego przepychu. Wraz z upadkiem Moskwy, jako stolicy imperium bolszewickiego, wszystkie struktury, które dotąd były zorientowane wyłącznie na wykonywanie jej poleceń, stoją jakby bez opieki. Ludzie, którzy nimi kierowali (wszyscy oni mieli znaki imienia zwierza, czyli legitymacje partyjne), poczuwszy pełną bezkarność, zaczęli grabić wszystko, co wpadło im w ręce: pieniądze, zakłady, statki, budowle. Wszystko! Nie trzeba chyba wyjaśniać znaczenia takich metafor, jak „siedlisko demonów”, „schronienie wszelkiego ducha nieczystego” i tym podobnych.
Za całą historię ludzkości były dwa największe grabieże: pierwsza, gdy władzę przejęła bestia w 1917 roku; u ludzi – najpierw bogatych, a potem wszystkich innych – odebrano praktycznie wszystko. I w 1990 roku, gdy bestia rozpadła się na części; teraz, ukryta za wytworzonym przez siebie samą strachem na wróble, „demokraci”, podstępem i przebiegłością skierowali na ten strach na wróble gniew ograbionych.
«4 Usłyszałem inny głos z nieba, który mówił: „Wyjdźcie z niej, ludzie moi, abyście nie stali się wspólnikami jej grzechów i abyście nie dostali się w jej kary. 5 Bo jej grzechy sięgnęły aż do nieba i Bóg wspomniał na jej nieprawość. 6 Odpłaćcie jej tak, jak i ona wam odpłaciła, i podwójcie jej dwukrotnie za jej uczynki! Podwójnie nalejcie do czary, którą wam nalewała! Ile sobie chwały przypisywała i rozkoszowała się, tyle udręki i smutku jej zadajcie! ...Dlatego jednego dnia przyjdą jej plagi, śmierć, płacz i głód, i zostanie spalona ogniem, bo mocny jest Pan Bóg, który ją sądzi!”»
W tym fragmencie chodzi, jak się zdaje, o to, co ma się wydarzyć dopiero po tym, jak powstają te wersy.
«Płacz nad Babilonem».
«9 Będą płakać i lamentować nad nią królowie ziemscy, którzy z nią uprawiali nierząd i rozkoszowali się, gdy ujrzą dym jej pożaru. 10 Oni, przerażeni jej męczarniami, będą stać z daleka i mówić:
Biada, biada, wielkie miasto, Babilonie, miasto potężne, bo w jednej godzinie przyszedł twój sąd!
11 Kupcy ziemscy będą płakać i lamentować nad nim, bo nikt już nie kupuje ich towaru, 12 towaru ze złota, srebra i kamieni szlachetnych,
[...] jedwabiu, karmazynu i wszelkiego drogocennego, wonnego towaru...
15 Kupcy, którzy wzbogacili się na tym towarze, z obawy przed jego mękami staną z daleka; i będą płakać i lamentować, 16 i mówić:
Biada, biada, miasto wielkie,
odziane w bisior, purpurę i karmazyn,
ozdobione złotem, drogocennymi kamieniami i perłami.
Bo w jednej godzinie zginęło tak wielkie bogactwo...
Każdy sternik i każdy, kto pływa na okrętach, i marynarze, i wszyscy, którzy pracują na morzu, stanęli z daleka. 18 Widząc dym z jego pożaru, wołali i mówili: Które miasto jest podobne do tego wielkiego miasta?
Po rozpadzie ZSRR utraciły moc wszystkie umowy między państwami, zwłaszcza te, które należały do obozu socjalistycznego, a także «królowie», którzy «z nim uprawiali nierząd». Utraciły moc również wszystkie umowy handlowe, za którymi stali «kupcy ziemscy».
Artystom, którzy niedawno wielbili kulturę imperium-konglomeratu i mieli wysokie tytuły, pojawiły się nowe priorytety... «22 Głos harfiarzy, śpiewaków, fletnistów i trębaczy już nie zabrzmi w tobie! 23 I światło lampy już nie będzie ci świecić. Bo kupcy twoi byli wielkimi ludźmi ziemi, bo twoimi czarami (marksistowsko-leninowskimi ideami) zwiedzione zostały wszystkie narody! 24 A w niej znaleziono krew proroków i świętych oraz wszystkich zabitych na ziemi».
WSZYSTKIE IMPERIA powstawały i działały w krwawym kotle. W starciu zderzały się dwie siły: jedna dążyła do wymieszania, druga do zachowania tożsamości. Zdobywca i ten, kto walczył przeciwko niemu, byli jedynie narzędziami tych dwóch sił. Największą w dziejach ludzkości orgię mieszania narodów i nacji zapoczątkowano w 1917 roku. Idea zlewania etnosów (narodów) wywodzi się wprost od szatana. Wszystkie tomy klasyków marksizmu-leninizmu sprowadzają się w ostatecznym rachunku do jednej myśli: wymieszać rasy, etnosy, silnego i chuderlawego, pracowitego i próżniaka, zdolnego i nieudacznika, a w perspektywie przeciąć drogę rozwoju i zapanować nad chaosem.
Walka o to, jakim ma być odrębny naród czy cała ludzkość, toczy się nie tylko na ziemi, ale także w tamtym, innym wymiarze, gdzie rodzą się przyszłe ziemskie wydarzenia. Inaczej byłoby to niemożliwe, gdyby istoty, wcielone w ciało człowieka, różniły się od tych, którzy jeszcze się nie wcielili, albo od tych, którzy już się rozwcielili. Okultystyczne „prawo hermetyczne” stwierdza, że „to, co na górze, jest podobne do tego, co na dole”, albo „to, co na ziemi, jest takie samo jak to, co w niebie”.
Zatem istnieje Ukraina dusz, która przez wiele stuleci walczyła i walczy także teraz o zachowanie tożsamości narodu, a tym samym o swoje istnienie. Istoty tych, którzy polegli za wolność na ziemi, ucieleśniają szeregi patriotów zaświatowej Ukrainy i będą tam przebywać, dopóki nie wybije godzina ich wcielenia. Nie wyklucza się, że ktoś spośród tych, którzy walczyli ze smokiem po stronie Archanioła Michała, był jednym z synów ponadczasowej Ukrainy, któremu przeznaczono, wcieliwszy się w ciało, pokonać smoka także na ziemi. O tym „Michaile Miczonym” nie raz wspominano w źródłach ezoterycznych.
СИРУ ПИ нн 00 и - с-ще и ан
що чн етно ні не рн
Wątpliwe, by ziemski Michaił Gorbaczow był świadom zadania, które na niego nałożono. Raczej prowadziła go niewidzialna ręka wojska niebiańskiego, na czele którego stał Archanioł Michał. Ta ręka określiła jego życiową drogę i chroniła przyszłego sekretarza generalnego przed wypadkami na tej drodze. To właśnie ta ręka już przy narodzinach wyróżniła go spośród wielu milionów tych, którym dano „znamię na prawicy ich albo na czołach ich” i „obraz zwierzęcia” (ideologię i legitymacje partyjne), to znaczy wyznaczyła swojego posłańca nie tylko w wymiarze ducha (o tym raczej nie domyślał się i sam Gorbaczow), lecz także w ciele.
Tak samo, lecz przez szatana, naznaczony został przy narodzinach Stalin (palce u nogi zrośnięte).
Im więcej narodu jest wytracane na ziemi, tym więcej jego przedstawicieli znajduje się na tamtym, innym świecie i tym bardziej uczestniczą oni w pozaziemskim kształtowaniu przyszłych ziemskich wydarzeń. Ale to wytracanie może trwać tylko do pewnej granicy. Bo wtedy nie będzie już kto produkować nowych „skafandrów” dla nowych wcieleń.
Wszechmocny tak gorliwie chroni narody przed zniwelowaniem także dlatego, że ich cechy antropologiczne (aparat mowno-artykulacyjny, właściwości szkieletu itd.) są najlepiej przystosowane do określonego rodzaju istot. Oznacza to, że w ukraińskie niemowlę raczej zawsze wcieli się istota Ukraińca. W takim „skafandrze” czuje się ono w świecie materialnym najwygodniej.
Poziom podnoszenia samoświadomości w naszym państwie będzie następował skokami. Pierwszy (prawdopodobnie już trwa), gdy na ziemski świat przyjdą istoty poległych w wojnie z lat osiemnastego–dwudziestych; za nimi – ci, którzy zostali wytraceni tak niedawno
represjami w latach trzydziestych – ich blisko siedem milionów; i wreszcie – ofiary wojny drugiej wojny światowej, bez względu na to, pod czyimi sztandarami polegli: ich również blisko siedem milionów. Te dwa skoki samoświadomości nie tylko zmienią etniczny obraz Ukrainy, ale też odnowią zdeformowaną mentalność narodu. Przyjdą istoty artystów, którzy oddali życie za wolność; przyjdą dusze robotników, wymarłych na przestrzeniach Syberii, na północy, w Kazachstanie, chłopów wymordowanych głodem na najżyźniejszej ziemi świata. Rozpocznie się epoka odbudowy duchowej i materialnej, i nikt już nie powie: «W gruncie rzeczy jestem Ukraińcem, ale...»
Nostradamus pisał o tym okresie:
Prawo Mora stopniowo wygaśnie,
5 Potem (przyjdzie) inne, znacznie bardziej pociągające,
Borysfen pierwszy przyjdzie ustanowić (wojownik)
talentami (darami) i mową prawo bardziej pociągające.
7 Prawo Mora to ustrój społeczny, który w swojej powieści «Utopia» przedstawił angielski pisarz Tomasz Morus. Ta powieść była książką stołową K. Marksa i stała się prototypem stworzonej przez niego religii. Otóż Nostradamus pisze o pierwotnej podstawie religii Węża.
Nie zbędne będzie przypomnieć, że wzywając w «Manifeście komunistycznym» proletariuszy wszystkich krajów do jedności, sam Marx związał swój los nie z proletariuszką, lecz z arystokratką – baronessą Żanną von Esfatlam; sam nie należał do uciskanej warstwy, bo był potomkiem wielu pokoleń rabinów. Nawiasem mówiąc, podczas tworzenia «Manifestu komunistycznego» moim doradcą był Jean Laffitte-Laflin, który parał się piractwem i handlem niewolnikami, miał fabrykę prochu, a w końcu założył w Ameryce, w stanie Luizjana, specjalną komunę, gdzie hodował Murzynów na sprzedaż.
Wszechobejmujący Rozum prawdopodobnie z początku nie dostrzegł zagrożenia, jakie idea Mora niosła dla ludzkości. Ostatecznie jednak się opamiętał: za odmowę złożenia przysięgi Henrykowi VIII jako zwierzchnikowi angielskiego Kościoła Tomasz Mór, dawny jego ulubieniec, został uwięziony w Tower, oskarżony o zdradę stanu i skazany na śmierć. Wyrok sądu z 1 lipca 1535 roku brzmiał: «Zwrócić skazanego do Tower, stamtąd wlec po ziemi przez całe londyńskie miasto do Tyburn, a tam powiesić tak, by męczył się prawie do śmierci, zdjąć z pętli, dopóki jeszcze nie umarł, odciąć członki płciowe, rozpruć brzuch, wyrwać wnętrzności i spalić je. Następnie poćwiartować i przybić po jednej ćwiartce ciała nad czterema bramami City, a głowę wystawić na londyńskim moście». Król zamienił karę na zwykłe ścięcie głowy.
Jednak dżin został wypuszczony z butelki. Ekonomista K. Marks podprowadził pod tę ideę naukę, polityk W. Uljanow (Lenin) postawił eksperyment na ludziach. Przebieg wydarzeń przewidział i nazwał dokładny termin panowania Prawa Mora (siedemdziesiąt trzy lata, siedem miesięcy) jego współczesny Michel Nostradamus.
Otóż mina, którą podłożono pod chrześcijański świat w środku drugiego tysiąclecia, wybuchła u schyłku naszego stulecia.
Tłumaczenie maszynowe
Oryginał po ukraińsku · tłumaczenie jest aktualizowane
М || ї
воно
, тов З
Є
ково ПРОСВІТУ
1 і, 1! .оМПІКерезіїЄ:Меа ер; а)ЛАМ
Ііїй 7161 | Надлог оду МАХПЛЬХХО ТІМ Л РО рЕБОІМИ 1
" о
лм змін як ІСМУЇМІ ПМ РА МУТМІГИ Др здум НОВИХ 1 ноезіміІГНенНниИ ХХ "мані, мовах » щі подививсь дідусь Омелян на
пусля зані свою ДОЗІМУ котра РІРИИО У ч6
3 жю МОУ уфедан Пчіб о
. Слухай Лізо, яп оц є думаю, що ж
буде да З Чи аистпть посада секретя ВОМ ЗО ди тобі акоїсь вІДРади п житті, чиря соки, лід Зачахнеш ти на ній нагоду" доню, далі Можі з тебе
Треба ачитиєси
пазииим ВИМІЧ агром" хоч | ІСІ учитель-агрономом "ік і У " ль
кою це ММ більше до вподоби Га в "11М) 1 | | ним цого такого немає Це яком по
"паркова. там, кажу ть, Інститут дати ь ДО Х М
такий С у и | | "НЕ НА що Ж, да Харкова, ГО НО дО хХарко-
| "1 і кКліжеші 3 ти катре ЩО х | ПИ 4 |
Ру Скажу. ЩО Ме у слину дочку одну до того Харкова Мис го, - у нім пувидше сі упити на не ді ру горе А вона ще молода та челена зн Птось не те, Ка гре, пи КОМОРА На стежку можна ступити в оудьякому ВІЦІ Хіба ти хочеш, щоб з нашої дочки виросла якась теплична рослинка Якою вона буде, коли 1и доведеться й арвсім ВІД Нас МІЖ люди ити. Ось 1 в комерційній школі вона рез нас навчалася й непропала Є-е, за Лізу я спокіЙнИЙ, а вона розумна і дурниць не зро-
годиться відпПУСКатТИиИ
недобру
дівчин
бить. | -()Й про що ви, тату, як! там дурниці
Сама знаю, що треба вчитись, та й тягне мене до науки І час для цього зараз сприятливий Гадаю вступні іспити скла- ДУІВ ІНСТИТУТІ ОУДУ
-- От і добре, а ми допомагатимемо арчами, а коли треба, то й грошима
Не скажу, що сімейна рада була саме такою, одначе невдовзі після неї опиниласьмоя майбутня мати у відомому на той час Інституті народної освіти Цей заклад слугував тоді як університет, у його спнах викладали вельми досвідчені й знан професори та науковці Факультет, на який її зарахували, звався історико-філологічний, а можливо, суспільно-історичний НУ, одне від друтого недалеко влало Одначе навчалась добре, взимку жила в гуртожитку, а влітку притадила до батьктв у Овлаит
І треба ж такому статись, що саме в цьому ж інституті у ті ж саме роки навчався | МІЙ майсутни батько Макар Русанівський. Цілком ймовірно, він навіть проводив в інституті якийсь ІЗ КУрсів через відсутність викладацького складу арештованого гасля відомих подій 30-х років, так званого СВУ. Тому-то Русанівського, котрим виявляв певні здібності, й прилучали до цієї справи 1 ВІН потроху звикав до викладацької кафедри. Й не одна студентка ласо позирала на симпатичного «новОоЯяВвЛленого п ри ри сора
Якось МІЖ моєю мат рю та 1 однокур-
сницею Лесею відбулась на цей предмет така розмова Леся саме підійшла й запитала
-7 Лізо, а ти хіба не знаєш Макара Русанівського?
- А чому ти мене про це запитуєш" Чому я повинна його знати"
-- Аякже, усі дівчата про нього мріють
А він такий гордій, ні на кого й не дивиться
-- Кажеш, гордій, чого б тоді дівчатам казитись. Хай полишать його, 1 край
77 Е-е, так до дідька ж гарний, смаглявий та кароокий. Та он віні сам прямує у наш бік. Хочеш, познайомлю?
- Та не пащекуй, незручно якось Із ТИМ зна ИОмсЯ вом
"7 Чому там незручно. А йдіть лишень До нас, Макаре! хочу вам представити мою подруту Лізу Ось. познайомтесь!
Так | відбулась та пам'ятна зустріч МОХ батьків. У камнаті чи коридорі стався ТОЙ діалог між двома подружками, не она Цілком можливо, на як1іись ІЗ СТУ" дентських вечірок Як би там не було, сталося те, що завжди трапляється між двома, між ним і нею, котрим уже За і кри вони хоч і запруджені НБУ Тню
7 МУРЦЯ поки що нтким не зайняті. Серця палкі И ніжні, як у двох голубків, що миряють на вільнім і чистім просторі
Після гого знайомства багато чи мало минуло студентських семестрів, а вже она якийсь час моя мати приїхала доо чевнйіцрий нею та 11 атьками відоу лась мано така розмова
и є Тату, пи, мамо, а послухайте, ЩО Мам скажу
о м
ць
ПО р
рони РДА
З о Уж З о А ча ч Ї
КУ | | п о 08 САМИЙ
|
(Продовження. Поч. див. число 9
"4 а . Го кі й - ю й - - , Чер, ч в Р
-- А іо саме, мабуть, гроші на щось по" рібні
-- Не вгадали Хоча на ту справу 1 справді пот рібні якісь кошти Одначе річ не про них, а спершу ось що Надумала я узяти шлюб
-- От тобі й маєш, -- здивувався Дідусь. -- Як же так, а науку ж куди? Інститут ще не закінчила |
-- Незакінчила, то закінчу Тим більше що тепер 1 Макар мені в Тім допоможе
- Макар?. Хто ж такий, той невідомий Макар? Чиїх батьків, з якої родини"
-- Родина бідняцька Коваля з хутора Миколаївка. Вчиться в нашому інституті
-- Ну, тови, либонь, усевжеи вирішили Виходь, коли за цим ДІЛО До шеркви підете, чи як?
-- ІДо ви, підемо до нашої СІЛЬСЬКОЇ Ради, там 1 зареєструємо шлюб Ми ж КОМСОМИ "ЛЬЦцЦІ
-- І комсомольці в церкву ходять, - втрутилась бабуся -- Як же це без церковнНоОго олагословіння
-- Ти, Катре, відстала від життя Не ті часи, тепер церкву відокремили від держави, із нею! можна не рахуватись
| наостантму гак сказав материн оатько
| міи ДІДУСЬ -- Ти Лізо, привези його до Овлаштв,
хоч побачимо, яким ВІН ІЗ Себе
П риаді МО, обов язково припнизуа Я жкажу,в Сувлашах т розпишемось Спа- 01, ШО розу МІС те т: не перечите нам
Сталася ця розмова у тридцятому
році Вони приїхали до (увлацпвівсяльськИ
С
рання ни ла - т нення
Раді зареєстрували свій шлюб. Сподобався усім Макар, сподобався 1 видом, 1 поводженням Коректний, чемний, витриманий. Мав теплі, лагідні Очі, говорив спокійно, розсудливо
А в тридцять першім уже и мій брат старший на світ з'явився Тож дідіз бабою мали тепер клопіт молоде подружжя привезло малюка до Овлашів і полишило иого там, доки кінчало ото свої науки
Якщо день народин моєї матері 26 квітня 1907 року, то батька б серпня 1904- го. Народився він на хуторі Миколаївка, як я вже говорив, у сім'ї СІЛЬСЬКОГО КОВаляз Олексія та Лукерії Русанівських. Подружжя мало дві доньки 1 троє сиюв. Як свідДдЧИТЬ дОВІДКа від 193) року, видана батькові Гречано-Митрофанівською сільською Радою, «дореволюційний стан батьків Русантвського М О середняцький, мали землі 3,5 га, одну хату, одну клуню, один хлів, одну коняку та корову В сучасний момент його батьки в колгоспі ; 1931 року, мають хату спільно з другим сімейством, сам Русанівський М О з 1930 року проживає за межами сільради
Життя мого батька ніколи не жалузало, так само, як ї матір, Малолітній допитливий Макар свої науки розпочив у Липово-Долинській 1-й трудовій семирічнти школі-клубові, яку закінчив у 1921 році Вчився добре, бо того ж року його зарахували до Гадяцьких грирічних педкурсів, після закінчення яких у 24-му а партколективом ЦК КП(бБ) його
М ті ебег'ееньсносгоь------
відряджають до села Попівки Червоноградського району »для агітації та проведення весняної засівної компанії». З вересня того ж року батько розпочинає своє викладання у Ясинівській школі Овідіопольського району Сталінського окруту 1 викладає до 1927 року А зосені 1927-го він був зарахований студентом Харківського педінституту профосвіти (ВИШУ). У характеристиці, виданій батькові колективом ЛКСМУ педінституту, зазначається, що «у ВИШІ» з 1927 року тов. Русанівський був членом бюро комсомольського осередку, а з 29-го року на профроботі членом профкому та відповідальним секретарем профкому двоє виборів»
У1930 році Русанівського Макара ЦЕ ЛКСМУ мобілізує на рік для проведення пропагандистської роботи в Донбасі (Чистяхівський район). Країні «майбутнього соціалізму » в селах та містах конче потрібні були пропагандисти, 00 справа ч «соціалізмом» не йшла, а повсякчас буксувала. Хлі0 1 вуплля -- два найголовнииит напрямки, куди й спрямовували більшовики найкращі пропагандистські га інтелектуальнт сили
Як згадує моя мати, батько повернувся в Донбасу украй виснажений, напружена агітація та погане харчування далися ваники, він дістив там виразку шлунку, довелося молодій дружині ваятися за лікування свого чоловіка народними методами -- соком кислої капусти
(Далі буає)
о іа ПЕРЕ ПРЕ УС що 0 тити Р
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
Pod urokiem zwodnicy
60 lat temu, 20 września 1937 r. w stolicy Francji zakończyła swoją ziemską drogę wybitna malarka z Ukrainy Zofia Lewycka.
Patronka sztuk i artystów Paryż pamięta zagubione talenty z ziemi ukraińskiej: Marię Baszkircewą i Swiatosława Hordynskiego, Ołeksandra Archipenkę, Siergieja Lifara...
Do galerii nieśmiertelnych Paryża złotymi literami wpisano również imię sławnej Ukrainki, artystki Zofii Lewyckiej, której miejscem wiecznego spoczynku stała się francuska ziemia. A twórczy geniusz Zofii Lewyckiej, należy mieć nadzieję, będzie świecił wiekom, jasną tęczą stuleci łącząc obie części kultury Europy...
...ega do siwomądrego
...czarująca dusza. Słuchało się jej jak
...muzyki, muzyki duszy. Wszystkie uczucia dźwięczały
...legendy», tak wysoko ocenił ludzkie i
wrażenie, że ona... Gdy trzymała pędzel, wydawało się, że za paletę ma obrazy. To dekoracja radości
Artystyczne walory Zofii Lewyckiej wysoko ocenił wybitny przedstawiciel szkoły symbolistów Émile Bernard. Później on również pisał o słynnej malarce i wysokiej sztuce tak:
«Ona precyzowała każdą rzecz z niezwykłą subtelnością… Mając rzadki zmysł sztuki i smaku, łatwo zdobywała dusze, bo odznaczała się takim promieniowaniem własnej duszy, że sama jedna rozmowa z nią poruszała i urzekała czarem… Swoim twórczym geniuszem, swoim wysokim i indywidualnym odczuciem Sonia Lewycka zasługuje na to miejsce, o które dla niej zabiega grupa pierwszorzędnych artystów».
Warto przypomnieć, zanim przejdziemy do krótkiego opisu twórczej i życiowej drogi artystki, że wśród jej przyjaciół znajdują się tacy mniej lub bardziej znani działacze
...ej kultury, jak wspomniany już Lk Ernar, Bucк Żilmon, Merisie, Żan Marszan, Andriette Tirman, Waldo-Barbej, Raul i Żan Diufi, Diunuaje de Zegonzak i inni, którzy po jej śmierci zjednoczyli się w Towarzystwo Przyjaciół Zofii Lewickiej, aby badać i popularyzować jej twórczość, zachowywać jasną pamięć o jej życiu. Działalność Towarzystwa, niestety, ustała w wirze licholecia Drugiej Wojny Światowej.
Zofia Lewicka rozpoczęła swą ziemską drogę 5 marca 1874 roku we wsi Wilchiwcach na Żytomierszczyźnie, w rodzinie Pyłypa Lewickiego i Modesty Byszowskiej z rodu Leszczyńskich. Ojciec był dziedzicem Wilchiwiec i inspektorem szkół ludowych Guberni Podolskiej. Brat, lekarz i pisarz Modest Lewicki w 1919 roku kierował ukraińską misją dyplomatyczną w Grecji.
Zainteresowana rysunkiem, w 1894 roku Zofia Lewicka, będąc już wówczas zamężna z lekarzem Justynem Manilowskim, wstępuje do prywatnej szkoły malarstwa Kazanowskich w Żytomierzu, gdzie uczy się przez rok. Nie zaznawszy radości w małżeństwie, przeprowadza się do Kijowa z małoletnią córką Olgą, włączając się w życie artystyczne miasta, a następnie w 1905 roku – do Paryża.
Studia w Paryskiej Akademii Sztuk Pięknych – pierwsza karta paryskiego życia i drugi szczebel edukacji artystycznej Zofii Lewickiej. Życie młodej artystki na tłumnym, gwarnym Montparnasse, gdzie się osiedliła, toczy się w atmosferze twórczych poszukiwań młodzieży artystycznej, która buntuje się przeciw konserwatyzmowi, dąży do zburzenia dogmatycznych ram tradycjonalizmu, stworzenia nowoczesnej, zmodernizowanej estetyki sztuki XX wieku. Głównym środkiem ekspresji
staje się kolorem. Artystka z Ukrainy w tych warunkach poszukiwania nowych środków wyrazu i kształtowania licznych nowych nurtów i kierunków modernistycznych, którym towarzyszą głośne polemiki i skandale, nie zbacza na manowce naśladownictwa wpływów, tworzy własny, oryginalny styl, zadziwiając ówczesną wybredną francuską krytykę bardzo osobistym, niemal instynktownym spojrzeniem na rzeczy, delikatnością, rzadkim poczuciem smaku artystycznego i subtelnym rozumieniem natury i świata. Bierze udział w wystawach, od razu przyciągając powszechną uwagę do swoich dzieł. Dzięki ich wysokim walorom artystycznym i zarazem swojej ludzkości Zofia Lewicka zostaje członkiem komitetu Salonu Jesiennego, co jest wielkim osiągnięciem dla cudzoziemca w Paryżu, uznaniem jego niepospolitego talentu.
Przedwojenne życie artystyczne Paryża wrze. Zofia Lewicka bierze w nim jak najaktywniejszy udział. Na pierwszej wystawie kubistów w Salonie Jesiennym w 1911 roku jej prace otrzymują przychylną krytykę znanego poety i artysty Guillaume'a Apollinaire'a. Na drugiej zbiorowej wystawie kubistów w 1912 roku prace artystki są wystawiane obok prac rzeźbiarza Ołeksandra Archypenki. Bardzo pozytywnymi recenzjami zakończyła się pierwsza indywidualna wystawa Zofii Lewickiej w galerii B. Wajgla w 1913 roku.
Mimo sukcesów w twórczości życie w Paryżu nie było łatwe. Wraz z nowym stałym towarzyszem życia, artystą Marchandem, musiała szukać środków do życia, by zdobyć owe nieszczęsne kilka su, których zawsze brakowało na najpotrzebniejsze rzeczy. Mimo nieustannej biedy zawsze znajdowała jednak możliwość poczęstowania swoich licznych przyjaciół herbatą z ciastkami, a czasem obiadem, z szczerze słowiańską gościnnością. W każdy czwartek w ich z Marchandem mieszkaniu przy ulicy Kolenkur 73, do którego wprowadzili się w 1920 roku, odbywał się swoisty salon artystyczny, w którym bywali mistrzowie pędzla: Raoul Dufy, Segonzac,
Redaktor naczelny Pawło Mowczan. Redaktor odpowiedzialny Liubow Hołota
Kolegium redakcyjne: Jarema Hojan, Anatolij Żurawski, Anatolij Pohribnyj, Ołeksandr Ponomariw, Iwan Juszczuk;
Aldo-Barbey, Lotron, rzeźbiarz Żilmon, pisarze i krytycy René-Jean, Paul Valéry, Vanderpyl i inni, właściciele galerii obrazów.
Rok 1921 odsłonił jeszcze jedną stronę jej talentu.
1925 roku wzbudziły zachwyt miłośników sztuki, a przede wszystkim samego autora: „Nie możemy sobie wyobrazić niczego bardziej harmonijnego z dziełem, nic nie może dyskretniej podkreślić idei dzieła, niż te dekoracyjne myśli – tak swobodne, a zarazem tak trafne. Chylę czoło przed wyjątkowym talentem pani Sonii Lewickiej”. A w liście do Émile’a Verhaerena Valéry pisał o artystce: „Jestem szczęśliwy, że miałem sposobność spotkać człowieka najwyższej jakości”.
Wyjątkowość talentu naszej rodaczki potwierdziły także ilustracje do luksusowego wydania «Le Jardin ou de Luche», prace dla «Almanach de Cocagne», projekty graficzne do «Revue musicale», «Trésor de la bibliothèque», plakat na Salon Jesienny, który od czasu jego założenia przez Henri Matisse’a w 1905 roku był tradycyjnie organizowany co roku w Paryżu.
W 1932 roku prace Sophie Lewickiej były eksponowane na wystawach ukraińskiej grafiki w Berlinie i Pradze, a także na wystawie współczesnej grafiki we Lwowie. Były to niemal ostatnie błyski jej przedwczesnego triumfu wielkiej artystki: nieubłagana choroba rozpoczęła swoją nieodwracalną, niszczycielską drogę...
Sofii Lewickiej: we współpracy z francuskim poetą Rogerem przetłumaczyła „Wieczory na chutorze koło Dikanki” i zilustrowała nieśmiertelne dzieło Mikołaja Gogola z niewyczerpaną fantazją i iskrzącym się humorem. Malarstwo uprawiała wszechstronnie: malowała portrety, pejzaże, projekty dekoracyjne do tkanin i dywanów, wzory dla lyońskich fabryk jedwabiu. Ulubionymi barwami były zieleń, ochra i błękit. Szczególnej doskonałości osiągnęła jednak w drzeworycie, czego dowodem jest cykl gogolowski, a następnie drzeworyty do „Historii świętego Ludwika” Jeana de Joinville’a, które swoją dokładnością i filigranowością, wyrafinowanym stylem przypominają dawne grafiki. Krytycy zauważają wrodzony dar artystki do eleganckiej stylizacji, który szczególnie oryginalnie ujawnił się przy opracowaniu poematu Paula Valéry’ego „Le Serpent”. Wspaniałe bibliofilskie wydanie w nakładzie 250 egzemplarzy ujrzało światło dzienne.
„Słowo Proświty”. Towarzystwo
Adres: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki,
252001, Kijów-I, zaułek Muzejny
1938 roku Towarzystwo Przyjaciół Sofii Lewickiej zorganizowało pośmiertną wystawę jej prac oraz dwie wystawy grafik i akwarel w Galerii A. Sambon. Paryska krytyka żywo zareagowała na nie serią pasjonujących recenzji. Oto tylko dwie z nich:
Madeleine Dayot: „S. Lewicka zmarła w Paryżu w 1937 roku. Była to wrażliwa artystka, pełna fantazji, o potężnym i delikatnym talencie, która zdołała zachować własne oblicze we Francji”.
Charles Malpel: „Bardzo subtelna poezja emanuje ze spokojnej sztuki Soni Lewickiej. Kiedyś uważano ją za jedną z najodważniejszych artystek współczesności...”
Ale niestety, jak zauważa artysta Jurij Kulczycki, «pamięć o niej zaczyna pokrywać się kurzem zapomnienia.. Ciężka choroba nerwowa zabrała ze świata S. Lewicką po prostu w tragicznych warunkach. Ale należała ona do nielicznych szczęśliwców, których doceniono w Paryżu. Przyjaciele zmarłej, założywszy odrębne towarzystwo, starali się zachowywać jej pamięć i twórczość. Jednak ostatnia wojna rozwiała ich i rozbiła towarzystwo... Jednym z wielkich obowiązków ukraińskich artystów i ogółu obywatelstwa jest zachowanie jej twórczości i wykorzystanie jej dla wielkiej sprawy – reprezentowania ukraińskiej sztuki przed obcym światem, i to właśnie w Paryżu, gdzie ona mieszkała i tworzyła».
Ten apel artysta potwierdził konkretnymi czynami: w 1987 roku z jego staraniem odbyła się wystawa przedruków grafiki S. Lewickiej z prywatnej kolekcji J. Kulczyckiego na Uniwersytecie Pittsburgh (USA). A w 1989 roku w Paryżu nakładem 500 egzemplarzy (z nich 180 – numerowanych) wydano album grafiki wybitnej Ukrainki oraz wspomnienia o niej – z inicjatywy Jurija Kulczyckiego, Iwanny Nyżnyk-Wynnykiwej i Kateryny Sztul. Cytowane w tekście wypowiedzi pochodzą z tej eleganckiej edycji.
Paryż swoje słowo o wybitnej Ukrainie powiedział, teraz słowo – należy do Ukrainy
Wołodymyr HERMAN
Ogólnoukraińskie Towarzystwo «Proświta» im. Tarasa Szewczenki, tel. 228-01-30; e-mail: ZOU0 (F RKOZUTA. internet. KIEV; PA indeks ZOBI. Zam. Me 0315542. Nakład 2000. Wykonano z gotowych fotoform w kombinacie «Prasa Ukrainy»
protury o ho 30 01 mo ryu yury rynv SU RoeOa chor
y Z -
Tłumaczenie maszynowe