Strona · s. 4strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu «Jak wygrać wojnę informacyjną?», s. 3
Jak wygrać wojnę informacyjną?
Слово Просвіти, №39 за 2021 рік
Zakończenie. Początek na str. 3. Teraz jakiś lokalny kacyk, oligarcha płaci pieniądze i uzyskuje dostęp do informacji, a społeczność tego nie ma. Obwodowe państwowe kompanie telewizyjno-radiowe zostały sprowadzone do stanu zwykłych punktów korespondenckich. A na Nadawcę Publicznego, chociaż przeznaczane są duże środki, nie może on w pełni konkurować z oligarchicznymi kanałami. Będę robił wszystko, aby zmienić tę sytuację. Wszystkie kanały, które wykorzystują zasoby częstotliwości radiowych, należące do całego narodu ukraińskiego, powinny mieć status publiczny. Niech oligarchowie finansują Nadawcę Publicznego. Wtedy pojawi się u nas konkurencja w Nadawcy Publicznym, zorientowanym na państwo ukraińskie”. Leonid MUŻUK, reżyser filmowy, laureat Nagrody Szewczenki: „Im bardziej poruszamy się rzekomo w stronę państwa ukraińskiego, umocnienia jego niepodległości, tym w rzeczywistości mamy go mniej. Już ósmy rok trwa wojna, a w przestrzeni informacyjnej do tej pory nie podjęto radykalnych kroków. Wśród doniesień informacyjnych ostatnich dni jest akt terrorystyczny presji psychologicznej z jednej strony, a z drugiej – to po prostu przypadek kryminalny. Mam na myśli ostrzał samochodu, w którym był pomocnik prezydenta. Dzięki Bogu, ludzie pozostali żywi. A interpretują to wydarzenie różnie. Prezydent powiedział, że to słaba wskazówka tego, co nam zagraża, a będzie silna odpowiedź. Czy stoi za tym ślad oligarchiczny, czy okoliczności zewnętrzne – trudno powiedzieć. Ale to tak samo operacja wojny informacyjnej w postaci ataku terrorystyczno-psychologicznego. I jeśli wychodzić właśnie od frazy prezydenta, to odpowiedź musi być właśnie ze strony państwa. I państwo powinno opracować program bezpieczeństwa narodowego zarówno przeciwko zewnętrznemu agresorowi, jak i przeciwko wewnętrznemu. Co się tyczy wewnętrznego możliwego blokowania wpływu oligarchicznego, to być może rzeczywiście trzeba doczekać się przyjęcia odpowiedniej ustawy. Ale co do zewnętrznego, muszą być inne podejścia. My dzisiaj omawiamy kwestię wojny informacyjnej, w której nie mamy ani obrony, ani strategii, całkowicie usunięci od tego, by dawać adekwatną odpowiedź rosyjskiemu agresorowi. Niby staramy się dbać o to, żeby naszych ludzi nie obrabiano, nie siano chaosu wśród naszego narodu. A wróg w tej wojnie zajmuje strategiczną pozycję niszczenia państwa ukraińskiego. Jest on całkowicie zabezpieczony przed naszą adekwatną odpowiedzią na świadomość jego populacji, czyli na świadomość imperialnego kontyngentu narodu, który znajduje się w niewoli kolonialnej. Państwo Ukraina już od 30 lat przymierza się do zdefiniowania pojęcia „wróg-przyjaciel”. A wróg jest zorganizowany i na naszym terytorium formuje piątą kolumnę z systemem zakonserwowanych agentów. W tej wojnie może być tylko jeden zwycięzca. Ale ludzie nie otrzymują odpowiedniej informacji. Nawet ci, którzy są zaangażowani w aktywną kampanię wojskową. W ukraińskiej przestrzeni informacyjnej pracuje niemało moskiewskich dziennikarzy, którzy przyjechali tutaj z różnych powodów. I oni w naszej narodowej antenie w większości odrabiają temat przyjaźni narodów. I przy tym przygotowują świadomość Ukraińców na możliwą porażkę, której my, w ich ocenie, nijak nie unikniemy. Opowiadają, jak nam potem pojednać się z państwem, które wprowadzi reżim putinowski, i jak nam układać stosunki z Rosją. Ta koncepcja jest odrabiana na oligarchicznych kanałach, neutralizuje ideę narodową jako formę naszego państwowego istnienia. I na korzyść takiego poglądu my nawet organizujemy w języku rosyjskim kanał „Dom” dla terytoriów, które zostały siłą przyłączone do Rosji. Staramy się przywrócić do ukraińskiej państwowości mieszkańców tych terytoriów jako niewinnych ludzi, na których nie można polegać. W tym wtedy, kiedy potomkowie rosyjskich kolonizatorów w większości organizują tam opór. Oni działają tam całkiem efektywnie dzięki pomocy rosyjskiej agentury i rosyjskiej armii. Oni nie mogą nauczyć się języka ukraińskiego, a my będziemy łagodnym rosyjskim słowem podlizywać się im, żeby pozostali w Ukrainie i pojednali się. To błędna droga, która odwraca uwagę Ukrainy od zrozumienia tego, jak trzeba działać. A działać z wrogiem, który stosuje siłę, trzeba tylko siłą. Jeśli mowa o usunięciu tej części ludzi, na których zorientowany jest kanał „Dom”, to trzeba rozumieć strukturę tego kontyngentu – już faktycznie sformowanego oddziału, który pracuje na naszym terytorium według praw Federacji Rosyjskiej. I wydawać siłę oraz finanse na to, żeby rzekomo obrabiać w języku rosyjskim mózgi tych ludzi, jest w najmniejszym stopniu nieracjonalne. Niech już lepiej ten „Dom” z Ganapolskim i Kisielowem pracuje na terytorium Rosji i obrabia kazańskich Tatarów, którzy mają zastanowić się, w jakim państwie żyją. Tam jest bardzo dużo problemów, o których Ukraina nie mówi z racji swojej tolerancji. Ukraina cierpliwie czeka, aż wróg okaże nam łaskę. To, oczywiście, utopijna pozycja. Chociaż niektórzy uważają, że to, być może, najłatwiejsza droga do tego, by przyciągnąć elektorat na swoją stronę. W rzeczywistości dzisiaj sytuacja wymaga od władzy bardzo aktywnych i poważnych kroków, aby zabezpieczyć nasze terytorium przed możliwym konfliktowym oporem, który jest opracowywany przez strategów Rosji. Jeśli nie będziemy się przygotowywać, to dowiemy się o tym wprost za 2-3 lata. Oligarchiczne kanały telewizyjne bardzo często po prostu powielają te żądania, te wytyczne, nad którymi pracują w na Kremlu. Chwalą się, że wygrali u Ukrainy tylko część tak zwanej Noworosji. Niszczenia ułożonego systemu państwowego żadnymi innymi siłami informacyjnymi nie da się zastąpić. Nasz wróg jest uzbrojony w niewiarygodny wpływ na terytorium Ukrainy, w tym także piątej kolumny. Ma on program, który przekazuje przez nasze kanały informacyjne. A nasz żołnierz idzie na tę wojnę z gołymi rękami. Do tej pory nie stworzono programu dla udziału Ukrainy w tej wojnie informacyjnej. A żeby zwyciężyć, trzeba działać także na terytorium wroga. Usunięcie tego problemu, który istnieje dla Ukrainy w Donbasie, jest nam proponowane w dwóch kierunkach. Albo Ukraina całkowicie zrezygnuje z tych terytoriów, albo będzie cierpieć do czasu, aż Moskwa nie „nauczy” nas, jaką decyzję podjąć. W rzeczywistości na tym terytorium teraz niezbędne jest działanie według innego programu ze zrozumieniem tego, że jest część ludzi, których trzeba ratować, z którymi trzeba pracować. A jest część, których trzeba usunąć od możliwości wpływania na świadomość społeczną Ukrainy. Problem wojny informacyjnej – to analogia do praktyki zbrojnych operacji wojskowych, które są realizowane podczas zwykłej wojny. Kiedy wróg do ciebie strzela, trzeba dawać adekwatną odpowiedź. Ale my nie mamy z czego strzelać. Nasza ukraińska przestrzeń informacyjna jest wykrwawiona. A przestrzeń oligarchiczna nie jest ukraińską. Raczej jest to nawet system imitacji po to, żeby usunąć nas od rozwiązywania naszych problemów”. Stepan WOŁKOWECKIJ, przewodniczący Iwanofrankiwskiego oddziału WUT „Proświta”: „Poruszony dzisiaj temat jest niezwykle aktualny i ważny. Daleko nie wszyscy rozumieją, że Moskiewszczyzna-Rosja jest egzystencjalnym, historycznym wrogiem Ukrainy. A zatem, musimy zrobić wiele rzeczy. Po pierwsze – niewystarczająco naświetlamy historyczne korzenie naszego bytu. Moim zdaniem, które wyraziłem jeszcze w 2014 roku, należy nazywać Rosję Moskiewszczyzną. Przynajmniej dyskusja w tej kwestii mogłaby zostać przeprowadzona na poziomie ogólnoukraińskim.
Chcę przypomnieć, że Taras Szewczenko nazywał Rosję nie inaczej jak Moskowią, a Rosjan – moskalami. Znany jest fakt historyczny, że do czasów Piotra I cały świat znał Rosję jako Moskowię i do 1721 roku nazywał ją tak. Na świecie istnieje taka praktyka, kiedy każdy naród nazywa inny tak, jak uważa za stosowne. My nazywamy kraj Niemcy, Rosjanie – Giermanija, a sami Niemcy – Deutschland. To samo dotyczy Gruzji, którą Anglicy nazywają Georgią, a sami Gruzini – Sakartwelo. Można o tym mówić także w kontekście Czarnogóry. Taką dyskusję warto rozwinąć po to, aby później została podjęta odpowiednia decyzja na szczeblu Rady Najwyższej Ukrainy”. Kyryło STECENKO, przewodniczący Kijowskiego Miejskiego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”, artysta ludowy Ukrainy: „Już mówiono o tym, że kanał telewizyjny „Dom” zamierza walczyć o Ukrainę w języku rosyjskim. Tutaj bardzo ważne jest zrozumienie, że język i kultura ukraińska to nie tylko narzędzie, a faktycznie nasz cel strategiczny. Ten moment jest niedoceniany przez naszych ideologów, polityków. A ukraińscy wrogowie świadomie przeciwstawiają aspekty duchowe i materialne, które są integralne dla normalnego państwa. Jak już wielokrotnie pisałem w mediach społecznościowych, potrzebujemy silnej i ukraińskiej Ukrainy. Bo słaba Ukraina przegra w konfrontacji z Rosją, a nieukraińska Ukraina sama dobrowolnie stanie się częścią, włączy się w to imperium. Dlatego nie można dopuszczać, aby kwestie ukraińskiej kultury, języka, tożsamości przekształcały się jedynie w dodatkowe elementy. Nie można mylić celu strategicznego i praktycznego. Ta strategiczna cel, który czyni nas nami, to właśnie kultura i język. A terytorium i gospodarka (może komuś wydać się to paradoksalne) są już środkami i zasobami ochrony swojej ukraińskości. Dlatego, że jesteśmy wspólnotą i cenimy siebie jako wspólnota, bo ona jest ukraińska. Albo w jakichś okolicznościach historycznych staje się rosyjską. Dlatego kwestia fizycznego przetrwania może być w konflikcie z zachowaniem swojej tożsamości kulturowej. Nie można tępo przeciwstawiać jednego drugiemu, a trzeba umieć uzgadniać, rozdzielać na różne piętra ważności. Poziom strategiczny to najwyższy poziom; poziom taktyczny – drugi, a zasoby i środki – to trzeci poziom. Ten system działa, kiedy jednocześnie jest i cel strategiczny, i kunszt taktyczny, i posiadanie zasobów oraz środków. Właśnie wtedy ukraińska Ukraina może mieć przyszłość. Inne warianty – nieukraińska silna Ukraina przestaje być sobą. A ukraińska Ukraina, która nie jest zdolna się obronić, jeśli będzie nawet bardzo ukraińska – po prostu przegra w konfrontacji z silnym wrogiem. My, jako myśląca część narodu, jako część elity duchowej, bez wątpienia musimy wyjaśniać ważność każdego z tych elementów, ponieważ naród to system, a nie jakieś fragmenty czegoś. Taktyka zawsze musi być ofensywna. Poczytajcie prace jakiegokolwiek teoretyka wojen informacyjnych, gdzie powiedziano, że strona, która się broni, zawsze przegrywa. I naszym strategicznym błędem jest trzymanie się chłopskiej psychologii. Jest takie rosyjskie przysłowie: „Póki grzmot nie zagrzmi, chłop się nie przeżegna”. A my nie jesteśmy chłopami, my jesteśmy elitą. My jesteśmy potomkami Noego. A Noe przygotowywał się do tego, aby ratować wszystko, co żyje, przed potopem. On myślał strategicznie. A gdyby myślał sytuacyjnie, to byłby tak samo zagubiony, jak i wszystkie stworzenia, które on posadził na łódź. Aby zbudować wielką łódź, trzeba ją budować latami. Myślenie strategiczne pozwala stawiać priorytety, stworzyć hierarchiczną piramidę wartości, gdzie jest to, co najważniejsze, czym się nie handluje i nie wymienia. W wojnie informacyjnej wygrywa tylko ten, kto jest ofensywny. 1991 rok – Niepodległość, potem Pomarańczowa Rewolucja, Rewolucja Godności. Te szanse nie zostały wykorzystane. Nie można opracowywać rzeczy strategicznych wtedy, kiedy masz władzę. Trzeba je opracowywać, kiedy władzy nie ma. Tymi rzeczami można będzie skorzystać później, kiedy przyjdzie moment historyczny”. Olha KRIAŻYCZ, przewodnicząca Siewierodonieckiego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”, docent Wschodnioukraińskiego Uniwersytetu Narodowego im. W. Dala: „Doskonale rozumiemy, że w żaden sposób nie skłonimy starszego pokolenia na stronę Ukrai-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
