Strona · s. 7strona oryginału ↗
Śpiewajmy dzielnym hosannę!
Слово Просвіти, №40 за 2018 рік
Konstytucji, stracił on moc prawną 28 lutego 2018 roku. Obecnie reanimujemy język ukraiński, walczymy z rusycyzmami, które są rudymentem czasów kolonialnych. Niedawno poddano pod ogólną dyskusję projekt nowej pisowni, który ma na celu reanimację niektórych norm represjonowanej „skrypnykiwki”. Posiadanie własnego języka i jego aktywne funkcjonowanie to oznaka pełnowartościowej żywotności narodu. Umocnienia obronne języka ukraińskiego chronią działacze kultury, którzy swoją twórczością sprzyjają jego regeneracji. Obecnie pojawili się wolontariusze, którzy popularyzują język ukraiński: prowadzą maratony językowe, pomagają rosyjskojęzycznym przekroczyć lingwistyczny Rubikon, wszak wraz z początkiem wojny hybrydowej u niektórych rosyjskojęzycznych pojawiło się pragnienie ukrainizacji. Pierwsze Światowe Forum Ukraińskich Szkół Sobotnich i Niedzielnych, które zorganizował Międzynarodowy Instytut Edukacji, Kultury i Kontaktów z Diasporą Narodowego Uniwersytetu „Politechnika Lwowska”, okazało się bardzo aktualne i skuteczne. Warto pamiętać słowa profesor Narodowego Uniwersytetu „Akademia Kijowsko-Mohylańska” Łarysy Masenko: „Kraj, w którym panują język i kultura byłego kolonizatora, nie będzie rozwijał się jako kraj niepodległy, lecz będzie rozwijał się jako kraj postkolonialny”. Dlatego istnieje pilna potrzeba przeprowadzania podobnych forów, konferencji i seminariów, tworzenia platform do poszukiwania idei, których wcielenie pozwoliłoby wreszcie przezwyciężyć poczucie niższości języka ukraińskiego i rozwinęłoby odporność językową u Ukraińców.trzeci Rzym, Besançon twierdzi, że Rosja to sekta; Rosjanie są przekonani, że car to wcielenie Boga na ziemi, to głośne stwierdzenie francuski historyk z łatwością obala, carowie to ignoranci i despoci; a wyrażenie „wielki rosyjski pisarz” jest dla Besançona epitetem homeryckim. Na str. 35 Besançon aktualizuje kwestię nienaruszalności granic Rosji: „Dla Europejczyków Rosja była strefą nieodkrytą. Pojęcie granicy, której nie ma prawa przekroczyć nikt ani w jednym, ani w drugim kierunku, pojęcie odziedziczone po Imperium Mongolskim, nabiera znaczenia religijnego, staje się barierą czystości i w rezultacie jeszcze bardziej kostnieje”. Analogię między Rosjanami a ordą mongolsko-tatarską przeprowadzał także ukraiński literat Jewhen Hucało w swoim publicystycznym cyklu artykułów „Mentalność ordy”, w szczególności przeciwstawia on rolników-Ukraińców i koczowników-Rosjan. Czytając książkę Besançona, przypomniałam sobie słowa Friedricha Schlegela: „Historyk to prorok zwrócony ku przeszłości”. Alain Besançon rozszczepił „rosyjską duszę” na molekuły. Zainicjował ciekawe spotkanie przewodniczący Fundacji Charytatywnej „Niżen” Mykoła Pantelijowycz Szkurko, który podarował uniwersytetowi egzemplarze książki.Wołodymyr SEMYSTIAHA, przewodniczący Ługańskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki
Dzięki rozpowszechnionym informacjom w licznych mediach oraz środkach kina i sztuki telewizyjnej nie tylko na Ukrainie, ale i poza jej granicami, rozsławiono heroiczny wyczyn „cyborgów” — nieustraszonych wojowników-obrońców lotniska w Doniecku. Niestety, do dziś szerokiemu ogółowi prawie nie wiadomo, że na samym początku najnowszej wojny rosyjsko-ukraińskiej, przy wsparciu miejscowych proputinowskich popleczników, nie licząc się ze stratami, kadrowe rosyjskie jednostki armijne przez 149 dni bezskutecznie szturmowały międzynarodowe lotnisko „Ługańsk”. Próbując wyprzeć z zajmowanych pozycji i zniszczyć jego obrońców, wróg zastosował nawet ostrzał rakietowy z własnego terytorium. W szczególności taktycznymi rakietami „Toczka-U” oraz samobieżnymi moździerzami 240 mm „Tulipan”. Wkrótce ten niezniszczalny orzech znalazł się w pełnym okrążeniu na głębokim zapleczu wroga. Co zatem przeciwstawili przewadze liczebnej agresora w sile żywej i uzbrojeniu ukraińscy wojownicy? Przede wszystkim nie tylko wyszkolenie wojskowe i umiejętne użycie broni, ale także wysokie walory moralne, przekonanie, że bronią nie tylko Ojczyzny i „ukraińskiego świata”, ale także bronią europejskich wartości demokratycznych przed zaborczymi zakusami „russkiego mira”. Oto dlaczego na podejściach do lotniska i na jego terenie podczas prowadzenia najbardziej heroicznej i zarazem najbardziej tragicznej operacji wojskowej w sektorze „A” latem 2014 r. zacięte walki osiągnęły niespotykane napięcie. Unikalna w swej istocie i organizacji, w aspektach strategicznym, taktycznym i moralno-psychologicznym, bez wątpienia wpłynęła na dalszy rozwój wydarzeń w strefie prowadzenia ATO. Wysoką cenę płaciło nasze państwo, broniąc się przed agresywnym sąsiadem. W nocy 14 czerwca 2014 r. dwiema rakietami z przenośnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych grupa dywersyjna PKW „Wagner” zestrzeliła podczas podchodzenia do lądowania ukraiński Ił-76. Zginęło 49 naszych wojowników. Ale i wróg otrzymał adekwatną odpowiedź: niedaleko lotniska została całkowicie zniszczona kompania wyszkolonych pskowskich desantowców. To właśnie tutaj został pogrzebany rosyjski mit o tym, że Ukrainę łatwo podbić. Marzenia miejscowych prorosyjskich popleczników o własnym lotnictwie „ŁRL” tak i pozostały mrzonką. A co najważniejsze — putinowscy raszyści zaczęli bać się ukraińskich żołnierzy. Do tej pory wydarzenia te nie zostały dokładnie przeanalizowane i zbadane przez naukowców, nie są też wystarczająco nagłośnione informacyjnie. Za to stały się już częścią pamięci zbiorowej bezpośrednich uczestników i naocznych świadków wydarzeń. I choć ich wspomnienia i wizja są nieco subiektywne, w aspekcie informacyjnym są unikalne, ponieważ zbiorowa pamięć ludzka i historia mówiona są ważnym źródłem historycznym. Wypełnić lukę, która powstała na tym tle, postanowili działacze Proświty — młodzież ługańskiego Euromajdanu. Swoje wydawnictwo dokumentalno-artystyczne poświęcili wszystkim zaangażowanym w obronę najważniejszej ługańskiej twierdzy. W tym celu zebrali wspomnienia prawie półtorej setki uczestników i naocznych świadków tamtych wydarzeń, opublikowali unikalne zdjęcia i mapy, które imitują operacje wojskowe wokół lotniska. Trafnie wykorzystano także komentarze badaczy wojskowych, oficerów armii, ekspertów z analizą głównych wydarzeń. Na miejscu jest lista ukraińskich bohaterów, którzy kosztem własnego życia ratowali Ukrainę przed kolejnym zniewoleniem przez podstępnego wroga w todze euroazjatyckiego brata. Zaproponowane badanie to tylko pierwsza próba zaspokojenia pragnienia poznania mało znanej karty naszej rzeczywistości. Zatem bezsprzecznie trafny jest autorski zamysł odkrycia tła historycznego, na którym rozwijały się wydarzenia w Ługańsku równolegle z kijowskimi w latach 2013—2014 i które poprzedzały okupację Ługańska. Chodzi o formowanie i działalność miejscowego młodzieżowego Euromajdanu oraz ruchu wolontariackiego, aktywizację sił prorosyjskich, generowanych przez ługańskich kolaborantów itd. Bez wątpienia nie wszystko było znane miejscowej patriotycznej młodzieży, której podstawę stanowili członkowie i sympatycy „Młodej Proświty”. W szczególności chodzi o tę antyukraińską kuchnię, w której przygotowywano piekielną mieszankę antypaństwowego przewrotu pod wodzą miejscowych regionalistów i lewicy oraz ich zwierzchników w Radzie Najwyższej. O prześladowaniach i próbach rozprawy z kierownikami narodowo-patriotycznych stowarzyszeń i ruchów oraz patriotycznie nastawionymi aktywistami. O jednoczeniu się większości miejscowych struktur partyjno-politycznych i ruchów społecznych na gruncie oporu wobec oligarchiczno-klanowej antyukraińskiej polityki, ingerencji Federacji Rosyjskiej w sprawy wewnętrzne państwa oraz walce z raszyzmem o nienaruszalność narodowo-terytorialnej integralności i Soborności Ukrainy. Autorom warto byłoby wspomnieć także o sportowej dumie Ługańszczyzny — Narodowym Bohaterze Ukrainy T. Jułdaszewie, który wystąpił jako organizator samoobrony ługańskiego Euromajdanu, zaangażował do prowadzenia akcji ultrasów FK „Zoria”, wspierał materialno-techniczne zabezpieczenie obrońców lotniska. Wydaje się, że wszystko to w przyszłości. Przecież nie ma wątpliwości, że książka będzie wznawiana z uzupełnieniami i nowymi redakcjami. Gwarancją tego jest Fundacja Charytatywna „Narodowe wsparcie wojowników ATO”. W maju 2016 r. we Lwowie odbyło się uhonorowanie żołnierzy 80. brygady aeromobilnej orderami i odznakami „Za obronę lotniska w Ługańsku”. 47 z nich otrzymało nagrody pośmiertnie. Książka szybko zyskała rozgłos. Zaprezentowano ją w Ługańsku. W ognistym pierścieniu. Obrona lotniska w Ługańsku (Serhij Hłotow, Anastasija Hłotowa, Anastasija Woronowa; Jurij Rudenko, Dmytro Putiata; projekt graficzny W. M. Karasyk. — Charków: Folio, 2018. — 540 s.: il. — (Kronika)).
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
