Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

NIE ROZCZAROWUJMY ŚWIATA...

Слово Просвіти, №41 за 2005 рік

Zbędne jest po raz kolejny mówić ogólnikami o języku. Oczywiście, czas już coś robić! Być może ci, od których to zależy „na górze”, że tak powiem, są zagubieni i po prostu nie wiedzą, co czynić? Wydaje mi się, że nowy, czy też nowo mianowany, minister kultury powinien przede wszystkim doprowadzić do zwiększenia liczby wydawnictw ukraińskojęzycznych i aktywnie wspierać ochronę praw autorskich. Za pracę autorom tekstów piosenek, autorom utworów, które są wykonywane w radiu i telewizji, koniecznie trzeba płacić! Ponieważ nasza sowiecka mentalność jest taka, że uznaje tylko wskazówki z góry, należy zlecić władzy ustawodawczej surowe wykonywanie dodatkowych ustaw, które dotyczą przestrzegania zapisu Konstytucji o języku w Ukrainie, który jest językiem państwowym. To, co dzieje się w państwie w odniesieniu do języka milionów patriotów-Ukraińców, jest po prostu nie do zniesienia. Humanistów zapewniano, że najpierw trzeba zaprowadzić porządek w gospodarce, a wyszło tak, że ani w gospodarce, ani w sferze humanistycznej Ukrainy nie ma nie tylko żadnego porządku, ale panuje zagubienie i chaos! Co więcej, rozczarowujemy świat. Jak wiadomo, w dalekiej Japonii w sprzedaży 90 procent książek i gazet jest w języku japońskim. I nikt nie uważa Japonii za zamkniętą czy zafiksowaną na sobie. Świat ceni ten kraj za jego oryginalność, umiejętność znania własnej wartości. W tym kraju Wschodu nikt nie zamierza robić operacji plastycznych, aby mieć „europejskie oczy”, a delikatnym Japonkom nie chce się powiększać sobie piersi silikonem. Naturalna harmonia, proporcje, uroda, właściwa Japończykom, to ich duma. Kiedyś na światowym konkursie piękności jedna przedstawicielka Ukrainy usłyszała od koleżanki wyznanie, że ta ostatnia ma silikonowe piersi… W świecie rządzą technologie, piękno tworzy się sztucznie. Czyżby więc sztucznie mieli nam narzucić język innego państwa? Czego się wstydzimy? Naturalnego piękna melodyjnego języka ukraińskiego? Obecnie konkursy piękności odbywają się w Ukrainie, poczynając od głębokiej wsi, osiedla i miasteczka. Jak na dziwo, znajdują się sponsorzy. A tego, że biblioteki w tych samych miejscowościach są na wpół zrujnowane, a ich pracownicy otrzymują niskie wynagrodzenie, sponsorzy nie widzą. Nie ma takich działań sponsorskich, poza konkursem P. Jacyka, które podnosiłyby prestiż ojczystego języka w terenie. Potrzebne są ukazy z góry i natychmiastowe ich wykonanie. Wtedy będą zmiany. Bo kiedy Hiszpan, Amerykanin czy Włoch, przyjechawszy do Ukrainy, nie słyszy naszego języka we wschodnio-ukraińskich miastach, to jeszcze pół biedy. Ale kiedy trudno mu odnaleźć ukraińskojęzyczną książkę – to już hańba. Oczywiście, obecnie ukraińskojęzyczna książka jest, powiedzmy, we Lwowie czy Kijowie, ale na peryferiach sprawy mają się gorzej. Nie spotkasz w kiosku ani „Dzwonu”, ani „Kijowa”, ani „Dniepru”, zamiast tego oferują „towary masowe”. Książki do centrów rejonowych też dowożą niezbyt często. I już naprawdę zasmuci się gość z innego kraju, gdy na jego prośbę o zaśpiewanie ludowych pieśni młodzież ich nie zaśpiewa, bo… nie zna. CODZIENNIE Jak ciału dla piękna i harmonii wyglądu zewnętrznego potrzebne są pewne proporcje, tak językowi niezbędne są pewne zasady używania słów i nazw. Młodzież na Zachodzie Ukrainy, choć mówi po ukraińsku, to za każdym słowem – niecenzuralne wyrazy. Kiedy słuchasz tej rozmowy, to zapomnisz, gdzie przebywasz: czy w celi więziennej wśród recydywistów, czy pośrodku ulicy eleganckiego miasta. Nasuwa się pytanie: kiedy „dorośniemy” do Japonii albo chociaż do Francji, Włoch czy Niemiec? Kiedy? Przecież czas nie czeka. Jeszcze jedno rozczarowane pokolenie… Czy nie za dużo tych rozczarowań? Znany autor bestsellera „Aryjski standard”, redaktor czasopisma „Przejście-IV” Ihor Kahanec podkreśla: „…Język i pamięć genetyczna są wzajemnie powiązane i ich wpływ jest obustronny. (…) Ojczysty język czyni osobę potężniejszą i szczęśliwszą, bo występuje jako kanał, przez który człowiek czerpie uzdrawiającą energię ojczystej ziemi…” Ile jeszcze apeli i oświadczeń muszą napisać pisarze do najwyższych władz, aby nas i wszystkich tych, którzy troszczą się o aktywne wprowadzanie języka ukraińskiego w urzędach państwowych, w telewizji, radiu, w codziennej mowie, wreszcie usłyszano?.. Zatem, panowie ministrowie, trzeba jednak zaczynać od języka, od duchowości! Bo jakże inaczej?.. Nadija DYCZKA, członek NSPU, m. Dolyna, Przykarpackie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn