Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

KTO SPALIŁ BIBLIOTEKĘ?

Слово Просвіти, №41 за 2005 рік

KOMORNICY SIĘ SPIESZYLI… Corocznie 30 września na Ukrainie świętuje się Dzień Bibliotek. Dla połtawskich bibliotekarzy i czytelników tegoroczne święto miało gorzki posmak. Bo na kilka dni przed nim, 21 września, miało rozpocząć się przymusowe eksmitowanie Obwodowej Biblioteki Dziecięcej im. Panasa Myrnego z lokalu przy ul. Gagarina 5 w Połtawie, gdzie ta wspaniała książnica pracowała przez 32 lata. 140 tysięcy książek dla dzieci i 10 tysięcy małych czytelników mogło znaleźć się na ulicy, chociaż art. 27 Ustawy Ukrainy „O bibliotekach i działalności bibliotecznej” wyraźnie określa: „Zabrania się przenoszenia bibliotek bez zapewnienia równowartościowego, uporządkowanego lokalu do obsługi użytkowników biblioteki, pracy pracowników, przechowywania księgozbiorów”. Zagrożenie utraty znanej placówki kultury, która jest, oprócz wszystkiego, jeszcze ośrodkiem metodycznym dla wszystkich bibliotek dziecięcych obwodu, poruszyło opinię publiczną, więc 21 września o godzinie 10 w oczekiwaniu na kijowskich komorników wejście do biblioteki zablokowali członkowie „Pory”, Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego „Za Ukrainę, za Juszczenkę!”, „Związku Ludowego „Nasza Ukraina”, SDPU(o), Socjalistycznej oraz innych partii i organizacji społecznych. Z przybyłymi komornikami Departamentu Wykonywania Orzeczeń Sądowych Ministerstwa Sprawiedliwości Ukrainy spotkali się pierwszy zastępca przewodniczącego obwodowej administracji państwowej W. Inozemcew, naczelnik wydziału ds. polityki wewnętrznej O. Zajczenko, p.o. naczelnika wydziału kultury obwodowej administracji państwowej H. Fasij, którzy podkreślili potrzebę zachowania profilu placówki i poinformowali o działaniach obwodowej administracji państwowej w celu uregulowania sytuacji. W prasie ostatnio sporo pisano o perypetiach wokół biblioteki dziecięcej (chociaż za starej władzy przebić się z tym tematem na łamy połtawskich gazet było bardzo ciężko). Ale w sprawie z biblioteką i dzisiaj jest więcej pytań niż odpowiedzi. A pracownikom obwodowej administracji państwowej udało się zdobyć dokumenty, które są wręcz sensacyjne. Lecz zacznijmy nie od sensacji, a od odpowiedzi przewodniczącego izby sądowej ds. cywilnych Sądu Apelacyjnego obwodu połtawskiego M. Tiahnyriadna na zapytanie p.o. naczelnika wydziału kultury obwodowej administracji państwowej H. Fasija, datowanej na 26 września br.: „Na Pańskie zapytanie informuję, że sprawa nr 2-324/05 z powództwa Chudaka J. O., Pawluczenki O. P., Bujankina O. K. przeciwko wydziałowi kultury Połtawskiej obwodowej administracji państwowej, obwodowej bibliotece dla dzieci im. P. Myrnego, Połtawskiej radzie obwodowej o usunięcie przeszkód w korzystaniu z lokalu niemieszkalnego znajduje się w toku rozpatrywania w Sądzie Apelacyjnym obwodu połtawskiego. Do czasu wejścia w życie postanowienia Sądu Apelacyjnego wykonywać decyzji Sądu Rejonowego Oktiabrskiego nie wolno”. Więc pierwsze pytanie, na które chciałoby się otrzymać odpowiedź: co tak śpieszyło komorników? Czy kto? BŁĄD DROBNEGO URZĘDNIKA CZY DALEKOSIĘŻNY ZAMIAR WIELKIEGO PANA? W 1973 roku „Obłmiżkołhospbud” wybudował budynek mieszkalny przy ul. Gagarina 5. Pierwsze piętro budynku projektowano pod bibliotekę dziecięcą. Za środki budżetu miejskiego wyburzono dwa domy i przyznano ich mieszkańcom 10 mieszkań, więc umieszczenie biblioteki w tym domu w żadnym wypadku nie było jakąś łaską „Obłmiżkołhospbudu”. Społeczność, podatnicy w pełni opłacili koszt budowy biblioteki (10 mieszkań — to dla was nie żarty!). Decyzją nr 6 z 8 stycznia 1973 roku komitet wykonawczy Połtawskiej rady miejskiej przyznał (!) bibliotece dziecięcej lokal na pierwszym piętrze nowo wybudowanego budynku przy ul. Gagarina 5. Kiedy placówki kultury przekazywano na własność komunalną wspólnot terytorialnych, w odniesieniu do biblioteki dziecięcej takiej decyzji nie podjęto. I tutaj pojawia się drugie pytanie: czy to był błąd drobnego urzędnika, czy dalekosiężny zamiar wielkich panów? Życie toczyło się dalej, „Obłmiżkołhospbud” przekształcił się w „Połtawaobłahrobud”, biblioteka rzetelnie płaciła za wynajem (ostatnią umowę zawarto na okres do 2 kwietnia 2003 roku). I nikt ani w bibliotece, ani w strukturach władzy obwodowej (chyba że z wyjątkiem kogoś wtajemniczonego) nie wiedział, że 29 października 2001 roku „Połtawaobłahrobud” otrzymał od wydziału gospodarki mieszkaniowo-komunalnej Połtawskiego komitetu wykonawczego świadectwo nr 519 na prawo własności do budynku mieszkalnego przy ul. Gagarina 5. Czarno na białym w świadectwie napisano, że wydano je na podstawie decyzji Połtawskiej rady miejskiej nr 682 z 30.11.1973 roku. I oto tutaj dochodzimy do tych sensacyjnych okoliczności, o których mówiłam na początku artykułu. W dostarczonej obwodowej administracji państwowej kopii tej „wiekopomnej” decyzji nr 682 nie ma ani jednego słowa o prawie własności, zezwoleniu na prywatyzację itp. Decyzja nazywała się „O zatwierdzeniu aktu Państwowej komisji odbiorczej w sprawie przyjęcia do eksploatacji 40-mieszkaniowego budynku mieszkalnego przy ul. Gagarina 5”. W decyzji jest jedyny punkt: „Zatwierdzić akt Państwowej komisji odbiorczej w sprawie przyjęcia do eksploatacji 40-mieszkaniowego budynku mieszkalnego przy ul. Gagarina 5, wydziału budownictwa kapitałowego „Obłmiżkołhospbudu”. Jeśli iść według takiego schematu, to warto nam z Państwem, szanowny czytelniku, dowiedzieć się o numer decyzji Połtawskiego komitetu wykonawczego o zatwierdzeniu aktu komisji odbiorczej w sprawie jakiejkolwiek budowli — i dalej można żądać, aby nam wystawiono świadectwo na prawo własności. Zatem pytanie następne, już trzecie: kto, dlaczego i za jakie piękne oczy zarządził wydanie świadectwa, powołując się na decyzję, która absolutnie nie dotyczy prawa własności? Jest w tym świadectwie jeszcze jedno ciemne miejsce. Prawo własności poświadcza się na „19 mieszkań oraz wbudowane lokale niemieszkalne, o łącznej powierzchni 547,1 m kw.”. Ale przecież powierzchnia samej biblioteki wynosi 515 m kw.! — Świadectwo o prawie własności do budynku mieszkalnego jest kluczowym dokumentem w sprawie i sporządzone zostało z naruszeniami — mówi pełniący obowiązki naczelnika wydziału kultury obwodowej administracji państwowej H. Fasij. 7 listopada 2002 roku „Połtawaobłahrobud” sprzedaje 495 m kw. lokalu biblioteki VAT „Poltavagaz” za 185,7 tys. hrywien. Pytanie czwarte: dlaczego ta operacja jest utrzymywana w tajemnicy przed pracownikami, opinią publiczną, a nawet organami władzy? Pracownicy biblioteki dowiadują się, że została sprzedana, dopiero 28 lutego następnego, 2003 roku. Dyrektor biblioteki Leonid Czobitko mówi: — „Połtawaobłahrobud” powinien był najpierw zaproponować nam kupno tego lokalu. I rada obwodowa po ówczesnej cenie mogłaby go dla nas nabyć. Jednak mamy do czynienia z tajną sprzedażą. A „Poltavagaz” odmawia nam wynajmu. Kiedy 15 września br. kwestia biblioteki była omawiana na prezydium rady obwodowej, jej deputowany, znany agrarysta Ołeksandr Korostaszow powiedział, że jest jednym z założycieli „Połtawaobłahrobudu”, ale o sprzedaży lokalu biblioteki nic nie wiedział, zatem na zarządzie zjednoczenia ta kwestia nie była poruszana. Co więc wychodzi: własność jest zbiorowa, a sprzedaje ją jednoosobowo prezes zarządu O. P. Dacenko? W ostatnim dniu 2003 roku VAT „Poltavagaz” sprzedaje bibliotekę spółce z o.o. „Temp-1” z Karłówki za 225 tys. hrywien. Kto stoi za tą strukturą? — to piąte pytanie, na które chciałoby się znać odpowiedź. A „Temp” odsprzedaje lokal trzem biznesmenom — Jurijowi Chudjakowi, Ołeksandrowi Pawluczence i Ołeksandrowi Bujankinowi. Nabywszy go za 509 tys. hrywien, teraz mówią, że mogą ustąpić jedynie za 500 tys. dolarów. I to nasuwa myśl, że w całym łańcuchu odsprzedaży mogą figurować kwoty z szarej strefy. 17 lipca 2005 roku na stronie internetowej milicji można było przeczytać komunikat o następującej treści: „Przekroczenie uprawnień służbowych. Fałszerstwo służbowe. 16 lipca 2005 r. ustalono, że 26.11.2003 r. osoby pełniące funkcje służbowe w VAT „Poltavagaz” sfałszowały wyciąg z protokołu posiedzenia zarządu VAT „Poltavagaz” w sprawie rozpatrzenia wniosków i udzielenia zgody na sprzedaż lokalu Połtawskiej Obwodowej Biblioteki Dziecięcej przy ul. Gagarina 5 na rzecz spółki z o.o. „Temp-1”, m. Karłówka, za cenę 220 000 hrywien, chociaż przy przeprowadzeniu niezależnej wyceny eksperckiej wartość rynkowa wskazanego lokalu stanowi wyższą kwotę, przez co wyrządzono państwu szkodę na sumę 1 197 000 hrywien. Prowadzone jest śledztwo”. Łańcuch odsprzedaży coraz bardziej oddala od popełnionych na początku naruszeń Ustawy Ukrainy „O bibliotekach i działalności bibliotecznej”, „Podstaw ustawodawstwa Ukrainy o kulturze”, Konwencji o prawach dziecka. Pawluczenko, Chudjak i Bujankin mogli już z czystym sumieniem składać do sądu pozew z żądaniem nieczynienia im przeszkód w korzystaniu z lokalu. I Oktiabrski Sąd Rejonowy w Połtawie, kierując się Ustawą Ukrainy „O własności”, ich pozew zaspokoił. Ale kto i kiedy wreszcie zaspokoi żądania pracowników biblioteki, deputowanych, opinii publicznej, by sprawdzić legalność prywatyzacji lokalu biblioteki przez „Połtawaobłahrobud”? Kto i kiedy doprowadzi do końca krymi-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn