Strona · s. 10strona oryginału ↗
Brak współczesnej idei narodowej w Ukrainie ma wyraźnie negatywne skutki we wszystkich sferach naszego budowania państwa. Przecież jeśli nie ma idei narodowej, to nie ma też ideologii państwowej. A to bezpośrednio odbija się na systemie oświaty — zarówno wyższej, jak i średniej.
Слово Просвіти, №41 за 2005 рік
Bardzo trafnie powiedział o podobnych faktach szczucia na wszystko, co samodzielnie myślące: „Machina stalinowskiej ludożerczej maszyny kręci się i jeszcze długo będzie się kręcić. Już straciłem wiarę w to, że ona kiedyś się zatrzyma”. Oto jak rozwijała się ta baranykiwska drama. Po Pierwszym zjeździe pracowników oświaty już niepodległej Ukrainy w 1992 roku Mykoła Annusow, zaczerpnąwszy świeżego powietrza zmian, opracował własny kompleksowy program wychowania narodowego, nauczania i rozwoju dziecka, zaczynając od wieku przedszkolnego, który opierał się na pracach ukraińskich klasyków pedagogiki: Skoworody, Suchomłynskiego, Uszynskiego, Waszczenki, Rusowej i innych. Początkowo Mykołę Iwanowycza wsparły Biłowodzki rejonowy wydział oświaty, Ługański instytut kształcenia ustawicznego, a nawet Kijowski instytut badań systemowych. Ale po kolejnej zmianie kierownictwa Biłowodzkiego rejonowego wydziału oświaty wszystko to nie miało już dla jego nowej kierowniczki Tetiany Stepanowej żadnego znaczenia: „Nowszestwa nam nie nużny. Chotitie eksperiermientirowat — jeżdżajtje nazad w swoju Rossiju!” (Do tego czasu Annusow z żoną jako młodzi specjaliści pracowali kilka lat w obwodzie rostowskim, gdzie, nawiasem mówiąc, witano ich pedagogiczną nowatorskość). W ten sposób pani Stepanowa odrzuciła rekomendacje Kijowskiego instytutu badań systemowych dotyczące stworzenia na bazie Baranykiwskiej szkoły średniej eksperymentalnego placu do wcielenia w życie zamysłów pedagoga-nowatora. Wtedy Mykoła Annusow nielegalnie stworzył u siebie w domu szkołę niedzielną, gdzie wychowywał swoich małych współmieszkańców wsi za pomocą świata piękna przyrody, gry, bajki, muzyki, rysunku, fantazji i twórczości. Autorytet nauczyciela Annusowa wśród mieszkańców Baranykiwki był bardzo wysoki i rodzice chętnie przyprowadzali do niego w każdą niedzielę rano swoje dzieci. Mykoła Iwanowycz szedł z maluchami w pole, do lasu, na górę, gdzie dzieci uczyły się słuchać muzyki bytu, śpiewały, rysowały, uczyły się na przyrodzie liczyć, czytać i pisać. Dom zaś, który w tym czasie dobudowywała rodzina Annusowów, otrzymał od samych dzieci nazwę „dom radości”. Jego mali odwiedzający z dumą opowiadali wszystkim, że będą uczyć się właśnie tam, a nie w szkole. Fakt sam w sobie bardzo wymowny. Do dziś na tym podwórku panuje jakaś nieuchwytna bajkowa atmosfera, chociaż „domu radości” tam nie ma już dziesięć lat... Za to kierownikowi rejonowej oświaty Stepanowej działalność pedagogiczna baranykiwskiego nauczyciela wydała się krzyczącym nieporządkiem i nasłała ona na domostwo Annusowów stację sanitarno-epidemiologiczną — rzekomo nie wiadomo, jakimi tam ciasteczkami gospodarze karmią cudze dzieci. Zrozumiałe, że „dom radości” w Baranykiwce został zakazany. Pół roku Mykoła Iwanowycz na próżno próbował udowodnić na wszystkich szczeblach oświatowych wartość swoich idei. Wtedy, jak przystało na prawdziwego nowatora, który nie chce pracować według skostniałych szablonów, w lutym 1995 roku porzuca szkołę. Tylko jego bliscy i krewni widzieli, jak boleśnie było mu zdecydować się na ten krok. Oczywiście dzieci nie mogły wtedy wesprzeć swojego ulubionego nauczyciela, który stał się bezrobotnym. Ale ich rodzice nie pozostawili Annusowa bez uwagi. Jego sąsiad, przewodniczący miejscowego kołchozu, zaproponował mu pracę w innej branży i pomógł z zakupem zwierząt dla gospodarstwa domowego. Nocami Mykoła Iwanowycz kontynuował pracę nad swoimi opracowaniami pedagogicznymi, z którymi na seminaria i konferencje jeździła już jego żona Wira, bo z kołchozu na takie wydarzenia nie puszczali. To również nie spodobało się oświatowej „elicie” rejonu biłowodzkiego i nie znalazła ona nic lepszego, jak przez dyrektora Baranykiwskiej szkoły Ołeksandra Plasułę nasłać starszoklasistów na zakłócanie lekcji Wiry Andrijiwny. Cierpliwość małżeństwa Annusowów wyczerpała się, gdy tacy, za pozwoleniem powiedzieć, pedagodzy zaczęli mścić się na ich córce-szóstoklasistce. Do Baranykiwki przyjechał ługański korespondent radia „Swoboda”. Po jego wystąpieniu na antenie Tetianę Stepanową w 2000 roku zwolniono ze stanowiska, ale zwolniono z awansem: od tego czasu objęła stanowisko zastępcy rejonowej administracji państwowej ds. humanitarnych, na którym przebywa do dziś. Mykoła Annusow pracował w przedsiębiorstwie rolnym do 2002 roku, dopóki ono nie rozpadło się, a od tego czasu stał się już prawdziwym bezrobotnym i całkowicie poświęcił się gospodarstwu domowemu. Po zwycięstwie Pomarańczowej rewolucji, dla której jako „ruchowiec” i pomocnik deputowanego Petra Olijnyka zrobił w swoim rejonie niemało, sam ługański „gubernator” Ołeksij Danyłow obiecywał Mykole Iwanowyczowi pełną realizację jego idei oświatowych. Ale Annusowa do tej pory nie dopuszczono nawet do pracy w szkole pod wymyślonym powodem, nie mówiąc już o na-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
