Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

EKOTABOR „SZKOŁA W PRZYRODZIE”

Слово Просвіти, №41 за 2005 рік

A „Ecosfera” prowadzi także edukacyjno-wychowawcze obozy ekologiczne, których inspiratorkami i organizatorkami są Oksana Stankewycz i Kateryna Kowal. Wypoczynek w Karpatach. Specjalistyczne szkolenie ekologiczne z elementami ekoturystyki oraz gry ekologiczne zainteresowały nauczycielkę chemii Tamarę Kuskal. Pierwsze zapoznanie się z tym programem zmusiło także dzieci z Niżyna do przemyślenia problemów środowiskowych całego świata i rodzinnego miasta. Piąta szkoła, choć położona niedaleko centrum, znajduje się już na obrzeżach. Nie ma tu asfaltowej infrastruktury, punktów zbiórki odpadów itp. Podobna sytuacja panuje w innych niezagospodarowanych dzielnicach. Ale to właśnie piąta szkoła zainicjowała akcję „Oczyśćmy Oster ze śmieci”. Już dziesiątą wiosnę uczniowie wraz z dorosłymi mieszkańcami mikrorejonu zbierają zapomniane plastikowe butelki i torebki, puszki po konserwach na brzegach miejskiej rzeki, aby wywieźć to wszystko na specjalistyczne wysypisko śmieci. W 2003 roku młodzi ekolodzy z Niżyna wraz z zakarpackimi rówieśnikami sprzątali ze śmieci najwyższy karpacki szczyt – Howerlę. Robili to chętnie, ponieważ czuli wagę swojej sprawy. Piąta szkoła przygotowuje się do obchodów 100-lecia od dnia założenia. Być może to wydarzenie zostanie uświetnione jeszcze jakąś akcją ekologiczną... Zespół pedagogiczny może przyjąć za podstawę wychowania dzieci właśnie kierunek ochrony przyrody. Przecież miłość do Ojczyzny zaczyna się nie tylko od znajomości historii rodzinnego kraju, zwyczajów, obrzędów, ale także od miłości i zachowania znanego z dzieciństwa zakątka. Z Zakarpacia nasze dzieci wróciły zmęczone i szczęśliwe, pełne nowych wrażeń. Oświadczyły, że przyjechały, aby zobaczyć się z rodzicami i znów wrócić na obóz. To po śpiworach i namiotach, kuchni polowej i codziennej porannej gimnastyce, praniu w rzece, obowiązkowym przygotowywaniu drewna i wody... Przetrwały w przyrodzie, nauczyły się cenić jej niepowtarzalne krajobrazy, harmonię biosfery. Od czasu do czasu syn przegląda zdjęcia, dyplom za aktywny udział w obozie, znaczek podarowany przez amerykańskiego studenta Matta, opowiada o obozowym przedstawieniu, wieczornych ogniskach, świętowaniu swoich urodzin i marzy, by następnego lata znów znaleźć się za Użhorodem. DOBRA SPRAWA Mój 15-letni syn po raz pierwszy oderwał się od domu i samodzielnie wyruszył wypoczywać na Zakarpacie. Szczerze mówiąc, denerwowałam się. Uspokajało mnie to, że jechał z grupą dzieci z Niżyna, które już nie po raz pierwszy zabierała ze sobą zastępczyni dyrektora ds. dydaktyczno-wychowawczych szkoły ogólnokształcącej nr 5 Tamara Iwaniwna Kuskal. Znamy się z nią od dawna i polegałam na jej pedagogicznym takcie. W wydziale ds. rodziny i młodzieży miejskiego komitetu wykonawczego powiedziano mi: „Z Kuskal można wysyłać dzieci choćby na Antarktydę!”. O Regionalnym młodzieżowym stowarzyszeniu ekologicznym „Ecosfera” Kuskal dowiedziała się w 2002 roku. Zostało ono utworzone w styczniu 1999 roku przy udziale wspólnot terytorialnych obwodów zakarpackiego, lwowskiego, iwanofrankiwskiego i czerniowieckiego w celu aktywizacji ruchu ochrony przyrody w regionie karpackim oraz ochrony środowiska. Stowarzyszenie wydaje biuletyn informacyjno-analityczny „Hromada” przy wsparciu finansowym Instytutu Trwałych Społeczności w ramach projektu „Sieć działań obywatelskich na Ukrainie” (ISC/UCAN). OKRĄGŁA DATA Mimo że stałej sali teatralnej w Czerniowcach nie było, pierwszy spektakl czerniowczanie zobaczyli jeszcze w 1803 roku. Później do miasta przyjeżdżały różne zespoły teatralne, które dawały przedstawienia w przystosowanych pomieszczeniach, najczęściej w salach hotelu „Pod Czarnym Orłem” i „Mołdawia”, a także w niewielkim letnim teatrze w Ogrodzie Ludowym. Pierwszy teatr miejski w Czerniowcach zbudowano w 1877 roku według projektu J. Gregora na rogu ulic Tureckiej i Szkolnej. Był drewniany, ale miał bardzo wykwintne wnętrze i malowidła, które wykonał profesor-malarz K. Iobst. Mieścił 547 widzów. Pod względem stylu architektonicznego przypominał francuskie teatry zamkowe. Otwarcie teatru miejskiego odbyło się 27 listopada 1877 roku. Jednak ze względów bezpieczeństwa przeciwpożarowego w maju 1904 roku teatr zamknięto, a pomieszczenie wykorzystywano jako kino, którego emblematem była błyszcząca kometa. A po I wojnie światowej „stary teatr miejski” zburzono. Na jego miejscu wzniesiono kamienny budynek, w którym obecnie mieści się pierwsza przychodnia miejska. Pomysł budowy nowego teatru miejskiego zrodził się jeszcze w 1900 roku. Wtedy Rada Miejska Czerniowiec zamówiła nawet projekt w słynnym wiedeńskim atelier architektonicznym F. Fellnera i H. Helmera. Ale z powodu braku środków budowę odłożono na kilka lat. Dopiero po zamknięciu w 1904 roku starego teatru miejskiego słynni wiedeńscy architekci zostali zaproszeni do pracy w Czerniowcach. W tamtym czasie według ich projektów zbudowano już teatry w Wiedniu i Odessie. Wznoszenie nowego pomieszczenia dla teatru w Czerniowcach rozpoczęło się w zachodnim czasie Tamara Kuskal, jak zawsze, na koniu Nadija ONYSZCZENKO, m. Niżyn wielkiego dramaturga przed teatrem ustawiono pomnik (1970 r.). Później zastąpiono go pomnikiem słynnej Bukowinianki, ukraińskiej pisarki O. Kobylańskiej, której imię nadano teatrowi. Pod koniec lat 80. budynek teatru całkowicie odrestaurowano. Ale od tego czasu minęło ponad 25 lat i dziś z powodu braku środków oraz braku należytej uwagi ze strony władz państwowych teatr znalazł się w katastrofalnej sytuacji: nie ukończono remontu zarówno wewnątrz budynku, jak i na zewnątrz. Kłopotów dodały letnie deszcze, które zalały instalację elektryczną, i teatr pogrążył się w całkowitej ciemności. Tylko na przywrócenie oświetlenia teatr potrzebuje ponad 400 tysięcy hrywien, których nie ma ani w budżecie teatru, ani w budżecie obwodu. Wszystko to doprowadziło do tego, że stuletni jubileusz zabytku architektury Bukowinianie obchodzą poza murami teatru, a otwarcie nowego sezonu teatralnego przeniesiono na czas nieokreślony. W takich realiach dziś pojawiają się wątpliwości: czy Czerniowiecki teatr pozostanie pomnikiem dla znających się na kulturze czerniowczan, ponieważ obojętność ze strony władz państwowych wobec problemów kultury już nawet nie dziwi. I w warunkach, gdy nie są wydzielane środki na utrzymanie samej budowli, najwyraźniej jest sens zastanowić się nad tym, czy nie przekazać zabytku architektury i samego teatru pod zarząd miasta? Przecież dziś pytanie nie stoi już tak bardzo o to, czy teatr będzie obwodowy czy miejski, jak o elementarną uwagę urzędników od kultury do jego problemów i potrzeb. Jak pokazuje zaistniała sytuacja, obwód nie jest w stanie uratować zabytku architektury i twórczego oblicza niegdyś sławnego bukowińskiego teatru. Marija WYSZNEWŚKA, m. Czerniowce Harmonijne karpackie krajobrazy nastrajają na dobre postrzeganie świata

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn