Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

Schronienie ukraińskich muz

Слово Просвіти, №41 за 2005 рік

Muzy osiadły w przepychu Kaczanowskiego pałacu i parku wraz z rodziną Tarnowskich. Architekt Karl Blank i budowniczy Maksym Mostsepanow jeszcze wcześniej, w XVIII wieku, zaprojektowali i wznieśli tu przytulne, romantycznie zdobione zakątki dla bogiń malarstwa, muzyki, poezji... Wraz z gościnnymi gospodarzami i melancholijną niepowtarzalnością ukraińskiego krajobrazu inspirowali oni Wasyla Sternberga, Andrija Horonowycza, Hannę Barwinok, Leonida Żemczużnikowa, Michaiła Wrubla, Iljęs Riepina, Tarasa Szewczenkę. W maju 1843 roku, podczas pierwszej podróży po Ukrainie, jechał on z Petersburga prosto do Kaczanówki, dokąd wcześniej wysłał swój najlepszy obraz „Katarzyna”. Ostatnią wizytę Wielkiego Kobzarza w Kaczanówce datuje się na 21 sierpnia 1859 roku, kiedy zostawił w albumie autografów wpis: „I ścieżka, po której chodziłaś, zarosła ostrym cierniem...” W parku dworskim zachowała się polana, gdzie poeta pod wiekowym dębem rozmawiał z miejscowymi chłopami i poddanymi muzykami. Nieopodal wznosi się mogiła-kurhan malarza Hryhorija Czestachiwskiego, przyjaciela i spowiednika Szewczenki, który przekazał do Kaczanówki osobiste rzeczy, rękopisy i dzieła artystyczne Kobzarza. To właśnie jemu, jako pierwszemu, pokłonili się uczestnicy i goście Drugiego Literacko-Artystycznego Święta „Kaczanowskie muzy” w ichniańskim rejonie na Czernihowszczyźnie. Znakomity chór im. Hryhorija Wierowki z natchnieniem i przejmująco śpiewał ukochane słowa Szewczenki, poeta, deputowany ludowy Ukrainy, przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Pawło Mowczan czytał wiersze, pierwszy wiceminister kultury i turystyki Władysław Kyrijenko oraz zastępca przewodniczącego Czernihowskiej obwodowej administracji państwowej Wołodymyr Tandura mówili o odrodzeniu nowej Ukrainy z tego świętego miejsca. A ono rzeczywiście przyciąga niezwykłością architektoniczno-przyrodniczego krajobrazu i wybitnymi nazwiskami. Ponad sześćset autografów przechowuje się w kaczanowskim albumie dla gości. Z 1835 roku pochodzi ręka Mykoły Hohola. Tej imprezie w półodrestaurowanej sali poświęcono wystawę. I na jej tle narodowy artysta Ukrainy Anatolij Pałamarenko czytał „Tarasa Bulbę”. Czy-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn