Strona · s. 6strona oryginału ↗
WYPIJMY, KUMIE, JESZCZE WE WTOREK Ukraiński naród na krawędzi alkoholowej katastrofy
Слово Просвіти, №42 за 2011 рік
Natalija ANTONIUK
SMUTNA STATYSTYKA Według danych Światowej Organizacji Zdrowia co roku na świecie 2,5 mln ludzi umiera z powodu chorób związanych ze spożywaniem alkoholu. W tej smutnej statystyce Ukraina jest pierwsza na świecie pod względem poziomu alkoholizmu wśród dzieci i piąta pod względem ilości alkoholu na głowę mieszkańca. Według danych WHO Ukrainiec wypija rocznie 15,6 litra napojów alkoholowych. Więcej piją tylko w Rosji, na Węgrzech, w Czechach i w Mołdawii. I o ile w Czechach pije się zazwyczaj piwo, na Węgrzech i w Mołdawii wino, to u Ukraińców i Rosjan przeważa wódka. Obecnie 100 tysięcy Ukraińców znajduje się w ewidencji narkologów z diagnozą „uzależnienie alkoholowe”. Na przykład w Kijowie oficjalnie zarejestrowano ponad 19 tysięcy osób z uzależnieniem alkoholowym. Problem alkoholizmu na terenach poradzieckich przybrał takie rozmiary, że nasi północni sąsiedzi przygotowują projekty ustaw dotyczące przymusowego leczenia alkoholików. Według danych WHO na terytorium Federacji Rosyjskiej co piąta śmierć spowodowana jest nadużywaniem napojów alkoholowych. Niedawno szef MSW FR na posiedzeniu komisji rządowej ds. profilaktyki naruszeń prawa oświadczył: „Pod względem swoich rozmiarów alkoholizm i narkomania dla naszego kraju mogą stać się narodową katastrofą. Dotyczy to przede wszystkim młodzieży. Dlatego należy rozważyć możliwość kierowania na przymusowe leczenie osób uzależnionych od alkoholu i narkotyków. Omówimy kwestię wniesienia odpowiednich inicjatyw pod rozpatrzenie rządu FR, w szczególności o charakterze ustawodawczym”. Warto zastanowić się nad smutnym doświadczeniem sąsiadów, gdyż na Ukrainie sytuacja z poziomem rozpowszechnienia alkoholizmu nie jest wiele lepsza.
ALKOHOLIZM MŁODYCH ZACZYNA SIĘ OD BUTELKI PIWA Pewien znajomy, który wpadł w alkoholowe sidła, powiedział: „A co jeszcze robić wieczorami, jak nie pić?”. Alkohol to niezmienny atrybut młodzieży, bez którego trudno wyobrazić sobie czas wolny. Pomimo zakazu spożywania napojów alkoholowych w miejscach publicznych, pijaków wcale nie ubyło. Spójrzmy, ile w stolicy pojawiło się nowych lokali piwnych: „Piwne Barony”, „Piwariuma”, „Morza Piwa”, „Złote Beczki”, „Skrzynie”. Sklepy spożywcze wypierają piwiarnie, w parkach, niczym grzyby po deszczu, wyrastają piwne namioty. „Złote”, „srebrne”, „platynowe”, „aksamitne” rzeki piwa „płyną” ulicami miasta. I kategorie cenowe są różne — od drogich pubów po tanie mordownie. W porównaniu z cenami produktów alkohol nie jest wcale taki drogi: w supermarkecie wino kosztuje tylko 22 hrywny, a piwo — 6! Smutne realia naszego państwa: taniej kupić piwo niż dobrej jakości lody. Naród się upija. „Słowo Proświty” przeprowadziło w portalu społecznościowym ankietę dotyczącą spożywania napojów alkoholowych wśród młodzieży. Odpowiedzi szokują: „Piwko i rybka — najlepszy odpoczynek”. A jeszcze natrafiliśmy na ciekawe forum, gdzie młode Ukrainki omawiały rodzinne niepowodzenia. Okazało się, że jednym z najbardziej bolesnych problemów w rodzinach jest alkoholizm: „U nas średnio puszka-dwie dziennie. Czasem tydzień nie spożywamy, a bywa, że pójdziemy razem do parku, to po pięć możemy wypić. Wcześniej się kłóciłam, a teraz taka sama się stałam”. „Alkoholizm to straszna choroba. Nikt nie zrozumie, dopóki się z nią nie zetknie. Moja mama z tatą 10 lat się męczyła. Takiego czegoś się napatrzyłam! Koszmar! Żadne leczenie nie pomagało, dopóki przy windzie nie upadł i nie rozbił głowy. Zrobili operację, powiedzieli: wypijesz — umrzesz. Rzucił. Mój mąż również jest miłośnikiem piwa. Doszło do codziennego picia. Trzeba coś robić. Dziewczyny, ratujcie swoich mężów, póki nie jest za późno! Butelka piwa dziennie — to już początek!”. „Ja poprosiłam, żeby się zakodował, a on wybrał piwo, a nie rodzinę. I jeszcze mówił, że nie widzi w tym nic strasznego: dwie puszki piwa po pracy wypija dla rozluźnienia, najważniejsze — pracuje. A ja widzę w tym zło, bo całe życie z matką-alkoholiczką się męczę”. „U mnie mąż pije piwo codziennie nie mniej niż litr. Ma bardzo napiętą pracę — cały czas za kierownicą. Dlatego pije, żeby do rana wywietrzało. Ja i kłóciłam się, i namawiałam, nawet artykuły w Internecie o piwnym alkoholizmie znajdowałam, na jego „piwny brzuch” pokazywałam. Nic nie pomaga. Poddałam się… Moich nerwów na to nie starcza. Więc po prostu staram się nie zwracać uwagi. Tak on napięcie z pracy zdejmuje i zmieniać niczego nie chce”. „Ja póki co cierpię dla syna. Chociaż samej już nudno. Mój wypija czasem. I do lekarza się zwracaliśmy. Ale własnego rozumu nie wstawisz… Kiedy nie pije — jest dobrze. Chociaż już czuję, kiedy będzie następny raz i DOBREGO w naszym życiu jest coraz mniej. Bo wiesz, że człowiek się nie zmieni, a ja zmienić póki co niczego radykalnie nie jestem gotowa”. W tej samej sieci społecznościowej wśród przedstawicielek płci pięknej pojawiła się moda: wystawiać zdjęcia z pijackich orgii, a w statusach pisać: „Wczoraj się upiłam”. Niech cały świat widzi, jak degraduje ukraińskie społeczeństwo.
Zdjęcie Ksenii Hładyszewej
Dzisiaj bardzo ważne jest prowadzenie pracy oświatowej dotyczącej niebezpieczeństwa alkoholizmu dla pełnowartościowego rozwoju społeczeństwa. Ponieważ przyszłość państwa zależy od trzeźwych i silnych osobowości. Dzisiaj o psychologicznych aspektach alkoholizmu i jego prawidłowościach opowiada lekarz psychiatra, asystent katedry psychiatrii NMAPO im. P. L. Szupyka Stanisław KOSTJUCZENKO. Według jego słów, w ciągu ostatniego roku poważne problemy z alkoholem miało 6,5% populacji Ukrainy. Jeśli natomiast wziąć pod uwagę, ile rodzin ucierpiało, można wyciągnąć wniosek: dzisiaj alkoholizm to nowotwór ukraińskiego społeczeństwa, który trzeba w porę zdiagnozować i pilnie leczyć. Każdy alkoholik uważa, że ma unikalną przyczynę własnego alkoholizmu. Usprawiedliwia bezsilność wobec wódki jakimiś życiowymi niepowodzeniami. „W moim życiu stało się tak, że nie mogę nie pić” — mówią zarówno Niemiec, jak i Ukrainiec. Wszyscy alkoholicy mówią o tych samych problemach, uważając, że tylko kieliszek wódki jest ratunkiem przed złym losem. Alkoholicy wszędzie są tacy sami, ponieważ ich zachowanie jest przewidywalne. Istnieją pewne lokalne różnice, jednak alkoholik i w Niemczech, i na Ukrainie będzie chował butelkę przed żoną, żeby wypić klina rano. Alkoholikami stają się ludzie sukcesu, którzy mają rodzinę i pracę. Do niedawna uważano, że żonaci mężczyźni, którzy mają pracę, nie podlegają wpływowi alkoholu. Na Zachodzie panował trwały stereotyp: alkoholik to człowiek, który stracił wszystko. Pod koniec 2009 roku w USA przeprowadzono badania, które stały się „bombą” w świecie naukowym i medycznym. Okazało się, że czynnikami ryzyka alkoholizmu u mężczyzny są średni wiek, posiadanie pracy, żony i dzieci. Kobiety, które wyrosły w rodzinach alkoholików, w większości znajdują sobie mężów alkoholików. Dziewczyna widzi, jak męczy się jej matka z ojcem alkoholikiem, i marzy, by wreszcie wyrwać się z tego środowiska. Ale często porównuje swoje relacje z płcią przeciwną do relacji w swojej rodzinie i podświadomie znajduje alkoholika. Tak samo chłopcy, którzy dorastają w rodzinie, gdzie ojciec zagląda do kieliszka, zarzekają się, że nigdy w życiu nie będą spożywać wódki, ale z czasem zaczynają pić. Kiedy ktoś nie spożywa alkoholu, często uważa się go albo za chorego, albo za dziwnego. W kulturze zachodniej nie jest przyjęte upijanie się: jeśli człowiek na imprezie firmowej wypije za dużo, to wszyscy go zauważą i uznają za alkoholika. Na Ukrainie jest odwrotnie — szybciej zauważą tego, kto nie pije. „Ty co, nie szanujesz mnie?” — odwieczne pytanie. Dlatego w naszym społeczeństwie człowiek prędzej czy później skazany jest na spotkanie z alkoholem. Na Ukrainie 40 procent dzieci do 15 roku życia spożywało napoje alkoholowe. O alkoholizmie w ukraińskim społeczeństwie nie jest przyjęte mówić otwarcie. Tym różnimy się na przykład od Amerykanów, którzy nie wstydzą się mówić o alkoholizmie. U nas unika się rozmów na ten temat. Alkoholizm jako skutek niestabilności w państwie. Alkoholicy zdejmują z siebie odpowiedzialność za swoje picie. Mówią, że piją z powodu niestabilności finansowej, nie podoba im się rząd itp. W tym czasie zmieniło się wiele rządów, ale Ukraińcy tak samo zaglądają do kieliszka. Mężczyznę zwolnili z pracy. Przypomnijmy słowa z ludowej pieśni: „Oj kumie, kumie, dobra wódka, // Wypijmy, kumie, jeszcze od poniedziałku. // Złóżmy się, kumie, po czterdzieści, // Wypijmy, kumie, jeszcze i we wtorek. // Sprzedajmy, kumie, stóg siana, // Wypijmy, kumie, jeszcze i w środę…” Zmieniają się czasy, ale nie zmieniają się zwyczaje. Miód-wódka jak była na Ukrainie popularna, tak pozostaje. Tylko słodkiego w tym nie ma nic, bo alkoholizm na Ukrainie osiągnął katastrofalne rozmiary. Od tego „miodu-wódki” zaczyna się degeneracja narodu. Czy jeszcze chce się śpiewać?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
