Strona · s. 5strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu «Być patriotami – to znaczy umieć bronić Ojczyzny», s. 3
Być patriotami – to umieć bronić Ojczyzny
Слово Просвіти, №42 за 2021 рік
Ciąg dalszy. Początek na str. 3. Zadaniem naszego dzisiejszego spotkania jest sprawienie, aby „Proświta” i inne organizacje patriotyczne się skonsolidowały. I ta konsolidacja każdego świadomego Ukraińca musi mieć jeden rezultat – zwycięstwo nad naszym wiecznym wrogiem. Co możemy przeciwstawić moskiewsko-imperialnemu projektowi zniszczenia ukraińskiej tożsamości? Takiego ogólnopaństwowego, ogólnonarodowego projektu, który byłby głównym w kontekście bezpieczeństwa narodowego Ukrainy, nie ma. My – ukraińska inteligencja, „Proświta” – stawiamy pytanie o to, że jesteśmy gotowi wraz ze wszystkimi profesjonalistami tworzyć taki projekt. Jeśli tego nie zrobimy, to w perspektywie będziemy mieli wiele smutnych dni. Następne pytanie – rusyfikacja. Kiedy opracowywaliśmy program wychowania narodowo-patriotycznego, składałem raport szanownemu towarzystwu w Narodowym Związku Pisarzy Ukrainy. Była ciekawa dyskusja. Nagle jeden z naszych poważnych działaczy „Proświty”, bardzo szanowany człowiek, mówi: „Przestańcie z językiem. Teraz trwa wojna, wygrajmy wojnę, a potem zajmiemy się językiem”. Ale czy możemy dzisiaj znaleźć kraj, zaczynając od Bośni i Hercegowiny, a kończąc na Włoszech, czy jeszcze jakiś inny kraj, gdzie naród zbudowałby państwo bez języka? 160 lat temu Mazzini powiedział: „Zwróciliśmy narodowi Włochy, a teraz musimy tworzyć Włocha”. A tworzenie Włocha okazało się nie takie proste. Z 25 milionów Włochów tylko 600 tysięcy (2,5%) mówiło w języku włoskim. A stolica – Rzym, miała populację zaledwie około 70 tysięcy. U podstaw formowania państwa włoskiego położyli oni język włoski. Nie możemy lekceważyć niczego. Ale kwestia języka, kwestia kultury narodowej, kwestia naszej wiary i tradycji, kwestia naszej tożsamości narodowej nigdy nie mogą być dyskusyjne. Leonid MUŻUK, reżyser, laureat Nagrody Szewczenkowskiej: – Przypomina mi się Ołeksandr Dowżenko, który prowadził tajny dziennik i zapisywał swoje myśli. Jedno ze zdań nie może nie poruszyć: „Mój naród przypomina mi tytoń. Liście grube, a kwiatu gdzieniegdzie”. Rozumiemy politykę kadrową, technologie, które są stosowane w wojnie informacyjnej. Uświadamiamy sobie, że ta wojna będzie trwała długo. I bohaterowie, których rodzą ukraińskie matki, zamiast tworzyć na ojczystej ziemi, utwierdzać piękno – oddają za nią życie. Co musimy zrobić dzisiaj? Oczywiście, zrozumieć formułę, którą zaszyfrował Dowżenko, opracowywać technologie niszczenia wrogów, którzy niszczą nas i potajemnie, i publicznie. Nasz problem polega na tym, że na kluczowe stanowiska kadrowe przychodzą ludzie niegotowi, by pojąć i zrozumieć, na przykład, że kinematografia musi być narodowa, że nie może być innego programu niż czczenie bohaterów. Albo świadomie imitują, że niby rozumieją, a w rzeczywistości działają w odwrotnym kierunku, stosują technologię, która odpowiada programowi kulturowemu wroga, a nie narodu. Czekać, że coś się zmieni, można długo, a zmieniać trzeba przede wszystkim kadry. Przykro stwierdzić, że potencjał pedagogiczny to ten zasób kadrowy, który nie pracuje na narodowej fali. Spójrzcie, na przykład, na program „Czarny łabędź”. Po pierwsze, prawie wszyscy uczestnicy programu są rosyjskojęzyczni i wszyscy oni wiedzą, jak trzeba dogadywać się z Rosją. A kanał, na którym emitowane są te programy, nazywa się „Naszyj”. Nikt nie nakręci tak zwanej reklamy, gdzie piszą, że to ich ziemia. Oni chcą widzieć u nas zamiast kwiatu grube liście. Naród, który na tej ziemi będzie ich obsługiwał. Dzisiaj mówiono o bohaterach, o potrzebie poruszania tematu historycznego, tematu kozaczyzny. Trzeba stworzyć serial o wywiadowcach, którzy pracują we wrogim środowisku. Poprzez obrazy artystyczne, poprzez wielką siłę emocjonalną, poprzez miłość trzeba przygotowywać ludzi, aby stawali się Ukraińcami. Trzeba skompletować program państwowy w Ministerstwie Kultury Ukrainy, który nie będzie imitował ukraińskiej platformy, a będzie taką platformą. Tam musi być choć jeden profesjonalista, a nie tylko „grube liście”. I chociaż od czasów Dowżenki do dzisiaj minęły dziesięciolecia, to psychologia się nie zmieniła. Żyjemy w warunkach wojny informacyjnej, która towarzyszy piątej kolumnie. I tylko zaczynasz ujawniać swoją pozycję, jak już biorą cię na cel, żeby usunąć i nie dać możliwości zrealizowania tego, co możesz zrobić. Co robić? Ukraińcy powinni nie umierać, żeby być Ukraińcami, a brać władzę w swoje ręce. Wreszcie trzeba to robić. I robić to między innymi poprzez kinematografię oraz kanały telewizyjne, które jeszcze pozostały. Jest kolosalny zasób – to Telewizja Publiczna, jednak ją wykrwawili, przekształcili w kieszonkową grupkę, która tłucze wodę w moździerzu... Ciąg dalszy nastąpi. Własna inf.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
