Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «JAK EUROPEJSCY NOSICIELE KULTURY», s. 1

JAK EUROPEJSKIE NOSICIELE KULTURY

Слово Просвіти, №45 за 2008 рік

Zachowują język już w czwartym pokoleniu. Dzieci mówią po ukraińsku z miejscowym akcentem. Czują się jak te stabilne jednostki w środowisku, gdzie bardzo szybko zachodzą procesy asymilacyjne, gdy w ogromnym kotle wrze nowy naród francuski. To już nie ci Francuzi, nie ci Galowie, którzy podbijali świat, lecz elementy afro-azjatyckie, które zaczynają dominować we francuskiej wspólnocie. To swoista zapłata Francji za ekspansję, którą prowadziła w poprzednich stuleciach. Powstaje zupełnie inna, nowa Francja, kształtuje się nowy etnos. Nie czyniłbym żadnych zastrzeżeń, gdyby nie wyludnienie Ukrainy, które może przerodzić się w jeszcze poważniejsze problemy (w przededniu wyjazdu na Eurokaravan byłem na Tarnopolszczyźnie, zwłaszcza w Buczaczu, skąd wyjechała niemal cała zdolna do pracy ludność). Dziś prawie milion Ukraińców przebywa we Włoszech. A to oznacza, że u nas powstają strefy wolne do zapełnienia tym elementem migracyjnym, który przez różne dziury w naszych granicach napływa na Ukrainę. To niekontrolowane przepływy migracyjne. Nawet nie poruszamy tych tematów, nie ma ich na łamach gazet: ile różnych struktur powstaje poza Kijowem, które nie mają nic wspólnego z ukraińską kulturą, ukraińskim językiem, ukraińską przestrzenią informacyjną. Jeśli nie zachowamy i nie zaproponujemy własnego, to oni przyniosą swoje. Francja takich adaptuje, wszyscy oni mówią po francusku: Syryjczyk czy Jemeńczyk staje się częścią francuskiego społeczeństwa. Ale u nas powstają nieprzewidywalne kombinacje. Wnioski, które wyniosłem z tej podróży, są niezwykle poważne. To także problemy czwartej fali: jak zapewnić dzieciom potrzeby w ukraińskich szkołach, skoro rodzice wożą je z przedmieść Rzymu, wstając o czwartej rano, by dojechać do rzymskiego kościoła św. Zofii, gdzie działa niedzielna szkoła, której, nota bene, podarowałem „Dziecięcą kolekcję”, wydaną przez Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta”. Dzieci przyjęły ją z zachwytem, bo tego im brakuje, znajdują się w gęstym otoczeniu informacyjnym, w którym nie ma nic ukraińskiego. Dbając o czwartą falę, musimy dbać także o szkoły, edukacyjne naukowo-kulturalne placówki. — Na początku naszej rozmowy zauważył Pan, że emigranci, dyskryminowani za granicą, mają potem problemy także na Ojczyźnie. — Tutaj, na Ukrainie, taka osoba po pięciu latach traci możliwość nawet odziedziczenia domu. Są nigdzie, są rozproszeni, zgodnie z naszym ustawodawstwem wypchnięci poza granice etniczne i społeczne. Od tego robi się rozpaczliwie na sercu. Jeśli nie rozwiążemy tego problemu, rozwiążą go inne elementy etniczne. Państwo na razie o tym nie myśli. Nasze struktury dyplomatyczne dają 29 dolarów jednorazowej pomocy osobie, która straciła dokumenty i nie ma żadnych praw na Ukrainie; mogą ją deportować w każdej chwili, w każdej sytuacji. Na przykład kobiecie gospodarze zabrali paszport, u których przez osiem miesięcy opiekowała się w zamkniętym pomieszczeniu nieuleczalnie chorymi. Czy zapłacą jej, czy nie, czy zwrócą jej paszport — wszystko zależy od dobrej

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn