Strona · s. 13strona oryginału ↗
NIEZAPOMNIANI
Слово Просвіти, №45 за 2008 рік
— Wyrzekam się honorarium! Przekazuję je na fundusz Czarnobyla! Teraz widzicie, że pieniądze są tutaj „poza grą”? — coraz bardziej rozpalał się redaktor książki, słysząc, jak w nim zaczynają huczeć silniki diesla. — Przyciągniecie uwagę komitetu, tylko tyle! I wtedy czołg ruszył. Ach ty, krętaczu komsomolski! Ach, bezwstydne twoje oczy! Mnie, widzisz, nie wolno, a sam… a sam… Z oburzenia odebrało mu mowę. — A kto wydaje w rodzimej „Mołodi”, i to po moskiewsku, o wiele większe płótno? Co? Główny (pod jego nazwiskiem właśnie wychodził poemat o Bagryckim). I wtedy mój znajomy zaczął natchnienie czytać „Koguta”, zachwycony komentując stylistyczne odkrycia i od czasu do czasu zatrzymując się, by zapytać: „czytać dalej?” — Czytaj, czytaj! — wielkodusznie pozwalał Anatol, a oczy mu płonęły jaskrawym błękitnym ogniem, jak zawsze przy spotkaniu z pięknem, a pasek warg pod kasztanowatymi wąsikami i cienko i czysto rzeźbionym „pisarskim” nosem rozchylał się w uśmiechu, pokazując równe białe zęby. Walentyn mógłby przysiąc, że autor słyszy absolutnie to samo, co on sam. — A ktoż to napisał? — wyszczerzył się po czytaniu Anatol, cichutko chichocząc pod nosem i, niczym wesoły diabełek, ostro błyskając szkiełkami okularów. — No cóż… chyba Wasza dostojność! — tak samo figlarnie odrzekł czytający. Obydwaj, bez umawiania się, surowo przestrzegali zasad improwizowanej gry. — Czyżby? — zdziwił się autor. — To dlatego słyszę coś jakby znajomego. Jakieś przedpotopowe archaizmy. „Łukaszyzmy”… Ba, nawet „walentynizmy”… No i Perepadia! No i sukinsyn! — szczęśliwie zarechotał. (Takim Walentyn go jeszcze nie widział. Cały promieniał i cieszył się, jak dziecko, z sukcesu „sukinsyna” we własnych oczach). — A redaktor to kto? — Ten oto łobuziak! — wskazał palcem na rekwizyt mój bliski znajomy. — Tfu! — wykrzyknął jego sąsiad z Rusanówki. — To to on? I jak, do diabła, mu się udało? — Trzeba dawać ludziom szansę — zagadkowo uśmiechnął się Walentyn. — Nawet kiedy oni nie dają jej tobie! I ze śmiechem puścili się biec wyłożonym płytami piaszczystym brzegiem, podbijając czubkami butów kamyki i chwytając się dolnych gałęzi rozłożystych wierzb. Następnie pospiesznie zrzucili z siebie ubrania i wskoczyli do Telbinu… To były naprawdę szczęśliwe, do łez w oczach, chwile, kiedy w obcym z biegiem czasu własnym obrazie, ponownie ukazanym jego teraz już bezstronnemu wzrokowi, upokorzony artysta mimo wszystkich szkalowań jego talentu wreszcie zobaczył wymarzonego mistrza. Chwile, najszczęśliwsze ze wszystkich, jakie pamiętał jego redaktor. Obydwaj świętowali spełnienie wiary — Anatola w siebie i Walentyna w Anatola, świętowali komunię z wysoką sztuką, pięknem, którego kapłanem urodził się mieszkaniec domu nr 19/1 (m. 52) na bulwarze Dawydowa… A z jasnego nieba łagodnie uśmiechało się ciepłe jesienne słoneczko, samo przyłączając się do „skradzionych” uciech dotąd jeszcze nie zrehabilitowanego proskrybenta… Właśnie wtedy w tym zdumiewająco celowym, pracowitym, zachwyconym, łaknącym coraz to nowych, promieniujących światłem wrażeń słońcopokłonniku („plażowym człowieku”, jak sam siebie nazywał), który postrzegał życie, mimo jego ciemnych otchłani, jako cenny dar, w tym wielkim znawcy radości twórczości, a zarazem i prostych, nieskomplikowanych uciech, takich jak smacznie przygotowana potrawa, szybka jazda na rowerze czy pływanie na windsurfingu, mistrzowski strzał w upadku przez siebie na bramkę, łaskotanie wiatru pod gorącym słońcem, piękny krajobraz, podziwianie kobiecej urody czy jakiegoś architektonicznego cudu — Walentynowi nagle otworzył się niewidzialny duchowy, prawdziwy Anatol, który swoje ziemskie przeznaczenie poznał sercem z pierwszym łykiem powietrza. Jemu, być może, dane było wiedzieć, że Bóg stworzył Wszechświat i życie, aby cieszyć się pięknem. I że my, Boże dzieci, również pragniemy tej samej uciechy. Więc i celem naszego życia — jest samo życie…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
