Strona · s. 14strona oryginału ↗
JEJ POWIERZONO SŁOWO
Слово Просвіти, №45 за 2008 рік
Wołodymyr KALASZNIKOW, artysta ludowy Ukrainy, Ługańsk
O sztuce recytacji artystycznej dziś niemal się nie wspomina. Być może dlatego, że pod koniec ubiegłego stulecia zaczęła ona „przysypiać”. Przyczyna tej „drzemki” tkwi w tym, że z każdym dniem ten gatunek twórczy wymaga pogłębionej pracy nad słowem. Miło zauważyć, że na Ługańszczyźnie recytacja artystyczna nabrała obecnie interesującego i owocnego dorobku twórczego młodej artystki filharmonii Wiktorii Czekunowej. Kilka lat temu absolwentka Instytutu Kultury i Sztuk Ługańskiego Uniwersytetu Narodowego im. T. Szewczenki, określając gatunek swojej przyszłej twórczości, nie skusiła się ani na deklamację, ani na gatunek familiarno-rozmowny, ani na teatralizowano-dramatyczne czytanie utworów, ani na błazeńskie wygłaszanie humoresek, lecz świadomie wybrała recytację artystyczną, ponieważ tylko jej właściwa jest wytworność.
Niedawno, wysłuchawszy w jej wykonaniu programu literackiego „Zi mną howoryła tyszia”, przekonałem się, że Wiktoria Czekunowa jest niestrudzona w twórczej wytrwałości. Program „Zi mną howoryła tyszia” to pamięć o Ukraińcach zamordowanych głodem w latach 1932–1933. Wiktorii w przygotowaniu pomogły własne artystyczno-obrazowe wyobrażenie tematu, talent i wytrwałość w poszukiwaniu formy twórczego rozwiązania. Okres pracy nad programem „Zi mną howoryła tyszia” stał się dla aktorki swoistym sprawdzianem własnego poziomu fachowości w recytacji artystycznej. Niezaangażowane spojrzenie na straszliwe wydarzenia, talent i twórczy zapał artystki wylały się ostatecznie w smutny, a zarazem serdeczny i poruszająco interesujący program literacki.
Fabuła jest niezwykle prosta. Dziewczyna, znajdując się w figlarno-wzniosłym nastroju, stara się rozweselić swojego słabego dziadka. Nieoczekiwanie wnuczka budzi w jego pamięci straszne wspomnienia o jego głodnym dzieciństwie, które przypadło na początek lat trzydziestych. Pod wrażeniem usłyszanego, pogrążona w bolesnych psychologicznych rozmyślaniach, zmieszana wykonawczyni staje przed słuchaczami. Głos aktorki, choć płynie swobodnie, to jednak przebijają się smutek, żal, uraza duszy, a nawet gniew. W gestach aktorka jest powściągliwa. Swoista psychologiczno-emocjonalna sprężystość, barwa głosu i wyraźność rytmu jej mowy zapraszają słuchaczy do zastanowienia się nad tym, o czym mowa.
Emocjonalny takt aktorki, z jakim zwraca się do publiczności, budzi u słuchaczy zaufanie i ciekawość. Każde słowo bez przeszkód przenika do świadomości słuchaczy, a osiadłszy w ich duszach, jakby skłania ich do własnych rozmyślań o usłyszanym. Oto chwila, gdy dochodzi do psychologicznej wymiany uczuć i emocji między aktorką a słuchaczami, gdy budzi się genetyczna pamięć człowieka.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
