Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Zenon Korinets: „Jesteśmy częstymi gośćmi z koncertami w Donbasie…”

Слово Просвіти, №45 за 2018 рік

— Jak formował się zespół? Pewnie nie bez problemów, zważywszy na trudne czasy? Kto został pierwszymi solistami? — Do pierwszej brygady koncertowej weszli Tamara Sawczenko, Hałyna Bereżna, Marija Hryszyna, Natalka Łepetun, Lidija Zabołotna, Iwan Hurjiw. Z Myrhorodu zaproszono 16 śpiewaków-kobzarzy, ułożono program koncertowy i zespół rozpoczął działalność koncertową. Hryhorij Werowka kontynuował poszukiwania artystów, w Połtawie natrafił na zespół bandurzystów, namówił ich do dołączenia do kolektywu. Po tym, jak 6 listopada 1943 roku Kijów wyzwolono od hitlerowców, do stolicy Ukrainy przeniosła się grupa chóru, w skład której weszło kilkudziesięciu artystów, a później, zimą 1944 roku, dołączyli do niej pozostali. — Jaka jest dzisiaj liczebność zespołu? Ile koncertów dajecie w ciągu roku? — Prawie 130 osób, a repertuar, jeśli mówimy o 75 latach działalności twórczej, to ponad tysiąc pieśni i tańców! Wcześniej mieliśmy 60 występów rocznie. Dzisiaj ich liczba sięga 70. Jednak w najbliższym czasie planujemy 100 występów rocznie. Wśród zespołów ludowych w naszym państwie tylko nasz posiada składowe taneczną, śpiewaczą i orkiestrową: niewielkie zespoły twórcze, które tworzą Narodowy Zespół im. Hryhorija Werowki. Są one zdolne występować także autonomicznie, niezależnie od siebie, co jest zjawiskiem unikalnym. — Czy obciążenie artystów jest duże? — Dostarczanie ludziom przyjemności, wywoływanie u nich emocji — to nasza praca. A skoro tak, to trzeba podchodzić do niej odpowiedzialnie. Dlatego próby są codzienne, trwające 3—4 godziny. — Jakie pieśni, tańce dzisiaj wykonujecie? — To kompozycje wokalno-choreograficzne „Na hulannia”, „Wesnianka”, „Zaporożci”, „Swiatkowyj hopak”, ukraińskie pieśni ludowe „Oj, czyj to kin stojić”, „Rozpriażajte, chłopci, konej”, „Porizała palczyk”, „Oj, u wyszniewomu sadu”, „Dunaju, Dunaju”, „Oj, dawno-dawno”, „Letiła zozula” oraz wiele innych. Jeśli chodzi o numery taneczne: to „Kozaczok”, „Hołubka”. A także numery orkiestrowe „Bukowynśka narodna melodija i kołomyjka”, „Hucułka” itd. — Piąty rok z rzędu trwa wojna hybrydowa przeciwko Ukrainie, niemal codziennie giną ukraińscy żołnierze. Czy występowaliście przed naszymi obrońcami? — Tylko w tym roku byliśmy z koncertami w Mariupolu, Berdiańsku, Pokrowsku, Kramatorsku oraz innych miastach Donbasu i Priazowia. Budujące jest to, że wśród publiczności widzimy wielu ludzi w mundurach. Są oni najbardziej wdzięcznymi widzami, o czym szczerze mówią nam podczas rozmów i zapraszają, abyśmy przyjeżdżali w gości jak najczęściej. Korzystając z okazji, chcę wyrazić szczególny szacunek dla naszego Ukraińskiego wojska. Odbywałem służbę w jednej z jednostek, która stacjonowała na Zakarpaciu, i dlatego wiem, jak ciężko i odpowiedzialnie jest być żołnierzem. Zwłaszcza dzisiaj i zwłaszcza przebywając na wschodnich rubieżach Ukrainy. Dlatego występy przed żołnierzami są dla mnie sprawą honoru. Na prośbę przedstawicieli Ministerstwa Obrony wkrótce damy trzy koncerty we Lwowie, Charkowie, Odessie. — Czy w waszym repertuarze, oprócz ukraińskich, są pieśni innych narodów świata? — Oczywiście. Przecież na terenach Ukrainy mieszka niemało mniejszości narodowych. Dlatego wykonujemy mołdawskie, rumuńskie, węgierskie, słowackie, bułgarskie, żydowskie, białoruskie pieśni i tańce. a także narodów innych narodowości. — Zespół imienia Hryhorija Werowki odwiedził wiele krajów. Jak was tam przyjmowano? Czy i dzisiaj koncertujecie poza granicami kraju? — Tak, objechaliśmy z koncertami ponad sto krajów świata. Przyjmowano nas zawsze życzliwie. Jeśli byliście choć na jednym takim koncercie, to przekonaliście się o szczerości moich słów. — Słyszeliśmy opinie Ukraińca, który dzisiaj pracuje w Polsce, a był na waszym koncercie w Warszawie. Był pod wrażeniem reakcji sali na wasz występ… — Ostatni raz występowaliśmy w tym kraju latem. Co więcej, podpisaliśmy wspólną deklarację z polskim zespołem pieśni i tańca „Śląsk”, co pozwoliło nam pracować na ich scenach. Przyjeżdżają też oni do nas. Wykonywaliśmy polskie pieśni, od których sala szalała, zwłaszcza przy wykonaniu „Hej, sokoły”. Kiedy zaśpiewaliśmy „Barkę” — ulubioną pieśń papieża Jana Pawła II, to w oczach widzów pojawiły się łzy. — Na Ukrainie jest dzisiaj kilka narodowych zespołów twórczych, ale muzeum, którego eksponaty odzwierciedlają własną historię, macie tylko wy… — Wiecie, od czego zaczyna się życie twórcze śpiewaka czy artysty, który po raz pierwszy przekroczył próg zespołu? Od odwiedzenia muzeum. Właśnie tutaj widzi on naszą historię, lepiej uświadamia sobie swoją odpowiedzialność przed kolegami, widzami. Bo czym innym jest zapoznanie się z drogą twórczą przez Internet, a czym innym wizyta w naszym muzeum. — Wasz chór to swoista wizytówka Ukrainy. Stąd pytanie: czy odczuwacie wsparcie państwa? — Państwo stabilnie wydziela środki na utrzymanie budynku, w którym „stacjonujemy”, częściową opłatę za media i pensje. — Skąd więc pieniądze na tak wykwintne stroje sceniczne, trasy koncertowe? Macie zamożnych sponsorów? — Sponsorów nie mamy, a jeśli chodzi o środki na kostiumy, obuwie, instrumenty muzyczne i inne wydatki związane z działalnością koncertową, to zarabiamy je sami. Swoimi występami. Zasada jest prosta: więcej występowaliśmy — więcej zarobiliśmy, mniej występowaliśmy — mniej zarobiliśmy. Ale od tego, podkreślam, nie cierpi jakość występów. Na pierwszym miejscu są interesy widza, który jest dość wymagający. — Przedstawiciele show-biznesu skarżą się na zawrotne stawki za wynajem sceny Narodowego Pałacu „Ukraina”, które znacząco wpływają na ceny biletów. Czy tytuł narodowego daje zespołowi jakieś preferencje w tym zakresie? — Żadnych: płacimy zarówno za wynajem sal koncertowych, jak i za reklamę naszych występów. Ale nie narzekamy. — Wcześniej, za czasów radzieckich, państwo ingerowało w sprawy każdego zespołu twórczego, często decydując, co mają śpiewać, jak tańczyć. A jakie macie relacje z władzami? — Dzisiaj nie ma żadnej ingerencji w naszą działalność twórczą: ani ze strony administracji Prezydenta, ani parlamentu, ani rządu. Jakie są relacje? Miło mi, że wielu z tych ludzi nie tylko przychodzi na nasze koncerty, ale jest też gorącymi wielbicielami naszej twórczości. — Kiedy ostatni raz występowaliście w Rosji? Czy zapraszają was tam? — Nie byliśmy tam od 2012 roku. A wcześniej dużo koncertowaliśmy, zwłaszcza w tych regionach, gdzie zwarcie mieszkają etniczni Ukraińcy. W szczególności na Kubaniu, który wcześniej wchodził w skład Ukrainy… Jeśli chodzi o zaproszenia, to 1 października dzwoniono do mnie z rosyjskiego kanału telewizyjnego „Słowiańska kultura” i proponowano występ przed rosyjską publicznością, ale powiedziałem, że muszę się naradzić… — Z kim? Przedstawiciele tego samego show-biznesu z nikim się nie naradzają, zarabiając tam niezłe pieniądze i nazywając siebie gołębiami pokoju. Dlaczego i Pan miałby się nimi nie stać?.. — Jako kierownik Narodowego zespołu nie mogę samowolnie rozstrzygać takich kwestii: każdy występ za granicą, a tym bardziej w dzisiejszej Rosji, trzeba uzgadniać z Ministerstwem Kultury. Jeśli chodzi o pieniądze, to całkowicie wystarczają nam te, które zarabiamy na Ukrainie i w innych krajach, na przykład w Chinach, skąd niedawno wróciliśmy. Ogólnie nasze stanowisko jest takie: w czasie, gdy „starsi bracia” zagarnęli nam Krym, okupowali część Donbasu i zabijają Ukraińców, wielkim grzechem jest jechać do nich w gości. — Ale niektórzy mówią, że występując przed Rosjanami, można ich wychować, bo rzekomo, słuchając naszych pieśni, przejmą się szacunkiem do Ukraińców… — Tak mówią w większości ci, którzy chcą usprawiedliwić swoją biznesowo-piosenkarską działalność na terenie sąsiedniego kraju… — Przez ponad pół wieku chór im. Hryhorija Werowki kojarzył się z nazwiskiem jego kierownika — Anatolija Awdijewskiego. Biorąc pod uwagę osobowość byłego kierownika, autorytet, i to nie tylko wśród ludzi twórczych, czy nie jest Panu trudno pracować? I czy zachowaliście tradycje „narodzone” za Awdijewskiego? Niedawno światowej sławy zespół twórczy Narodowego Zasłużonego Akademickiego Chóru Ludowego Ukrainy imienia Hryhorija Werowki obchodził 75-lecie od dnia założenia. W tym czasie dał tysiące koncertów — na Ukrainie i poza jej granicami. — Początki naszego zespołu sięgają września 1943 roku, kiedy jeszcze grzmiała II wojna światowa, ale znaczna część ukraińskiej ziemi była już wyzwolona od niemieckich najeźdźców — mówi Zenowij Mychajłowycz. — Pierwszym kierownikiem artystycznym i głównym dyrygentem został Hryhorij Werowka — pracownik naukowy Instytutu Folkloru Akademii Nauk Ukraińskiej SRR. W skład chóru weszły 134 osoby: 84 śpiewaków, 50 artystów orkiestry instrumentów ludowych oraz baletu. Władze postawiły przed nimi zadanie: wspierać rozwój ukraińskiej ludowej sztuki chóralnej oraz muzyczno-choreograficznej, propagować sztukę wśród „mas pracujących”. Kierownik artystyczny Narodowego Zasłużonego Akademickiego Chóru Ludowego Ukrainy imienia Hryhorija Werowki, artysta ludowy Ukrainy Zenowij KORINEĆ gościem tygodnika „Słowo Proświty”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn