Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Bezcenne bogactwo państwa

Слово Просвіти, №45 за 2018 рік

— Tak, czuję odpowiedzialność, którą wziąłem na siebie jednocześnie z fotelem dyrektora artystycznego Narodowego Zasłużonego Akademickiego Ukraińskiego Chóru Ludowego Ukrainy imienia Hryhorija Werowki. Codziennie, a nawet co godzinę. A pracować nie jest ciężko. Bo jak może być ciężko pracować w takim zespole? Jeśli chodzi o tradycje, to je zachowujemy, pomnażamy. Jednocześnie rozumiejąc, że trzeba ruszać do przodu, nieco eksperymentujemy, dodajemy nowe tańce, nowe pieśni do swojego repertuaru. Sale na koncertach są przepełnione — czasami trzeba dostawiać dodatkowe krzesła. Chcę rozszerzyć krąg naszych wielbicieli. Na przykład, żeby było więcej młodzieży, nastolatków: właśnie oni w niedalekiej przyszłości będą określać oblicze Ukrainy, będą podejmować ważne decyzje. I jeśli oni dzięki naszym występom będą wyrastać na Ukraińców nie tylko z paszportu, ale i z ducha, to los Ukrainy jest w godnych rękach. — Jestem pewien: do kierowanego przez Pana zespołu marzy o dostaniu się wiele młodych talentów Ukrainy. Czy to zbyt trudne zadanie? Co jest potrzebne do realizacji takich marzeń? — Kiedy pojawia się u nas wakat na stanowisko artysty, dajemy ogłoszenie, zapraszając wszystkich chętnych do spróbowania swoich sił. Potem ci ludzie przychodzą do nas i zdają egzaminy. Jeśli pretendują na artystów gatunku tanecznego, to jest to umiejętność tańca, jeśli w pieśniarskim, to — śpiewu. Do podjęcia decyzji jest komisja, w skład której wchodzi 9 osób: 3 przedstawicieli naszego zespołu, a 6 — innych zespołów twórczych, którzy są całkowicie niezależni ode mnie i wolni w podejmowaniu tej czy innej decyzji. — Swego czasu występował Pan razem z gwiazdą światowego formatu Andreą Bocellim — znanym włoskim tenorem. Jak Panu się to udało? Jakie są Pana osobiste wrażenia z występu i czy nie planuje Pan kontynuować podobnej praktyki? — Rzecz w tym, że organizatorzy koncertu mieli duży wybór zespołów twórczych, z którymi miał wystąpić ten śpiewak, ale zatrzymali się na naszym. Dlaczego — trzeba zapytać ich. Więc my razem z Bocellim w towarzystwie Narodowej Orkiestry Symfonicznej wykonaliśmy 12 utworów operowej klasyki. Stało się to w jego urodziny i zaśpiewaliśmy mu „Mnohaja lita”, bardzo wzruszając tym Andreę. Jeśli chodzi o współpracę, to już umówiliśmy się o tym z dyrygentem Marcello Rotą. Przy okazji, w perspektywie planujemy występ we Włoszech. — Podobnych wykonawców można zwabić tylko niebotycznymi honorariami… — To prawda: jeśli jego występy w USA czy Wielkiej Brytanii kosztują 700-800 tysięcy dolarów, to u nas jego honorarium wyniosło około 500 tysięcy. Rzecz w tym, że Andrea wie o katastrofie czarnobylskiej, tej szkodzie, którą nam wyrządziła. Dobrze obeznany artysta jest też z sytuacją w Donbasie, wiadomo mu o tej cenie, którą dzisiaj Ukraińcy płacą za prawo bycia wolnymi ludźmi. U mnie osobiście powstało wrażenie, że właśnie to niebagatelnie wpłynęło na jego decyzję… — Przepraszam za bezpośredniość, ale dlaczego Narodowy Chór Ludowy Ukrainy imienia Hryhorija Werowki nie miałby uraczyć swoim wykwintnym śpiewem mieszkańców ukraińskiej prowincji, o których artyści dawno zapomnieli? — Oto niedawno wróciliśmy z Myroniwki, która jest na Kijowszczyźnie, przed tym koncertowaliśmy na Tarnopolszczyźnie, w innych regionach. Choć muszę przyznać, że nie za często raczymy ludzi z prowincji sztuką ludową. Ale wkrótce sytuacja powinna radykalnie się zmienić: planuję odwiedzić każdy rejon naszego kraju, nawet tam, gdzie nie ma warunków do występów. W takich przypadkach wyślemy tam niewielkie mobilne grupy. — Gwiazdy światowego formatu planują swoje trasy na kilka lat do przodu. Pan przestrzega podobnej praktyki? — W ludzie mówią: chcesz rozśmieszyć Boga — podziel się z nim swoimi planami. Ale my planujemy swoją działalność koncertową, podpisując kontrakty. W niedalekiej przyszłości mamy nadzieję wystąpić w Polsce, po powrocie na Ukrainę damy koncert z okazji urodzin Hryhorija Hurijowycza Werowki — w stołecznej filharmonii, potem będzie program świąteczny w Niemczech. Są ustalenia także co do koncertów w Słowenii, Chorwacji, Białorusi i w innych krajach. — Bilety na Państwa koncerty kosztują bardzo tanio. Na przykład, żeby być na niedawnym koncercie, który odbył się 15 października w Pałacu Sportu, a jeszcze i obserwować to wspaniałe widowisko, trzeba było zapłacić 400 hrywien… — W wielkim rozrachunku nie mamy żadnego związku z ceną biletów: określają ją organizatorzy koncertów. Ich, oczywiście, przede wszystkim interesuje zysk. Ale idą nam na rękę, kiedy prosimy o wydzielenie pewnych kwot na tak zwane bilety socjalne, czyli bilety po niższych cenach. Przecież 400 hrywien to wydatek nie na kieszeń każdego przeciętnego emeryta czy studenta. — Proszę opowiedzieć, panie Zenowiju, trochę o sobie… — Urodziłem się w Galicji, w rejonie stryjskim. Od dzieciństwa czułem pociąg do śpiewu, tańców. Więc w latach szkolnych występowałem w wiejskiej amatorskiej twórczości artystycznej. Po ukończeniu dziesięciolatki wstąpiłem do Drohobyckiego Kolegium Muzycznego, potem do Konserwatorium Donieckiego. Kierowałem zespołami amatorskimi w obwodach lwowskim i zakarpackim. W 2001 roku, na osobiste zaproszenie Anatolija Awdijewskiego, objąłem stanowisko głównego reżysera-dyrygenta Narodowego Zasłużonego Akademickiego Ukraińskiego Chóru Ludowego im. H. Werowki. Jednocześnie pracowałem — w ramach pracy dodatkowej — jako profesor metodyki wychowania muzycznego, śpiewu i dyrygentury chóralnej na wydziale sztuki przy Narodowym Uniwersytecie Pedagogicznym. Przy tym jeszcze kierowałem zespołem pieśni i tańca „Czerwona kalina”, który działał przy tej uczelni. Na początku października 2016 roku zostałem mianowany dyrektorem generalnym-dyrektorem artystycznym chóru. Na podstawie kontraktu i na okres 5 lat. — Oprócz Pana ktoś w rodzinie ma związek ze sztuką? — Tak: i żona Iryna, i córka Andriana tańczą u nas. — Proszę podzielić się planami na przyszłość. — Obdarowywać swoimi występami radością ludzi. A jeszcze — zorganizować światowe tournée, aby o Ukrainie, jej kulturze dowiedziało się jak najwięcej mieszkańców planety. Rozmawiał Serhij ZIATIEW. Zoja RUZHYN, zasłużony pracownik kultury Ukrainy, Oksana KARPENKO, koordynator projektu. Zdjęcie Jewhena CZEKALINA, kolegium łączności. W Ukraińskim Domu odbył się Ogólnoukraiński festiwal-forum „Młodzież jednoczy Ukrainę” w ramach społeczno-artystycznego projektu jedności „Objmij się, Ukraino, ze światem! Ukraina-świat”. Autor projektu, założyciel festiwalu, znany działacz społeczny, zastępca hetmana Ukraińskiego Rejestrowego Kozactwa, poeta-pieśniarz, kandydat nauk technicznych Ołeksandr Karpenko, główny reżyser festiwalu, zasłużony działacz sztuk Ukrainy, docent katedry wykonawstwa estradowego, kandydat kulturoznawstwa Wasyl Romanczyszyn. W przeddzień festiwalu odbyła się konferencja prasowa, której uczestnicy rozważyli kwestie dotyczące młodzieży jako najcenniejszego bogactwa państwa. Analizowano mechanizmy, które należy wykorzystać do rozwiązania problemów migracji zarobkowej oraz to, w jaki sposób państwo wpływa na ich rozwiązywanie. Mówiono również o wpływie szkoły, szkolnictwa średniego i wyższego na przyszłą orientację dotyczącą miejsca pracy, kraju, w którym chcieliby żyć i pracować przyszli specjaliści, a także o wpływie na te procesy małego, średniego i dużego biznesu Ukrainy. Zdaniem uczestników konferencji prasowej duchowość i patriotyzm, miłość do Ukrainy to jedne z głównych składowych zachowania integralności naszego państwa. „Musimy połączyć siły, aby powstrzymać migrację zarobkową — katastrofalny wyjazd z Ukrainy ludzi zdolnych do pracy, młodych specjalistów! Ten problem nie pojawił się nagle. A pracować wyprzedzająco jeszcze się nie nauczyliśmy. Trzeba było częściej zwracać się do profesjonalistów, naukowców, doświadczonych specjalistów i nie niszczyć miejsc pracy, a wręcz przeciwnie — tworzyć dodatkowe i wspólnymi siłami pracować nad rozwiązaniem tych bolesnych kwestii. Jednym z najważniejszych problemów współczesności jest problem zatrudnienia ludności zdolnej do pracy, a przede wszystkim młodych specjalistów. A młodzież, jak wiadomo, to zarówno teraźniejszość, jak i przyszłość Ukrainy, i to ona będzie w przyszłości budować naszą drogą Ukrainę. Dziś prawie 9 milionów ludności zdolnej do pracy wyjechało z Ukrainy w poszukiwaniu zatrudnienia, a zdecydowana większość pozostała za granicą. To katastrofa! Migracja zarobkowa w ostatnich latach znacznie odmłodniała! Specjaliści nazywają główną przyczyną wyjazdów młodzieży za granicę niski poziom wynagrodzeń oraz działania wojenne na wschodzie Ukrainy. Ważnym czynnikiem są również problemy gospodarcze i polityczne w kraju, katastrofalne zubożenie ludności, ryzyka życiowe, brak warunków do samorealizacji, brak perspektyw” — podkreślił Ołeksandr Karpenko. Po konferencji prasowej hetman Ukraińskiego Kozactwa Rejestrowego Anatolij Szewczenko dokonał pasowania na kozaków. Jaskrawym wydarzeniem festiwalu-forum „Młodzież jednoczy Ukrainę” stał się wspaniały koncert pod reżyserią zasłużonego działacza sztuk Ukrainy Wasyla Romanszyszyna. Wielu przyjemnie zaskoczył występ wirtuozerskiej skrzypaczki, zasłużonej artystki Ukrainy i Gruzji, Ambasadora Pokoju Iwanny Elerdaszwili, która swoim artystycznym wystę-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn