Strona · s. 11strona oryginału ↗
„W oczekiwaniu jutrzejszych muzyk”
Слово Просвіти, №46 за 2018 рік
Poeta Wasyl Misewycz urodził się 21 listopada 1941 roku we wsi Szypynci na Bukowinie. Średnie wykształcenie zdobył w wieczorowej szkole dla młodzieży robotniczej. Pracował jako tynkarz, malarz, zbrojarz. A po demobilizacji jako korektor, korespondent, kierownik działu w kicmańskiej gazecie rejonowej „Radzieckie życie” (obecnie „Wolne życie”). Wykształcenie wyższe zdobył zaocznie. W latach 1983–1987 był odpowiedzialnym sekretarzem Czerniowieckiej Obwodowej Organizacji Dziennikarskiej. Członek Narodowych Związków Dziennikarzy i Pisarzy Ukrainy. W gazetach i czasopismach drukuje się od 1959 roku. Wydał 18 tomów poezji i trzy książki historyczno-krajoznawcze. Laureat literackich i literacko-artystycznych nagród im. S. Worobkewycza, im. D. Zahula, im. W. Symonenki, im. Zoreslawa (Stepana Sabola), im. P. Celana. Odznaczony Dyplomem Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy oraz medalem „Honorowe wyróżnienie”. Poszczególne jego utwory tłumaczono na język rosyjski, mołdawski i włoski. Wasyl Misewycz mieszka i pracuje w rodzinnej wsi Szypynci.
Szła sobie. Dwudziestowiosenny cud. Błękit niebios aż chlupotał w oczach... Na piersiach płochliwie szamotały się Dwoje krnąbrnych zajączków.
Szła sobie. Nietknięta, otwarta. Jeszcze niczyja... jeszcze mamina.. Plaża zamarła w oczekiwaniu, jak arena korridy. Tłumiła słodki ból w sercu.
Szła sobie. Po młodziutkiej fali, Po gęstych rozmowach, jak rtęć. Pręt wzdychał w mdlącej bezsilności: „Ukradną. Na Boga, ukradną”.
* * *
Późna jesień — skrzypce Stradivariego
I boli, i płacze, i woła.
Wiatr zmarzł jak cygan na targu,
Grzeje ręce w liściach. Bo żyje
W tym wielkim i kręcącym się ogromie,
Gdzie miłość, i zgoda, i łza.
Oto okno. Naprzeciwko. W tym domu...
W białej szybie kobieta jak winorośl.
Dobra kobieta o dobrych oczach
Samotnie palce w ciszy miętosi.
Kim jest? Porzucona żona?
Czeka na kogoś? Może i na mnie...
Zwisa noc i chmury zwisają brunatne.
Późna jesień... skrzypce... Stradivari...
* * *
Ta rzeka przy drodze — śpiewna cielinka.
I pochyla się uchem ku rzece trawa.
A wieczorny horyzont — nad płomieniem rynku,
A księżyc cienki jak dziewczęca brew.
Jest słowo i skrzydła. W rosie, na barwinku... Jest żagiel jedwabny i wierne wiosło. Widzisz, księżniczko, miłości moja, Kobieto, Całują się kwiaty we wsi i za wsią.
Całują się kwiaty. Zielone i czerwone... Na wysokiej chmurze kwitną słowiki. Trzeba nam iść. Jeszcze w upojnej niewoli Stoją w objęciu gołębie i gaje.
Jeszcze błękitnooki łąkę miodunkami ściele I woda próbuje swego pierwszego kroku. Trzeba nam iść do pachnącego chmielu, Do białego głosu białych skrzypiec.
* * * Wiatr ciepły, aż lepki jak z kleju. Oto turkocze na skrzydle pszczoła. Jeszcze rzeka nie zaczęła się z gliny, Jeszcze na skrzypcach struny nie wyrosły.
Był czwartek... sobota czy wtorek. A źrenice anioła wysoko. Czarna suknia nocy. Biały tork Młodej w niebiosach gwiazdy. Lecz gwiazda mlecznym dzbanem pachnie, Z ciemności woła woźnica wołów — I w otawie konie idą po pachy, I nie kłuje już niebo głóg. Tylko słychać: rosną struny, I „do-re-mi” kładzie się na języku. Wszystko milczy jak za połoninami grunia, W oczekiwaniu jutrzejszych muzyk.
* * * Szepcze liść. Miękki krok Mój i twój. I tu, i w lesie. Do domu prosi się woda, A mgły w strzechach wiją gniazda.
Śpiewano... ucichło. Żurawie Daleko, tam... Jak nitka knotu. Milczą cymbały. Skrzypkowie Wygrywają jeszcze ostatnią nutę.
Idziemy z nocy do zorzy. Skrajem ciszy, obok Boga. Skłębione przędziwo wiatrów Wilgotne ściele się pod nogi.
I ja, i ty. I dach nieba, I anioł grzeje w niebie gwiazdy... Szepcze liść, miękki krok, Tylko mgła wzdycha w gniazdach.
* * * Jak pójdę... jak pójdę, nie wrócę Na świtaniu, przy cichej gwieździe, — Posadźcie moje serce rude Obok śpiewnych szypyńskich dróg.
Jak pójdę... jak pójdę w ciemne noce, W nieuczęszczane dale... w tamte... Zostawcie moje zmęczone oczy Na gęstym liściu kaliny.
Jak pójdę... jak pójdę w rozłąkę — Tylko mgła, tylko mgła, jak owies... Namalujcie moje białe ręce Na błękicie szypyńskich niebios.
Jak pójdę... jak pójdę barwinkowo W dalekie i wieczne lata, — Zapiszcie moje zbolałe słowo Na wiosennych kobiercach otawy.
Jak pójdę... jak pójdę ... nie wrócę.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
