Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Wasyl Misewycz: Wasyl Misewycz:

Слово Просвіти, №46 за 2018 рік

* * * Zmęczeni kosiarze w polu. Ścięli proso. Rozłożysty słonecznik na wzgórzu — wiejski filozof. Jeden, jedyny jak palec, w głębokim ogromie. I cisza ciszy. Na sto wiorst — głęboka senność. Myśli słonecznika bez miary. Taki to filozof. Ja też lubię pomyśleć, myśli jak osy obsiądą rojem, jak długi, a ja rozważam: dlaczego u nas spadły śniegi, a obcy — przezimowują? Losy powiodły po światach synów i córki... Dlaczego tak gęsto za wsią rosną pagórki? Czerwony horyzont od zorzy, czerwone rosy. Przysiadłem, milczę. A na wzgórzu milczy filozof. * * * W oczy patrzą senne Karpaty. Jesteśmy mali jak płatek wiosną. Nie trzeba nam się nigdzie spieszyć, przenocujemy na kwiecie z pszczołą. Gdy niebo płowe zmarszczy czoło, zafalują trawy i tafle wód, nakryją nas skrzydłami dzikie gęsi i zagra w piszczałkę Telesyk. Ucichnie noc pachnąca, czarnobrewa, położą się góry, drzewa i żyto. Do rana nie wypowiemy słowa — możemy zbudzić śpiącą pszczółkę. * * * Wieczorna mgła. Czerwone ogniska. Białe płatki. I wiosna. Jakby na pasie przygranicznym, taka wokół cisza. Jedna idylla. Nad krajem zatrzymała bieg najmniejsza chwila. Dotykam ciszy palcem, lekko. Ani dźwięku z ust. Pewnie śpi. Stąpam miękko. Księżyc tarczą wysoko krąży. Długa droga. A gdzieś tam... zupełnie blisko wzdychają dzieci. I rosną. * * * Rzeka płynie, nie powróci rzeka. Ma falę szarą, aż zieloną. A obok — stóg, okrągły i puszysty, jak brzuch wiejskiego biznesmena. Chorągwie bogatych pól majaczą, ich ciepły cień liczy minione dni. Leczmy serce powiewem trawy i prehistorycznym głosem kukułki. I kochajmy tę chwilę, jej ziemskie dary. Są proste i mądre, jak Wanga. Niebo ucichło. Gwiazdami z góry haftuje ciemność najmłodszy anioł. Wiosenny oddech i ozon burzy, gibkie hale, pachnące niszę dolin... To nasze wszystko. Do bólu, do łez. Tu żyć i umierać weselej. * * * Tu zasłuchane w sierpień zielonymi gałęziami sady, I zwinne sikory przewracają skrzydełkami korony. Tu stuletnia kora próbuje głosu i dzwoni, I czekają na mnie o świcie dojrzałe owoce. Jabłko nagle spadło na cienkie jak nitka źdźbło. Echo poruszyło ciepłe rzęsy wody i kowyli. Stoję w sierpniu. Miodem oddycha biały nalew, I jaśnieje dusza, i wróży uśmiechnięty dzień. To księstwo — święte. Jego lato w dłoniach ogrzało Na młodych glebach, na śpiewnych kobiercach trawy. Świecą niebu i słońcu zielone chorągwie drzew, I na moje ramię owoc kładzie swe zmęczone ciało. * * * Kropla — dzyń. Zadrżały rzęsy. Rosa na rzęsach czy łza? Sady w zielonych czapkach I biały szept białych lilii. Po co my? Słowa nie grzeją, Choć ich nikt jeszcze nie powiedział. Kropla — dzyń. Zadrżały rzęsy. Rosa na rzęsach czy łza? W trawach wieczór cicho mdleje, I ty cienka jak witka. Gwizdek i pociąg. Dym zwisa I topnieje... topnieje... oddala się... Kropla — dzyń. Zadrżały rzęsy. Dziewczyna na Prucie Na otawę zrzuciła koszulę… (Boże mój, drżąca lilio!) Po piasku... Po białym piaseczku Młoda, cnotliwa, aż gorzka. Szła sobie. Płonęło żarko ciało, Jak pragnienie, jak pierwszy grzech. Szumiało brzegiem, leciało. Macierzanka łasiła się do nóg.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn