Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

In memoriam w Bortiatynie

Слово Просвіти, №46 за 2018 рік

Natalia HUMNICKA, Lwów Na progu domu grupę gości ze Lwowa powitały dyrektor muzeum Olha Diadynczuk i jej zastępczyni Iryna Syneczko, która szczegółowo opowiedziała obecnym o historii powstania Muzeum i jego ekspozycji. Uczniowie szkoły w Bortiatynie czytali wiersze, a Jarynka wykonała ulubioną pieśń poetów „Oj wersze, mij wersze”. Szczególnie poruszyło obecnych obejrzenie fragmentów filmu, który zmontowali uczniowie z nagrań wielokrotnych spotkań z Romanem Łubkiwskim. A dalej uczniowie i mieszkańcy Bortiatyna z wielkim zainteresowaniem słuchali wspomnień o Romanie Łubkiwskim jego kolegów po piórze, muzealników, artystów, działaczy Proświty. Jak do żywego zwróciła się do Poety honorowa dyrektor Muzeum Historii Religii Zoriana Biłyk. Jej wystąpienie przerodziło się w szereg podziękowań dla Poety za całą jego głęboko duchową pracę na niwie kulturalnej Ukrainy. Sekretarz halickiej „Proświty” Maria Kozak podzieliła się wspomnieniami o owocnej współpracy Romana Łubkiwskiego z działaczami Proświty, zwłaszcza w latach 1997—2000, kiedy kierował on Lwowską Obwodową „Proświtą”. Wspominała o wielokrotnych wspólnych wyjazdach do rodzinnej wsi Ostriweć, do Pragi na stuletni jubileusz Bohdana-Ihora Antonycza. Zastępca przewodniczącego halickiej „Proświty” Olha Maniuk podarowała dzieciom tomiki poetyckie wierszy lirycznych Romana Łubkiwskiego z portretem z jesiennymi jabłkami, który w dziwny sposób zbiegł się z portretem w izbie Antonyczów. Wieloletnia sekretarz-referent Naukowego Towarzystwa imienia Szewczenki Natalia Humnicka przekazała pozdrowienia, podziękowania i podarowała Muzeum w imieniu synów Romana Łubkiwskiego, Danyła i Markijana, uporządkowany przez nich zbiór przekładów ojca „Słowiańskie niebo”, zaprezentowany na tegorocznym Forum Książki we Lwowie. Natalia Humnicka podkreśliła, że ideę odrodzenia Naukowego Towarzystwa imienia Szewczenki jeszcze w dalekim 1989 roku podał sam Oleksandr ASTAFIEW, Kijów Zdjęcie z archiwum Olhy MAK Iwan Dmytrowycz Myroneć (04/16.09.1900, m. Dubno guberni wołyńskiej, obecnie obwód rówieński — 28.12.1937, m. Mikołajów) — literaturoznawca, pedagog. W latach 1923—1925 studiował na wydziale literackim Nieżyńskiego Instytutu Edukacji Narodowej, w 1925 roku wraz z Petrem Odarczenką wstąpił do aspirantury przy naukowo-badawczej katedrze historii kultury i języka, w 1926 roku został oddelegowany do Czernihowskiego Muzeum Mychajła Kociubynskiego w celu badania rękopisów pisarza. W latach 1926—1928 jego nazwisko figuruje już wśród aspirantów gabinetu literatury poszewczenkowskiej Kijowskiego Oddziału Instytutu Tarasa Szewczenki Wszechukraińskiej Akademii Nauk, gdzie wraz z innymi aspirantami — Jewhenem Kyrylukiem, Ananijem Lebedem, Leonidem Smilianskim, Leonidem Pidhajnym porządkuje bibliografię szewczenkoznawczą. W latach 1928—1931 Iwan Myroneć jest pracownikiem naukowym tego samego Instytutu, w tym samym czasie pojawiają się jego prace szewczenkoznawcze: „Praca instytucji szewczenkowskich” („Proletarska prawda”, 1930, 11 marca), „Nowo odnaleziony rękopis zbioru utworów T. H. Szewczenki” („Szewczenko. Rocznik 2”, Ch. 1930), francuskojęzyczny artykuł „Chevtchenko et sa poésie” („Szewczenko i jego poezja”) we francuskim czasopiśmie „Librairie ukrainienne d’etat Literrature et Art” (1930, nr 1), który później jako posłowie został przedrukowany w wydaniu: „Kobziarz”. Przedmowa Andrija Roman Łubkiwski, którą podchwycił i zrealizował z pomocą tegoż Łubkiwskiego oraz innych orędowników kultury ukraińskiej Ołeh Romaniw w 1990 roku. Profesor Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia Iwana Franki Mychajło Hnatiuk mówił o osiągnięciach Romana Łubkiwskiego w literaturoznawstwie, wspomniał wspaniały wieczór akademicki pamięci w Bibliotece Słowiańskiej w Pradze, który odbył się w rocznicę odejścia w zaświaty Romana Łubkiwskiego. Doktor nauk historycznych, profesor i pisarz Petro Szkrabiuk podzielił się wspomnieniami o swoich spotkaniach z Poetą, podkreślając takie cechy jego charakteru — humor, ironię, samoironię, jego twórczy niegasnący potencjał. Oczarowało obecnych małżeństwo Sadłowskich — Mariana (Wenczek) i Jurij, którzy podarowali muzeum starodawne ręczniki oraz tomiki poetyckie i przekłady poetów nadbałtyckich, dokonane przez Jurija Sadłowskiego. W swoim wystąpieniu Jurij podkreślił wartość poezji Łubkiwskiego, a także ich wspólne zamierzenia dotyczące przekładów pisarzy nadbałtyckich, z których niektóre zamierza zrealizować. Wieloletni przewodniczący Towarzystwa „Ukraina i świat”, doktor nauk historycznych Bohdan Jakymowycz dokonał ekskursu we wspólne wyjazdy z Romanem Marianowyczem poza granice Ukrainy, podkreślił jego wrodzone cechy dyplomatyczne, umiejętność delikatnego, ale przekonującego budowania kulturowych mostów przyjaźni między narodami. Łarysa Woznycka, konserwator, córka Bohatera Ukrainy Borysa Woznyckiego wspominała pełną poświęcenia pracę ojca w tandemie z Romanem Łubkiwskim na rzecz ratowania skarbów kultury ukraińskiej, zamków, cerkwi, dzieł sztuki, w szczególności unikalnego dziedzictwa Jerzego Pinzla. Znany rzeźbiarz Lubomyr Jaremczuk z wdzięcznością wypowiedział się o owocnej działalności Romana Łubkiwskiego w sferze inicjowania wznoszenia pomników wybitnym postaciom kultury ukraińskiej i budowania państwowości, w szczególności Mychajłowi Hruszewskiemu i Markijanowi Szaszkewyczowi. Wieczór wspomnień stał się duchowym mostem jednoczącym różne pokolenia wybitnych przywódców kultury ukraińskiej — od przodków rodziny Bohdana-Ihora Antonycza do Romana Łubkiwskiego i jego współpracowników w niebie Borysa Woznyckiego, Wasyla Pyłypjuka, Jewhena Bezniska, aż po współczesnych promotorów sprawy ukraińskiej oraz tych młodych uczniów, którzy z zachwytem słuchali swobodnej rozmowy o poezji, sztuce i ich wybitnych twórcach. Właśnie o przekazaniu sztafety młodym myślał Roman Łubkiwski, gdy w swojej posiadłości w Rokytnem założył spotkania poetyckie z młodzieżą, na których w lekkiej, żartobliwej i przystępnej formie starał się przekazać młodym rodakom miłość do słowa ukraińskiego, do korzeni ukraińskich, do ziemi ukraińskiej. O tych szczęśliwych, radosnych, optymistycznych chwilach wspólnoty dzieci przygotowały wspaniały fotokolaż, który na zakończenie wieczoru pokazano obecnym. Kultura pamięci — to zasadniczy fundament trwania rodu ukraińskiego, narodu, nacji, kształtowania i zachowania tożsamości narodowej oraz godności. W pewnej mierze wzorcową demonstracją takiej pamięci był wieczór wspomnień w Muzeum-Posiadłości rodziny Antonyczów, który odbył się w październikowej porze z okazji trzeciej rocznicy odejścia w wieczność Romana Marianowycza Łubkiwskiego, jednego z inicjatorów i patronów Muzeum, miłośnika, badacza i promotora twórczości Bohdana-Ihora Antonycza obok, w szczególności, Mykoły i Danyła Ilnyckich, Ihora i Iryny Kałynciów.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn