Strona · s. 9strona oryginału ↗
I ZNOWU PORZĄD — PIĘKNO
Слово Просвіти, №49 за 2005 рік
W Ługańskim Narodowym Uniwersytecie Pedagogicznym im. Tarasa Szewczenki z inicjatywy i przy skutecznym wsparciu Ługańskiego Obwodowego Zrzeszenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki otwarto wystawę prac ługańskiej rzeźbiarki Jelwiny Maksymiwny Możnajewej. Wystawę otworzył rektor uniwersytetu, znany w regionie proświtianin Witalij Kurylo. Wyraził nadzieję, że możliwość stałego urządzania podobnych wernisaży w uczelni będzie doskonałą formą wychowania estetycznego studentów. Na powitanie Jelwiny Maksymiwny przyszli krewni, najbliżsi przyjaciele, koledzy po dłucie i pędzlu. Były też życzenia poetyckie (w imieniu studentów Instytutu Kultury i Sztuki wiersze ukraińskich poetek odczytała studentka pierwszego roku Hanna Kowalczuk) oraz muzyczne (ukraińskie pieśni ludowe i pieśni do słów Tarasa Szewczenki wykonała solistka obwodowej filharmonii, laureatka Międzynarodowego konkursu „Złote trombity” Natalia Kołomojcewa). Kwiaty i Dyplom Honorowy wręczyła naczelnik Zarządu Kultury i Sztuki Ługańskiej Obwodowej Administracji Państwowej Hanna Owczarenko.
Rok 2005 jest dla artystki E. M. Możnajewej znaczący tym, że obchodziła ona swój 75. jubileusz, a kilka dni temu minęło 35 lat od przyjęcia jej do Narodowego Związku Artystów Ukrainy. Wtedy, w 1970 roku, również wystawiała swoje prace w ówczesnym jeszcze instytucie pedagogicznym w Ługańsku.
E. Możnajewa jest uczestniczką wielu ogólnoukraińskich wystaw twórczych i konkursów, w tym konkursu projektów najlepszego pomnika „Niepodległa Ukraina”; miała trzy wystawy indywidualne (1970, 1986, 2000); na ostatniej eksponowano 107 dzieł. Na tegorocznej wystawie widzom proponuje się około 60 prac, wśród których obok rzeźby sztalugowej są prace akwarelowe; fotostendy z monumentalistyką (kompozycje rzeźbiarskie, pomniki, znaki pamiątkowe).
Szczególnie zaznaczył się talent rzeźbiarki w gatunku portretu i kompozycji tematycznej. Najbardziej znaczące są portrety poetów — Łesi Ukrainki, Tarasa Szewczenki, Michaiła Lermontowa; bliskich duchowo artystce ludzi — rzeźbiarzy M. Możnajewa, W. Muchina, malarki T. Jabłońskiej, architekta W. Diesiatniczuka. Szczególne miejsce w twórczości E. M. Możnajewej zajmuje tematyka szewczenkowska. Wielki Kobzarz przedstawiony jest w różnych ipostasiach i za każdym razem na nowo: surowy, zamyślony, lub w porywie twórczym, a jednak współczesny, jakby był obok nas. Szewczenkiana E. M. Możnajewej to jedno z najcenniejszych twórczych osiągnięć w artystycznym odtworzeniu postaci Kobzarza przez rzeźbiarzy Ługańszczyzny.
Bez wątpienia wystawa prac ługańskiej artystki jest ważnym wydarzeniem w kulturalnym życiu regionu. Zainteresowała ona zarówno studentów, jak i uczniów oraz młodzież.
Centrum prasowe Ługańskiego Obwodowego Zrzeszenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki
z
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
